Alle Kapitel von CHASED BY MY HOT BOSS: Kapitel 211 – Kapitel 220

NAGHINTAY ako sa pagbabalik ni Adrian sa apartment. Pero wala. Hindi siya dumating. Pumasok na si Mama sa hotel. Naiwan kami ni Eliza sa apartment. Maigi nga at andito ang kaibigan ko, may nakakasama ako. Nakatanaw ako sa labas at nakaupo sa harapan ng bintana. "Giselle, labas tayo..." aya sa akin ni Eliza na kadarating lang. Niligon ko siya, walang ganang tinignan. Nakangiti si Eliza nang bahagya, alam niyang may mali sa mood ko. “Giselle… please. Fresh air, kahit saglit lang. Parang mas makakagaan ang pakiramdam mo. Saka, maganda sa buntis ang sikat ng araw sa umaga." Huminga ako nang malalim, pilit pinipigilan ang kaba at lungkot. “Hindi ako puwedeng lumqbas ngayon,” sagot ko, mahinahon pero malamig. “Sabi ni Adrian pupunta siya ngayon. Paano kung dumating siya tapos wala ako?" Napairap si Eliza, nanghahaba ang nguso niya. Napipilitan na tumango, pero kitang-kita ang pagka-alala sa kanyang mga mata. “Hindi na nga lang ako lalabas para may kasama ka sa apartment. Ewan ko ba s

TAHIMIK at kaunti lang ang resto na pinuntahan namin ni Eliza. Kakaunti ang kumakain at mas marami ang nag-uusap na parang hindi namin naririnig. Umupo kami sa isang mesa sa tabi ng bintana, at habang tinitingnan ko ang menu, ramdam ko pa rin ang kaba sa dibdib ko. “Anong gusto mo kainin?” tanong ni Eliza, sabay ngiti sa akin. “Teka, tingnan muna natin,” sagot ko, pilit kumikilos na parang normal lang. Ang dami pa ring gumugulo sa isip ko pero pilit kong pinapatatag ang damdamin ko. Maigi na lamang at andito sa Rome si Eliza para makasama ko. Siguro, kaya nawala si Adrian ay may taong darating pa rin sa buhay ko na magiging karamay ko at magiging lakas ko, iyon ay si Eliza. Habang naghihintay kami sa order, napansin ko ang maliit na store sa kabilang kalsada na nagtitinda ng baby clothes at accessories. Napangiti ako na humarap sa kaibigan ko. “Eliza, baka pwedeng pumunta tayo doon pagkatapos nating kumain?” tanong ko, sabay hawak sa tiyan ko. Sa palagay ko, magandang oras ito na

NAGISING ako sa marahang haplos sa aking buhok. Agad akong bumalikwas ng bangon. "Giselle, dahan-dahan ka. Kapapanganak mo pa lang..." saway sa akin ni Mama. Napalingon ako agad sa kanya. At nginitian ako. Nahagip din ng mga mata ko si Eliza. "Congrats! May baby boy kayo ni Adrian..." masayang bati ng best friend ko. "Ang guwapo ng inaanak ko... kamukhang-kamukha ng ama." Nag-iba ang ekspresyon ng mukha ni Mama. "Ewan ko ba sa'yo, Giselle. Sa dami ng puwedeng magiging kumukha, bakit si Adrian pa? Sana kamukha ko na lang..." reklamo ni Mama. Napahalakhak si Eliza, pilit nitong tinatakpan ang bibig para hindi mapahiya si Mama. Ang bilis ng pangyayari. Nakinig ata ang anak ko sa akin. Naging smooth ang panganganak ko kahit na first time ko. Hindi ko inaasahan iyon. Ang akala ko masyado akong mahihirapan sa panganganak ko. "E, tita, siyempre si Adrian ang tatay. Siya po talaga ang magiging kamukha," sabi ni Eliza. Pinanlakihan ko ng aking mata ang kaibigan ko. Kahit kail

SINUNOD ko ang utos ni Daddy. Pero bago ako umalis ay sinilip ko muna si Lolo sa ospital. And I saw Tita Isolde. "Susundan mo pa rin ang babaeng 'yon..." "Tita, wala na po kayong magagawa. Dahil mahal ko talaga si Giselle at may anak na po kami." Napatigil si Tita Isolde. Kita ko sa mga mata niya ang pagkainis, pero may halo iyong pagod at pagkatalo. “Adrian, anak ka ng pamilya natin. May pangalan kang dala. At ‘yung babaeng ‘yon… hindi siya—” “Tita, she’s my family now. Whether you approve or not.” Matapang na putol ko kay Tita. Natahimik siya. Ilang sandali siyang hindi makatingin sa akin. Humugot siya ng malalim na hininga bago muling nagsalita. “Kapag nasaktan ka, ‘wag kang babalik dito na umiiyak, Adrian.” Ngumiti ako nang mahina. “Hindi po mangyayari ‘yon. Dahil this time… hindi ko na siya pakakawalan.” "Hindi mo na siya pakakawalan? Sinasayang mo ang buhay mo sa babaeng 'yon. There are some women who suit you. Hindi ang sekretarya mong 'yon." "I am not coming here to

“GISELLE, pinili kong bumalik. Pinili ko na harapin ka ngayon kahit na sobra ang takot ko sa galit mo. Pinili kong harapin lahat ng kasalanan ko sa'yo. Kasi—” “Kasi tapos ka na sa kung ano mang pinag-abalahan mo?” humalakhak siya nang mapait. “Ganun ba? Ngayon na lang? Parati ka namang ganyan, Adrian. Iniiwan mo 'ko kapag may problema ka." Napailing ako. Hindi iyon totoo. “Hindi iyon ang dahilan ko,” bulong ko. “Then what, Adrian? Ano? Ganoon mo lang ako kadaling iwan, pagkatapos babalik ka na parang wala lang?" Hindi ako agad nakasagot. Ang mga mata niya nanlilisik at sobra-sobra ang galit. "Kinailangan ako ni Daddy para sa tabi ni Lolo. He is still in coma. H-Hindi ko alam kung sino ang pipiliin ko sa inyong dalawa. Nahahati ako. Natatakot naman ako na baka magalit ka kung mas pipiliin ko na bantayan si Lolo..." Napatigil si Giselle. Tumulo ang mga luha niya sa mata. Bawat patak ng luha niya na bumabagsak ay parang palaso sa puso. “Natakot ka…” ulit niya, mabagal. “Hindi mo