Tous les chapitres de : Chapitre 291 - Chapitre 300

PAGKAPASOK namin ni Calvin sa loob ng apartment ko, bigla niya akong isinandal sa pinto. Hindi ko pa nabubuksan ang ilaw, bumungad ang dilim sa buong apartment. Napasinghap ako sa gulat. Hindi pa man ako nakakabawi ay naramdaman ko na ang init ng katawan niya, ang isang kamay niya nakapirmi sa may bewang ko habang ang isa’y nakasandal sa pinto sa tabi ng ulo ko. “Calvin…” mahina kong tawag, pero hindi ko alam kung pagtutol ba iyon o paanyaya. Tinitigan niya ako. Tingin na may halong pagnanasa at pa May kung anong matagal na niyang kinikimkim na ngayon lang niya hinahayaang makita ko. “Kanina ko pa gustong gawin ’to. Pero dahil alam kong hindi ka papayag,” bulong niya, halos dumampi ang labi sa tenga ko. Napalunok ako. Ramdam ko ang kabog ng dibdib ko, at sigurado akong naririnig niya iyon dahil sa lapit namin sa isa’t isa. Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay sa baba ko, parang sinisigurong okay lang sa akin ang ginagawa niya. Nang hindi ako umiwas, doon niya ako marahang hinal

"IS your boss inside his office?" Napaangat ang tingin ko babaeng nasa aking harapan at napabaling ng tingin sa kasama nito. Maganda ang babae pero nakataas ang isang kilay niya habang nakatingin sa akin. Sexy din ang suot nito na medyo may pagkarevealling. Para tuloy akong nag-alangan sa kaniya. Wala akong laban sa kaha ng katawan niya. "Secretary... andiyan ba ang amo mo sa loob ng opisina niya. Tinagalog ko na para maintindihan mo," ulit ng medyo may edad na babae. Pero parang may kahawig siya... "Tita, look... mukhang tanga ang sekretarya ni Calvin. Paano ba niya 'yan hinire dito?" Napalunok ako at inaayos ang sarili. Mukha daw akong tanga. "Ma'am, my is not inside his office. Nasa conference room po siya para sa meeting..." sagot ko na nilakasan ang loob. Napairap ang magandang babae at humarap sa kasama niyang may edad na ginang. "Hmm... call him and tell him his mom is here." Napatitig ako sa kaniya. His mom? Saglit akong natigilan bago ako napakurap at tumango. “Yes,

GUSTO sana ni Calvin na sa apartment ko siya matulog pero hindi ko na muna siya pinayagan. Sumasagi sa isip ko kung paano parang nalaglag ang kanyang balikat. Tinitignan ko lang ang kanyang likod na naglalakad palayo sa akin. Nang maisarado ko ang pinto ay muli na namang akong napaluha. Kung kailan na inamin ko na mahal ko siya saka pa nagkaroon ng problemang ganito. Kinabukasan, nasa lobby ako ng RC. Nagkatataka ako na pinagtitinginan ako ng lahat ng mga empleyado na nakakasalubong ko. Pati na rin ang receptionist. "Anong mayroon?" tanong ko sa isip ko. Pumasok na ako sa elevator, patungo sa executive floor. Siguro dumating na si Calvin. Hindi ako bumalik para sa kanya. Gagawin ko lang ito dahil ayokong maging pabaya sa trabaho. Nang bumukas ang elevator ay naglakad ako papunta sa desk ko. Pero parang may kakaiba, e. Nang makalapit ako sa desk, bumungad agad sa akin ang bouquet ng red roses sa ibabaw ng desks ko. Natigilan ako at napahinto sa paglalakad. Isang malaking bouquet

"GOODNIGHT, Elisa..." sabi ni Calvin. Inihatid niya ako sa apartment ko. Hawak ko ang bouquet ng bulaklak na bigay niya. Tinanguan ko siya. Napasinghap ako nang dumapo ang labi niya sa labi ko. "Aalis na ako. I'll see you on the office..." paalam niya nang makalayo ang mukha sa akin. Napatulala naman ako habang titig na titig sa nakangiting mukha ni Calvin. Huminga ako nang malalim bago pumasok sa apartment. Ang bouquet hawak ko, parang mabigat sa damdamin. Hindi sa bigat ng bulaklak, kundi sa bigat ng kahulugan ng bawat rosas. Umupo ako sa sofa at tinignan ang card. No more secrets. No more hiding. I’ll court you properly this time. Pinisil ko ito sa kamay ko, pilit na ini-imprint sa isip ang mga salitang iyon. Hindi ko maalis sa isip ko ang halik niya. Maikli lang iyon, pero ramdam ko ang bawat pagdampi. Hindi marahas o pabigla, kundi maingat at puno ng intensyon. Para bang sinasabi niya na handa na siya, pero may respeto pa rin sa distansya ko. Napaupo ako sa gilid ng sofa, a

NAPATINGIN ako sa kanya. “Calvin… dito pa talaga?” Bahagya siyang ngumiti, pero may seryosong ibig sabihin ang mga mata niya. “Yes. Dito. Dapat alam ng lahat pati na ng mga empleyado ng RC.” Parang may kumurot na naman sa dibdib ko. Hindi dahil masakit, kundi dahil sa bigat ng salitang iyon. “Alam mo namang maraming mag-iisip ng kung anu-ano. Huhusga sa akin. Hindi ko rin masisisi ang iba. Dahil empleyado mo ako, sekretarya mo lang. Pagkatapos magkakaroon ng relasyon sa boss ko," mahinahon kong sabi, pilit pinapakalma ang sarili ko. “Let them think,” sagot niya agad. “Wala naman silang alam sa totoo.” Napabuntong-hininga ako. Hindi naiintindihan ni Calvin ang pinupunto ko. “Hindi gano’n kadali, Calvin. Ako ang babalikan nila. Ako ang pag-uusapan.” May mga babae na nga na pumunta sa kompanya na mga naging girlfriend ni Calvin. Anong laban ko sa kanila? Puro sila magaganda at mayayaman. Ganda lang ang panlaban ko. Huminto siya sa paglalakad. Dahan-dahan niyang binitawan ang kama