All Chapters of CHASED BY MY HOT BOSS: Chapter 301 - Chapter 310

"I'M sorry," sabi ni Andrea nang makapasok kami sa opisina ni Calvin. "Gusto ko lang talagang makausap si Calvin. I want to say sorry for what I've done before. Saka. I'm getting married soon, Elisa. Kaya don't think anything bad about me coming here." Litanyang dagdag pa ni Andrea. Napatingin ako kay Calvin. Tahimik lang siya, nakatayo sa likod ng mesa niya, parehong nakasuksok ang kamay sa bulsa ng slacks. Wala man lang emosyon sa mukha. “Calvin,” muli niyang tawag, mas mahina na ang boses. “I know I hurt you before. I was selfish. I chose my career over you. Pero hindi ibig sabihin noon na wala kang halaga sa akin.” Parang may kumurot sa dibdib ko sa mga salitang iyon. Huminga nang malalim si Calvin. “Andrea, that was years ago.” “Yes. And I regret it.” Ngumiti siya, pero kita ang lungkot sa mga mata niya. “Pero tapos na iyon. I’m engaged now. I just… I just don’t want us to end with bitterness.” Hindi ko alam kung bakit parang ako ang naiipit sa pagitan nila. Gusto kong m

DAY off ko at nagdecide akong dumalaw kina Giselle. Nakauwi na silang mag-ina sa mansyon at ni hindi ko pa man lang sila nadadalawa. Pinapasok na ako ng mga guwardiya. Kilalang-kilala naman na ako. Anytime na gusto kong makapunta sa mansyon nina Adrian ay welcome ako. "Elisa... ang tagal nating hindi nagkita. Grabe ka sa pagkabusy mo bilang sekretarya ng boss mo..." bati ni Giselle nang makita ako na naglalakad palapit sa kanilang mag-ina. May panunukso pa nga sa huli. Napangiti ako at umiling. “Hoy, ikaw nga ang hindi ko maabutan. Parang mas busy ka pa sa’kin.” Lumapit ako at yumuko para halikan sa pisngi ang anak niya. “Hello, baby… na-miss ka ni Tita Elisa.” Napahagikhik si Adie at agad akong niyakap. Ang gaan sa pakiramdam. Parang sa simpleng yakap na ’yon, nabawasan ang bigat na ilang araw ko ring kinimkim. “Ang blooming mo,” puna ni Giselle habang sinusukat ako ng tingin. “May something ha? Huwag mong sabihing tungkol ’to kay Calvin?” Bahagya akong natigilan. “Wala,” ma

KABADO ako, nakaupo ako sa harap ng vanity mirror ko. Ngayon ang araw na makikilala ko ang parents ni Calvin. Sana’y maging maayos ang lahat at madali nila akong matanggap. Paulit-ulit kong inayos ang buhok ko kahit maayos naman na. Pinisil ko ang magkabilang pisngi ko para kahit papaano’y magka-kulay. “Relax, Elisa,” bulong ko sa sarili ko. “Hindi ka naman nila kakainin.” Pero hindi ko maiwasang kabahan. Hindi basta-basta ang pamilya ni Calvin. Ang apelyido nilang Richer ay kilala sa mundo ng negosyo. Kahit hindi kasing laki ng mga pangalan tulad ng SM Investments Corporation o Ayala Corporation, may sarili silang reputasyon. Disente, makapangyarihan, at mataas ang standards. Napapitlag ako nang tumunog ang phone ko. Calvin: I’m outside. Napabuntong-hininga ako. Ito na talaga. Tumayo ako at tinignan ang sarili ko sa salamin. Simple lang ang suot ko, isang pastel dress na hindi masyadong bongga pero hindi rin mukhang pambahay. Ayokong magmukhang trying hard. Gusto ko lan

DALAWANG pa buwan ang lumipas, wala na akong mahihiling. Maayos na ang lahat sa amin ni Calvin. Nagtitiyaga pa rin siya na ligawan ako. Medyo mahirap lang dahil marami ang nagtataas ng kilay. Pero hangga’t nasa tabi ko si Calvin, wala akong pakialam sa kanilang lahat. Andito ako ngayon sa RC, nakaduty habang si Calvin ay nasa loob ng kanyang opisina. Time to time kung i-check niya ako. Kung pagod na daw ba ako, nagpapadala rin siya ng drinks. Para tuloy hindi niya ako empleyado kung itrato. Kanina pa masama ang pakiramdam ko. Mabigat ang ulo ko at hindi ko alam kung bakit. Napapangiti na lang ako tuwing may mag-aabot ng juice sa desk ko. “From Sir Calvin,” laging sabi ng messenger, sabay kindat. Minsan tuloy hindi ko maiwasang mailang sa mga kasamahan ko. Lalo na kapag napapatingin sila sa akin na parang may ibang ibig sabihin ang lahat. Pero pinipilit kong mag-focus sa trabaho. Ayokong isipin nilang ginagamit ko ang relasyon namin para umangat. Ilang minuto pa, bumukas ang pint

ANG bilis ng mga pangyayari, simula noong malaman ni Calvin na buntis ako ay dito na siya sa apartment ko tumira. Napapangiti na lang ako sa kanya. Kaya niyang magtiis sa maliit at walang aircon na kuwarto ko. Samantalang, sa mansyon nila ay buhay prinsipe siya. “Hindi ka ba naiinitan dito sa apartment ko?” natatawa kong tanong habang pinapaypayan siya ng lumang pamaypay ko. Nakaupo siya sa gilid ng kama ko, nakatiklop ang manggas ng mamahalin niyang polo. Pawis na ang noo pero nakangiti pa rin. “I’ve survived board meetings that lasted six hours,” sabi niya. “I can survive this.” Napangiti ako nang lihim at saka muling humarap kay Calvin. “Drama mo,” sagot ko, pero hindi ko napigilang kiligin. Minsan nahuhuli ko siyang nakatingin sa kisame kong may maliit na bitak. “Don’t tell me pinaplano mo nang ipa-renovate ’to,” biro ko. Umiling siya. “No. I’m memorizing this place.” “Ha?” “This is where you said yes. This is where we found out about the baby. Ayokong makalimutan.” B