Lahat ng Kabanata ng CHASED BY MY HOT BOSS: Kabanata 391 - Kabanata 400

HINAHABOL ko pa ng mga mata ko ang papalayong sasakyan ni Lego. Hindi ko alam ang nararamdaman ko para kay Lego, pero parang malapit na rin akong mahulog sa kanya. Napabuntong-hininga ako at marahang napayakap sa sarili ko. Hindi dapat. Hindi pa dapat. Hindi ko pa lubusang naaayos ang sarili ko… at lalong hindi pa ako handang muling masaktan. “Ma…” Napalingon ako nang marinig ang mahinang boses ni Calis mula sa loob ng bahay. Mabilis kong pinunasan ang gilid ng mga mata ko bago ako tuluyang pumasok. “Ayan na si Mama…” pilit kong pinasigla ang boses ko habang nilalapitan siya. Inangat ko siya mula sa baby chair at kinarga. Agad naman siyang yumakap sa leeg ko, parang ramdam ang bigat na dinadala ko. “Hindi kita pababayaan, anak… kahit anong mangyari,” bulong ko habang hinahaplos ang likod niya. Pero kahit anong pilit kong ituon ang mundo ko kay Calis… Bumabalik pa rin sa isip ko si Lego. Kung paano siya ngumiti. Kung paano siya mag-alaga. Kung paano niya kami tinrato kaming

PAGKAPASOK namin sa apartment ay karga ko si Calis habang si Lego ay dala-dala ang mga pinamili. “Diyan na lang sa kusina,” sabi ko habang tinuturo ang maliit naming counter. Tahimik siyang tumango at isa-isang inilapag ang mga paper bags. Halatang maingat, parang ayaw makabagsak kahit ano. Inilapag ko naman si Calis sa sofa. Agad itong gumapang at napatingin kay Lego, saka ngumiti na parang inaaya siyang maglaro ulit. “Sandali lang, baby…” bulong ko, pero si Lego na ang lumapit. “Bilisan ko lang ’to,” sabi niya, pero nauwi rin sa pagngiti habang kinukulit siya ni Calis. Napailing ako habang nag-aayos ng mga pinamili. “Hindi mo talaga kayang hindi siya pansinin, ’no?” pabirong sabi ko. “Hindi,” sagot niya agad. “Parang may magnet.” Napatawa ako ng mahina. Ilang saglit pa, natapos ko rin ayusin ang mga pinamili. Paglingon ko, nakita ko si Lego na nakaupo na sa sahig, hawak ang maliit na laruan habang si Calis ay halos sumandal na sa dibdib niya kakatawa. Natigilan ako. May ku

SIMULA noong dumating si Lego sa buhay naming mag-ina ay ang laki nang naging ambag niya. Parang ang lahat ng sa aming mag-ina ay tila nagkaroon ng kulay. Hindi na gano’n kabigat ang bawat araw. Pagkatapos ng naging date namin. Nag-iba ang tingin ko sa kanya. Mas madalas nang marinig ang tawa ni Calis sa loob ng bahay. Lalo na kapag kalaro niya si Lego. Kahit simpleng bagay lang, napapasaya niya ang anak ko. At hindi ko maipaliwanag kung bakit. Pero pati ako, unti-unti na ring nadadala sa gaan ng pakiramdam na dala niya. “Mommy!” masiglang sigaw ni Calis habang hawak ang maliit na laruang ibinigay ni Lego. Napangiti ako habang pinagmamasdan sila. Nasa sala sila ngayon. Nakaupo si Lego sa sahig habang si Calis ay halos nakasampa na sa balikat niya, pareho silang tumatawa. Hindi ko namalayang napapatagal ang tingin ko sa kanila. Parang ang saya nilang tingnan. Parang buo na kami. Bigla akong natigilan sa sarili kong naisip. Hindi. Hindi dapat. Napailing ako at pilit na inalis

WALANG araw na hindi kami magkasama ni Lego. Parang nasanay na kami ni Calis na kasama siya araw-araw sa apartment. Katulad ngayon, day off naming pareho. Andito si Lego sa apartment ko. Tahimik ang umaga, pero hindi nakakailang. Sanay na ako sa presensya niya. Sa paraan ng pag-upo niya sa sofa na parang sa kanya ang lugar, sa tunog ng mahinang tawa niya habang may pinapanood si Calis sa TV. Nasa kusina ako, nagtitimpla ng kape, nang maramdaman ko ang titig niya. “Bakit?” tanong ko, hindi lumilingon. “Wala,” sagot niya, pero ramdam kong nakangiti siya. “Ang ganda mo lang tignan kapag gan’yan… simple lang.” Napairap ako pero hindi ko napigilang mapangiti. “Drama mo.” “Hindi ah,” depensa niya, saka tumayo at lumapit sa akin. Napahinto ako sa paghahalo ng kape nang maramdaman ko ang init ng katawan niya sa likuran ko. Hindi naman siya dumidikit, pero sapat na ‘yon para mag-init ang pisngi ko. “Lego…” mahinang tawag ko, parang babala. “Hm?” bulong niya, bahagyang yumuko para map

HAWAK ni Lego ang kamay ko habang karga niya si Calis. Pa-landing na ang eroplanong sinasakyan namin. Dahan-dahan nang bumababa ang lipad ng eroplano at ramdam ko ang bahagyang pagyanig. Nakatulog kanina si Calis pero ngayon ay gising na, nakadantay lang ang maliit na ulo sa balikat ni Lego at tila namamangha sa naririnig at nararamdaman. Ang maliliit niyang kamay ay nakahawak sa kwelyo ng damit ng tatay niya. Hinaplos ko ang malambot na buhok ng anak ko. Halo-halong emosyon ang nararamdaman ko. Kaba para kay Mama, saya dahil nakauwi na, at higit sa lahat, ang gaan ng pakiramdam ko dahil nandito si Lego... kasama namin ni Calis. Sumiksik ako kay Lego. Hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko at hinalikan ang sentido ko. "Nandito na tayo, Mahal," bulong niya. "Kakayanin natin 'to. Sabay-sabay." Tumingin ako sa kanya at ngumiti, kahit may namumuong luha sa mata. "Salamat sa pagsama, Lego. Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung wala kayo." "Walang iwanan, 'di ba?" sagot niya sabay k