Lahat ng Kabanata ng CHASED BY MY HOT BOSS: Kabanata 411 - Kabanata 420

DUMALAW kami nina Lego kay Mama. Hinatid lang ako ni Lego sa ospital. Babalikan na lang niya ako sa hapon. Si Calis ay sina Giselle muna ang magbantay. May dala akong mga pagkain para pagsaluhan namin ni Mama. Inilaan ko talaga ang araw na ito para makasama lamang ang Mama ko. Mahabang panahon na hindi kami nagkasama. Ilang buwan din ang lumipas mula noong naging abala ang aking buhay. Mula sa mga usaping kailangang ayusin, sa mga desisyong kailangang pagpasiyahan, at sa pagbuo ng bagong yugto ng aking buhay kasama ang mga taong mahalaga sa akin. Sa lahat ng mga iyon, isa lang ang laging nasa isip ko. Balang araw ay makakauwi rin siya, makakalakad, at makakakain kami nang sabay-sabay tulad ng dati. Pagpasok ko sa silid kung saan siya nakahiga, agad akong napangiti nang makita kong nakadilat na ang kanyang mga mata at nakatingin sa labas ng bintana. Ang dating mukhang laging puno ng pag-aalala at pagod ay ngayon ay puno na ng kapayapaan. Kahit na may mga bakas pa rin ng karamdaman s

TUMANGO ako habang patuloy na tumutulo ang aking mga luha, pero sa pagkakataong ito ay kasabay na rin ng malawak na ngiti na hindi ko na mapigilan pa. "Opo, Mama... siya po ang ama ni Calis. Ang lalaking tumulong sa inyo, ang lalaking gumawa ng lahat ng kabutihang iyon nang walang hinihintay na kapalit... siya rin ang lalaking minahal ko, minamahal ko, at mamahalin ko habang buhay. Siya ang ama ng aking anak, ang ama ng inyong apo." Hindi agad nakapagsalita si Mama. Nakatingin lang siya sa akin, habang dahan-dahang nagbabago ang kanyang mukha mula sa pagkabigla patungo sa labis na tuwa at kagalakan. Kitang-kita ko kung paano kumislap ang kanyang mga mata na puno na ngayon ng luha ng kaligayahan. "Kaya pala..." bulong niya, parang ngayon lang nagkaintindihan ang lahat ng mga piraso ng kwento sa kanyang isipan. "Kaya pala ang tapat ng kanyang kalooban, kaya pala ang laki ng kanyang pagmamalasakit, kaya pala hindi siya nag-atubiling tumulong kahit hindi naman siya obligado. Hindi lang

PUMASOK kami sa loob at agad na nakuha ng paningin ko ang babaeng nakaupo sa dulo ng mahabang mesa. Elegante ang suot niya at kitang-kita ang pagiging sosyal at mayaman, pero higit sa lahat... nakikita ko ang pagkakahawig niya kay Lego. Ang mga mata niya, ang hugis ng ilong, siya nga ang ina niya. Tumayo siya nang makita kami at seryoso ang mukha. Nanikip lalo ang dibdib ko sa kaba pero hinigpitan lang ni Lego ang hawak sa kamay ko, isang senyales na huwag akong matakot. "Mom, ito po siya," magalang na sabi ni Lego. "Siya 'yung kinukwento ko sa'yo." Tiningnan ako ng Mommy niya mula ulo hanggang paa, tila sinusuri ang bawat detalye. Gusto kong yumuko pero pinilit kong tumingin sa kanya nang diretso bilang respeto. Lumapit ako at yumuko nang bahagya. "Magandang gabi po, Ma'am. Ako po si..." Hindi ko pa natatapos magsalita nang bigla siyang ngumiti. Isang ngiting totoo at mainit at bigla akong niyakap nang mahigpit. Gulat na gulat ako. Hindi ko inaasahan ang reaksyong iyon. "Anak.

HINATID ako ni Lego sa mansyon. Wala siyang kibo, pero ramdam ko na malalim ang iniisip niya. "A-Ah, Elisa..." nasambit ni Lego. Papasok na kasi ako sa loob ng mansyon nang pahabol niya akong tinawag. Huminto ako at dahan-dahang lumingon sa kanya. Pilit kong pinakita ang ngiti, kahit na mabigat pa rin ang dibdib ko mula sa narinig ko kanina. "Ano 'yon?" sagot ko, pilit na pinapanatiling kalmado ang boses. Bumaba siya ng sasakyan at mabilis na lumapit sa akin. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko at tiningnan ako nang seryoso at puno ng pag-aalala. "Elisa... tungkol po kay Mommy kanina," nauutal niyang sabi. "Sorry kung may nasabi man siya o kung naramdaman mong may mali. Alam mo naman kung gaano kita kamahal, 'di ba? At kahit anong mangyari, ikaw at si Calis lang ang pipiliin ko. Walang makakapagbago nun." Nanikip ang dibdib ko. Alam niya bang may narinig ako? O naramdaman lang niya na may nagbago sa akin? Tumango ako at pilit na hinawakan ang kamay niya. "Alam ko po 'yon

THIRTY minutes ang lumipas, humahangos na lumalapit si Lego sa amin ni Giselle. "What happened, Elisa? Sinaktan ka ba ni Mommy? Anong ginawa niya sa'yo?" Nag-aalala niyang tanong. "I'm okay..." nauutal kong sagot habang pilit na pinipigilan ang hikbi at pinupunasan ang mga luha. Napatingin si Lego kay Giselle. "Lego, pagsabihan mo yong nanay mo. Kung wala siyang magandang sasabihin sa kaibigan ko, puwede bang huwag na lang siyang magsalita," sabi ni Giselle, halata ang gigil sa boses niya. "Sinasaktan niya si Elisa sa mga salita niya. Sinasabihan niya itong oportunista, kahihiyan, at sinabing pera at estado lang ang habol niya sa'yo! At nagbanta pa siya na sisirain niya ang buhay ni Elisa kung hindi ito lalayo!" Nanlaki ang mga mata ni Lego at namutla siya sa narinig. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin at nakita ko ang sakit at pagkadismaya sa mukha niya. "Totoo ba 'to, Elisa? Ganoon ba ang sinabi ni Mama sa'yo?" basag ang boses niyang tanong. Hindi ako nakasagot agad. Tumang