All Chapters of CHASED BY MY HOT BOSS: Chapter 381 - Chapter 390

"AASA ka pa rin na babalikan ka ni Elisa?" tanong ni Gladys na hindi ko nagustuhan. "Pinapayagan na kayo na tumira dito sa mansyon kahit na wala naman kayong ambag sa buhay ni Elisa, pagkatapos ganito pa ang sasabihin ninyo!" Natigilan si Gladys sa sinabi ko. Halatang nagulat siya, pero mabilis din siyang ngumisi na parang hindi pa rin siya apektado. “Wow… masama ba ang sinabi ko? Eh totoo naman, ‘di ba?” malamig niyang sagot. Humigpit ang pagkakakuyom ng kamao ko. Ramdam ko ang init sa dibdib ko, pero pinipilit kong huwag sumabog. “Hindi ninyo alam kung ano ang pinagdaanan ko,” mariin kong sabi. “Hindi ninyo alam kung bakit siya umalis.” Saglit na katahimikan ang bumalot sa pagitan namin. “Kung mahal mo talaga siya, hindi mo siya hahayaang lumayo ng ganito," dugtong pa ni Gladys Mas lalong sumakit ang sinabi niya. "Hindi ko siya hinayaang makalayo sa akin. Nasaktan ko siya kaya niya ako iniwan..." tugon ko. Dahil iyon naman talaga ang totoo. Napayuko ako matapos kong aminin

Elisa's POV APAT buwan na ang lumupas, simula noong umalis ako ng bansa. Kabuwanan ko na rin. Excited na akong makita ang unang supling namin ni Calvin. Babae ang unang anak naming dalawa. Kahit na hindi naging maganda ang kinahinatnan ng aming relasyon ni Calvin, mayroon namang naiwan sa aking napakagandang alaala—ang anak namin. Nakaupo ako ngayon malapit sa bintana, tinatanaw mula sa loob ng bahay ang pagbagsak ng snow. Tahimik ang paligid. Tanging ang mahina at tuloy-tuloy na pagpatak ng snow ang naririnig ko, parang sumasabay sa mabagal na tibok ng puso ko. Hinaplos ko ang tiyan ko, marahang ngumiti. “Konti na lang at malapit na kitang makita, baby ko…” bulong ko, halos hindi marinig kahit ako lang mag-isa. Hindi ko akalain na ganito ako magiging, payapa ang ilang buwan kong pagtira sa Japan. Sa kabila ng lahat ng sakit na iniwan ko sa Pilipinas. Heto ako ngayon, malayo, tahimik, at unti-unting binubuo ang sarili ko para sa batang dinadala ko. Para sa anak namin ni Calv

"KUMUSTA kayong mag-ina dito? Hindi ka ba nahirapan kay Calis, Elisa?" Mga tanong ni Tita Gigi. Sinundo ko siya sa airport, nasorpresa dahil kasama pala si Giselle. Umuwi muna siya ng ilang buwan sa Pilipinas para makasama sina Giselle at mga apo niya. Nagtatrabaho na ako sa isang kompanya ng gulay. Ngumiti ako nang marahan habang iniaayos si Calis sa pagkakakarga ko. “Okay lang, Tita. Hindi naman masyado mahirap. Mabait si Calis… minsan lang makulit,” sagot ko, bahagyang napatawa. Lumapit si Calis kay Tita Gigi at agad na kumapit sa damit niya, tila ba matagal na silang magkakilala. “Ay, naku! Ang lambing naman ng batang ‘to,” natutuwang sabi ni Tita habang pinipisil ang pisngi niya. “Mana sa’yo, Elisa. Tahimik pero malalim.” Napangiti ako pero saglit ding napayuko. Hindi ko alam kung bakit, pero may kirot pa rin sa puso ko tuwing naaalala ko ang lahat ng nangyari. “Hindi ka ba napapagod?” muling tanong ni Tita, mas mahinahon na ang boses. “Napapagod, Tita… pero sanay na rin,

PINAGMAMASDAN ko si Calista habang natutulog. Ang dami ko nang naging pagkukulang sa anak ko. Ang hirap na hindi ko man lang kayang ibigay ang isang buong pamilya. Naisip ko na hindi na kami hinanap ni Calvin. Bakit pa ako aasa na isang araw kakatok siya sa pintuan ng bahay namin? Napabuntong-hininga ako at marahang hinaplos ang buhok ni Calista. “Sorry, anak…” bulong ko, halos hindi marinig kahit ako mismo. Ang daming tanong sa isip ko. Ang daming “bakit” na hanggang ngayon, wala pa ring sagot. Bakit hindi siya bumalik? Bakit hindi man lang siya naghanap? Ganoon na lang ba kadaling kalimutan ang lahat? Napapikit ako, pilit pinipigilan ang luha. “Hindi ka niya hinanap…” mahina kong sabi sa sarili ko. “Kaya tama lang na tumigil na rin ako.” Pero habang sinasabi ko iyon, parang may kumokontra sa loob ko. Dahil kahit anong pilit kong tanggihan… may parte pa rin sa akin ang umaasa. Napailing ako. Hindi puwede ‘to. Hindi na puwedeng ganito pa rin ako. Dahan-dahan akong tumayo

ARAW-ARAW na pumapasyal si Lego sa bahay. Nagdadala siya ng pasalubong na laruan kay Calis. Napapalapit na rin ang anak ko sa kanya na nakikita ko kung gaano kasaya ito sa tuwing nakikitang dumarating. Kagaya ngayon, nasa bahay na naman siya at nakikipaglaro sa anak ko. Hindi ko napansin ang paglapit ni Tita Gigi. "Alam mo nakikita kong mabait na bata 'yang si Lego," sabi ni Tita na ikinalingon ko sa kanya. "Tita. Hindi porket araw-araw sa bahay at malapit sa anak kk ay mabait na..." kastigo ko. "Aba, Elisa... napakasama mo naman kay Lego." Wika niya pa. Nakasimangot na pumunta ako sa kusina para ipaghanda ng meryenda si Lego. Nakasunod pa rin si Tita Gigi sa akin. Napabuntong-hininga si Tita Gigi habang nakasunod sa akin sa kusina. “Hindi ko sinasabing magtiwala ka agad, Elisa,” dagdag niya, mas mahina na ang boses. “Pero hindi rin naman masamang bigyan mo ng pagkakataon ‘yong tao. Lalo na kung nakikita mong totoo ‘yong pakikitungo niya kay Calis.” Hindi ako agad sumagot. Ta