Todos los capítulos de Love Game with my Executive Assistant: Capítulo 191 - Capítulo 200

“Hindi ko rin alam, mama!” giit ni Livina. Kapwa napalingon kay Yael ang mag-ina at bigla naman itong ngumisi.“Masyado na bang matagal ang mahigit anim na taong lumipas at hindi niyo na maalala ang inyong mga ginawa? Kung gano’n, ipapaalala ko ito sa inyo nang maalog ang mahihina ninyong ulo.” Tumikhim si Yael. Tinanggal niya ang kamay ng kaniyang tiyuhin mula sa pagkakakapit sa kaniya bago nagpatuloy. “Kinuha niyo ang anak ni Luna at hinayaan niyo siyang mamatay sa sunog. Mga walang.híya kayo! Wala kayong puso at wala kayong awa. Mas masahol pa kayo sa démónyo! Ang dapat sa inyo ay mabulok sa bilangguan. Kung p'wede ko lang ilagay sa mga kamay ko ang batas, kulang pa ang buhay niyo para sa lahat ng mga kasalanan niyo sa akin, kay Gael at kay Luna!”Napaawang ang bibig ng mag-inang Vida at Livina. Ngayong nasiwalat na ang pinakatatagong lihim nila ay wala na silang kawala pa. “Hindi puwede ito. Hindi tayo puwedeng makulong. Paano niya nalaman ang tungkol doon? Anak, we need to esca

Mabilis na ibinaba nina Jett, Uno at Dos ang kanilang mga armas nang makita nila kung sino ang dumating.“Kuya Jackson…Hakob—” ani Jett sa mababang tono.Parehong seryoso ang mga mukha nina Jackson at Jacob nang makapasok sila sa loob ng klinika. Halatang alam na nila ang nangyari bago pa man sila makarating doon.“Paano niyo nalamang narito kami?” tanong ni Jett. Nakalimutan kong mag-message sa inyo na narito na kami kaya paanong...”“You shared your location before the event started earlier. Have you forgotten it?” Jackson said in a staid tone.Napalingon si Jett sa dalawa. “Oo nga pala. Teka, nagawa niyo na ba ang inutos ko?”Tumango si Jacob. “Oo. Nakuha na namin ang detalye ng pasyenteng isinugod sa pinakamalapit na pribadong hospital noong araw na iyon—ang parehong araw na sinasabing namatay si Luna. Mayroon ngang tumugmang pasyente na isinugod doon na may major burns na natamo sa katawan.”Nang marinig ni Yael ang balitang dala ng kaniyang ama ay natigilan siya. Ang galit at pa

Huminto ang kotse ni Drake sa harap ng presinto. Tahimik niyang nilingon si Mona sa backseat. Tulala ito, walang kahit anong emosyon sa mukha. Doon siya mas kinabahan. Mas delikado ang taong hindi mo mabasa kaysa sa taong galit. Hindi niya alam kung ano ang tumatakbo sa isip ng amo niya. Hindi niya rin alam kung ano ang susunod nitong hakbang.“Bababa na ako,” malamig na sabi ni Mona.Bago pa man makasagot si Drake ay bumukas na ang pinto. Bumaba si Mona at diretso itong naglakad papasok ng presinto, walang lingon-lingon.Agad na kinuha ni Drake ang cell phone niya. Muli siyang sumulyap sa direksyong tinahak ni Mona, pero wala na itong bakas. Parang nilamon na ng gusali. Walang pag-aalinlangang idinial niya ang numero ni Rafael. Ilang ring pa lang ay sinagot na agad ang tawag niya.“Hello, Drake,” bungad ni Rafael. “Magkasama ba kayo ni Mona ngayon?”Napatingin muli si Drake sa presinto. “Opo. Nandito kami. Naiwan po ako sa kotse, pumasok na siya sa loob—”“Pigilan mo siya at pakalmah

Nang banggitin ni Mona ang ang tunay niyang pangalan ay kitang-kita niya ang takot sa mukha ng mag-ina. At tuwang-tuwa siyang makitang parang maamong tupa ang mga ito. Malayong-malayo sa mapagmataas nilang kilos at ekspresyon. “Alam na alam ko kung ano ang ginawa niyo sa kaniya. At isang salita ko lang ay maaari kayong mabulok nang tuluyan dito sa kulungan.”“Anong kailangan mo sa amin?!” nanggigil na sigaw ni Livina, nanginginig sa galit at takot.Bahagyang ikiniling ni Mona ang kaniyang ulo, tila pinag-iisipan pa niya kung paano niya sasagutin ang tanong. “Hmm… may isang bagay lang akong kailangang malaman mula sa’yo, Livina.”“What is it? Dàmn it!” Halos pumutok na ang boses ni Livina.Tumigas ang ekspresyon ni Mona. Nawala ang ngiti sa labi niya. “Nasaan ang anak ni Luna?” mariin niyang tanong. “Nasaan ang anak ng kaibigan ko?”Mabilis na sumagot si Livina, pilit niyang ibinabalik ang kaniyang tapang. “At bakit naman namin sasabihin sa’yo, Mona?”“Dahil gaya ng sinabi ko,” mari

"Kung hindi mo kami kayang pakinggan, isipin mo man lang sana si Gael. Anak, hindi siya makakatulog hangga't hindi ka umuuwi sa bahay. Ikaw lang ang mayroon siya ngayon. Kung susugod ka ng gan'yan, walang armas, walang malinaw na plano, walang pangalangin, at tanging poot lamang ang iyong dala-dala, sa tingin mo ba ay makakabalik ka ng ligtas sa kaniya? Nauunawaan ko ang nararamdaman mo pero anak, hindi ito ang panahon para sundin mo ang iyong emosyon. Alam mo na kung sino ang ina ni Gael at alam mo na ring may isa pa kayong anak pero anak, isang pader ang binabangga mo at hindi lang siya isang pader—isa siyang mataas, matibay at puno ng pananggalang na pader. Nakikiusap ako, anak. Kumalma ka muna. Walang magandang maidudulot ang pagkilos ng walang sinusunod na blueprint. Alam kong nauunawaan mo ang mga sinasabi ko. Hindi ka naman nag-iisa, anak. Nandito kami ng mga tito mo. Handa ka naming tulungan pero hindi pa sa ngayon. Kulang ang isang araw, isang linggo o baka kahit isang buwan