All Chapters of มรสุมรัก CEO ซาตาน: Chapter 461 - Chapter 470

ความรู้สึกรับรู้ถึงวิกฤตของสือเหยาพลันพุ่งสูงขึ้น ก่อนลงจากรถตามหลังเซิ่นหรูซวงไปติด ๆตอนนี้ยังเป็นฤดูร้อน แสงแดดร้อนแผดเผา ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ใต้ดวงอาทิตย์เหงื่อไหลชุ่มเต็มหน้าผากและแผ่นหลังไปหมด เขาพูดขึ้นเสียงเบา “ประธานซิงครับ การประชุมกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงนะครับ”ซิงจือเหยียนไม่ตอบกลับผู้ช่วยสัมผัสได้ถึงแรงกดดันได้อย่างชัดเจน จึงหันไปสบสายตากับพนักงานอย่างจนปัญญาเมื่อผู้ช่วยมองไปตามสายตาของซิงจือเหยียนแววตาพลันชะงักไปทันทีเป็นเซิ่นหรูซวงที่ลงมาจากรถ และตามด้วยชายหนุ่มที่หน้าตาดีมาก ๆ อีกคนหนึ่ง ชายวัยกลางคนสวมสูทคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้ารถของเซิ่นหรูซวง ชายวัยกลางคนกำลังเปิดฝากระโปรงหน้ารถ ก้มตัวลงค้นหาอะไรบางอย่าง เซิ่นหรูซวงกับชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปหา ถามเสียงแผ่วเบาหลายประโยคชายหนุ่มคนนั้น...เหงื่อที่หน้าผากผู้ช่วยไหลผุดซึมมากขึ้นเขารู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เพราะเคยปรากฏในข้อมูลการสืบสวนของเขามาก่อนสือเหยา คุณชายของตระกูลสือ ภูมิหลังครอบครัวและประวัติการศึกษาล้วนโดดเด่น ตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัยตอนอายุสิบเก้าปี ก็อยู่ข้างกายเซิ่นหรูซวงมาโดยตลอดถึงห้าป

“ผมหมายความว่า” ซิงจือเหยียนพูดเสียงทุ้มต่ำ น้ำเสียงเจือความมั่นอกมั่นใจอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องเตรียมหรอก ขอแค่เซิ่นหรูซวงกลับไปตระกูลซิงสักสองสามวันแค่นั้นก็พอ”สีหน้าสือเหยานิ่งค้างไปทันที ก่อนก้มหน้าลงมองเซิ่นหรูซวง “เธอจะกลับตระกูลซิง?”เซิ่นหรูซวงพยักหน้า แววตาราบเรียบ “ประธานซิงคะ อีกไม่กี่วันข้างหน้าฉันจะส่งของขวัญครบรอบวันแต่งงานของคุณไปให้นะคะ วันนี้คงไม่รบกวนแล้ว”สือเหยาถามเสียงทุ้มต่ำ “เธอจะไปจริง ๆ หรือ?”เซิ่นหรูซวงแค่พยักหน้ารับขอไปที แต่ไม่ได้อธิบายอะไรมากประธานซิงเหลือบมองมือของสือเหยาที่กำลังโอบเซิ่นหรูซวงไว้อีกครั้ง “ได้ แต่พวกเธอต้องการความช่วยเหลืออะไรไหม?”เซิ่นหรูซวงฉีกยิ้มราบเรียบให้ “ไม่ต้องหรอกค่ะ ประธานซิงไปทำธุระก่อนเถอะ ตรงนี้ฉันสามารถจัดการเองได้”คราวนี้ ซิงจือเหยียนเดินกลับทันทีหลังจากได้เห็นกับตาว่าซิงจือเหยียนขึ้นรถจากไปแล้ว เซิ่นหรูซวงจึงถอนสายตากลับมาเงียบ ๆ แล้วพูดกับลุงหลิวที่เป็นคนขับรถว่า “ไม่ต้องดูแล้วล่ะ หาไม่เจอก็ตามช่างมาซ่อม เรียกรถลากมาลากไปก่อน คุณเฝ้าอยู่ที่นี่ ฉันจะเรียกรถกลับเอง”ลุงหลิวปาดเหงื่อ “ได้ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ”

เซิ่นหรูซวงตอบปฏิเสธทันควันวันนี้อาจเป็นครั้งแรกที่สือเหยาเจอกับซิงจือเหยียน แต่เจอหน้ากันแค่ครั้งแรก สือเหยาก็เหมือนกับคนที่ใกล้ประสาทเสียเข้าไปเต็มที พูดจาประชดประชัน ไม่รู้ว่ากำลังโกรธซิงจือเหยียนด้วยเรื่องอะไรถ้าพาสือเหยาไปด้วยจริง ๆ เกรงว่าเพดานคฤหาสน์ตระกูลซิงคงจะถูกสือเหยารื้อออกแน่นอนเจียงเสี่ยวชุนสงสัย “ทำไมไม่ให้สือเหยาไปล่ะ สือเหยาทำงานให้เธอครบหนึ่งเดือนพอดีไม่ใช่หรือ? เธอก็พาเขาไปด้วยสิ มีเรื่องอะไรก็ให้เขาช่วย”เซิ่นหรูซวงจิ๊ปากหลายครั้ง “เธอไม่รู้หรือว่า พอสือเหยาเจอหน้าซิงจือเหยียนทีไรก็ทำตัวเหมือนคนบ้า พูดจาไร้สาระ ฉันไม่รู้เลยว่าเขากำลังจะทำอะไร”“พูดจาไร้สาระที่ว่าคืออะไร?”หลังจากเจียงเสี่ยวชุนครุ่นคิดไม่นาน แววตาก็ประกายแววซุบซิบนินทาขึ้นมาลาง ๆเซิ่นหรูซวงที่กำลังง่วนอยู่กับการตอบข้อความเรื่องงานในมือถือ พูดคลุมเครือว่า “ตอนที่อยู่ที่นั่นเขาย้ำนักย้ำหนาว่าอีกไม่นานก็จะถึงวันครบรอบวันแต่งงานของซิงจือเหยียนกับเว่ยอวิ่นลู่ ให้ฉันเตรียมของขวัญไว้ด้วย และยังพูดจาแปลก ๆ อีก ดูเหมือนมีความแค้นกับซิงจือเหยียนเลย”เจียงเสี่ยวชุนไหนเลยจะไม่เข้าใจความคิดของสือเหยา

ซิงฉีหยวนเป็นบุตรที่เว่ยอวิ่นลู่คลอดมาเมื่อห้าปีก่อน เมื่อลองนับเวลาแล้ว ซิงฉีหยวนก็เพิ่งจะอายุครบห้าขวบเต็มได้ไม่นาน เป็นช่วงวัยที่แม้แต่สุนัขยังเบือนหน้าหนี กอปรกับหลังจากที่เขาเกิดมา คุณปู่ซิงก็แทบจะเลี้ยงดูเขาเป็นแก้วตาดวงใจ เขาอยากได้อะไรก็ให้ เลี้ยงดูมาแบบเรียกลมเรียกฝนได้ สั่งได้ทุกอย่าง จึงเป็นช่วงวัยที่เย่อหยิ่งและหลงตัวเองหลังจากซิงฉีหยวนเกิดมา จุดสำคัญของซิงจือเหยียนก็เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัดเมื่อก่อนซิงจือเหยียนเป็นพวกบ้างาน ทำงานอยู่ที่บริษัททั้งวันทั้งคืนไม่ยอมกลับบ้าน แต่หลังจากซิงฉีหยวนเกิด เขาก็อยู่ที่บ้านใช้เวลากับลูกมากขึ้น มีความอดทนมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน ส่วนการเลี้ยงดูซิงฉีหยวนนั้นสามารถพูดได้เลยว่าให้ทุกอย่างตามที่ขอ แต่ในช่วงเวลาสำคัญของการเรียนรู้ ซิงจือเหยียนยังคงใส่ใจอย่างเคร่งครัดเทียบกับซิงจือเหยียนแล้ว คุณปู่ซิงกับเว่ยอวิ่นลู่ดูเหมือนจะลำเอียงมากกว่าอย่างเห็นได้ชัดและเป็นเพราะการเปรียบเทียบนี้ ซิงฉีหยวนจึงเชื่อฟังคำพูดของซิงจือเหยียนมากกว่า หลัก ๆ เป็นเพราะว่ากลัวซิงจือเหยียนโกรธเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เว่ยอวิ่นลู่ก็หัวเราะคิกคักพร้อมกับพู

เซิ่นหรูซวงสีหน้ามืดครึ้มไปหมดสือเหยาจึงเลี่ยงที่จะไม่พูด แต่ยืนจังก้าขวางอยู่ที่หน้าประตูโรงแรม ท่าทางราวกับว่าถ้าเธอไม่ให้ฉันไปด้วย งั้นฉันก็จะไม่ให้เธอไปเหมือนกันเซิ่นหรูซวงยืนนิ่งไม่สะทกสะท้าน ส่งสายตาฟาดฟันกับสือเหยาสีหน้าสือเหยาเริ่มบึ้งตึงช้า ๆ เมื่อส่งสายตาฟาดฟันครั้งสุดท้ายจบก็พูดว่า “เซิ่นหรูซวง เธอมีเหตุผลหน่อย ทั้ง ๆ ที่พวกเราจองห้องมาสองห้อง แต่ตั้งแต่ที่พวกเราเข้ามาในโรงแรม เป็นใครที่เก็บสัมภาระให้เธอ เป็นฉันไง! แล้วตั้งแต่เข้าห้องมาเป็นใครที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง เป็นเธอไง! เธอทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันเสียใจมาก...”ความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเซิ่นหรูซวงเจือความอึดอัดขึ้นมาหลายส่วนจากคำตำหนิของสือเหยาสือเหยาตบหัวแล้วลูบหลัง พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงว่า “อีกอย่าง ฉันมันน่าอายขนาดนั้นเลยหรือ? เซิ่นหรูซวงคนดี เธอพาฉันไปด้วยเถอะนะ”ท้ายที่สุด สือเหยาก็ตามเซิ่นหรูซวงออกไปเจอเพื่อนเก่าด้วยความพออกพอใจ เมื่อเซิ่นหรูซวงกับสือเหยาเดินตามพนักงานเข้าไปในร้านอาหาร สือเหยาก็กดเสียงต่ำถามข้าง ๆ หูเธอว่า “เธอจะไปเจอเพื่อนแบบไหน? เพื่อนผู้ชายหรือว่าเพื่อนผู้หญิง?”สือเหยา