All Chapters of มรสุมรัก CEO ซาตาน: Chapter 481 - Chapter 490

แม้ว่าพวกเฉินเจินจะสับสนมึนงงมากเท่าไหร่ แต่พวกเขาก็เคยได้ยินชื่อเสียงของเหออวี้มาจากผู้ใหญ่ในตระกูลและคนรุ่นเดียวกันมาบ้าง ได้รับคำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าได้ล่วงเกินใครและต้องรู้จักรักษาความสัมพันธ์ไว้ให้ดีเซิ่นหรูซวงก็คือคนที่พวกเขาจำเป็นต้องรักษาความสัมพันธ์ที่ดีด้วยเฉินเจินไม่สามารถตั้งสติได้ทันทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่ก่อนหน้า เซิ่นหรูซวงยังเป็นเพียงลูกสาวของคนขับรถที่พวกเขาดูถูกเหยียดหยาม แต่ตอนนี้เซิ่นหรูซวงกลับกลายเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทเหออวี้ ค่าตัวมากเกินกว่าจะจินตนาการได้ ความสำเร็จที่เธอทำมาเหนือชั้นกว่าพวกเขามากความรู้สึกนี้ไม่น่าภิรมย์เอาเสียเลยคนที่ตัวเองเคยดูถูกเหยียดหยามกลับก้าวขึ้นมาอยู่เหนือตัวเอง ในสถานการณ์เช่นนี้ไม่ว่าใครก็ต่างรู้สึกไม่ดีทั้งนั้นเซิ่นหรูซวงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มสือเหยากระตุกต้นแขนเธอเบา ๆ พลางถามเสียงต่ำว่า “งั้นก็หมายความว่าเธอผ่านวันเวลาในตระกูลซิงมาแบบนี้สินะ”สีหน้าของเซิ่นหรูซวงอ่อนลง “มันผ่านไปแล้วล่ะ”สือเหยาไม่ได้พูดอะไรอีกหลังจากที่เซิ่นหรูซวงไม่ได้นำคำถามของเขามาคิดอีก จู่ ๆ สือเหยาก็พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ผ่านไปไม่ได้หรอก

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของสือเหยา น้ำเสียงหนักแน่น “ฉันคือผู้ชายของเธอ”ทั่วทั้งห้องเกิดเสียงฮือฮา สายตาของฝูงชนที่มองมายังทั้งสองคนเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ คลุมเครือและซับซ้อนหลากหลายปฏิเสธไม่ได้เลยว่า วินาทีที่แล้วเซิ่นหรูซวงรู้สึกซาบซึ้งใจจริง ๆ กับการกระทำของสือเหยาที่ออกหน้าแทนเธอแต่ในวินาทีนี้ สิ่งที่เธออยากทำมีเพียงการถีบสือเหยาออกให้พ้นออกนอกจักรวาลไปซะเมื่อเห็นสายตาของทุกคนที่เปลี่ยนแปลงไปมา เซิ่นหรูซวงจึงก้าวมาข้างหน้า ดึงตัวสือเหยามาไว้ข้างกายตัวเองพร้อมพูดกับจ้าวหยวนหยวนว่า “เธอยังมีคำถามอะไรอีกไหม?”ความโกรธจุกอยู่ในอกของจ้าวหยวนหยวน “แก——”“เซิ่นหรูซวง”น้ำเสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งทำลายมวลความตึงเครียดในขณะนี้ลงทุกคนหันไปมองที่มาของเสียงแน่นอนว่าทุกคนในที่นี้ล้วนจำได้ดีว่าน้ำเสียงนี้เป็นเสียงของใครพวกเขาเบี่ยงตัวหลีกทางโดยสัญชาตญาณเซิ่นหรูซวงช้อนตาขึ้นมองนัยน์ตาของซิงจือเหยียนมืดมนเฉยชา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันพลางมองเธอด้วยความเรียบนิ่งข้างกายเขาคือเว่ยอวิ๋นลู่ที่คล้องแขนเขาด้วยความสนิทสนมชิดเชื้อ ซิงฉีหยวนยืนอยู่ด้านหลังซิงจือเหยียน เกาะขาซิงจือเหย

ซิงฉีหยวนเชิดปากขึ้นด้วยสีหน้าบูดบึ้ง จ้องมองเซิ่นหรูซวงด้วยความโกรธเคือง “ ผมไม่สนหรอก!”เซิ่นหรูซวงเหลือบมองซิงฉีหยวน แล้วพูดเสียงเรียบว่า “ฉันคร้านจะยุ่งกับนาย ฉันไปก่อนล่ะ”ก็แค่เด็กดื้อคนหนึ่งค่อย ๆ จัดการไปก็ได้แล้วหลังจากพูดจบ เซิ่นหรูซวงก็ทิ้งซิงจือเหยียนไว้ข้างหลังและเดินขึ้นไปชั้นบนตามลำพังเมื่อเห็นเช่นนั้นซิงฉีหยวนก็เบิกตาโต รีบวิ่งพุ่งตัวเข้าไปทันที “ไม่ได้ คุณขึ้นไปข้างบนไม่ได้นะ!”ซิงจือเหยียนส่งสายตาไปให้แม่บ้านที่ยืนอยู่ด้านข้าง แม่บ้านเข้าใจและรีบคว้าไหล่ของซิงฉีหยวนเอาไว้ “คุณชายน้อยคะ เชื่อฟังท่านประธานซิงเถอะนะคะ อย่าขึ้นไปข้างบนเลยโอเคไหมคะ?”ขณะที่ซิงฉีหยวนกำลังคิดจะดิ้นรน เสียงทุ้มต่ำของซิงจือเหยียนก็ดังขึ้นเหนือศีรษะของเขา พร้อมกับความรู้สึกกดดันอย่างหนักหน่วงที่ทับถมลงมา “ซิงฉีหยวน นับวันยิ่งไร้กฎระเบียบมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”สายตาของซิงจือเหยียนเต็มไปด้วยความเข้มงวดมากจนทำให้เว่ยอวิ๋นลู่รู้สึกตระหนกในใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดซิงฉีหยวน “เอาล่ะ เอาล่ะ เชื่อฟังคุณพ่อนะ อย่าไปรบกวนเลยโอเคไหมคะ?”ซิงฉีหยวนทำหน้าตาบูดบึ้ง หันหลังให้ซิงจือ

ถ้อยคำตำหนิของซิงจือเหยียนที่มองว่าความรู้สึกของเด็กสาวในวัยเยาว์ของเธอไม่สามารถเชิดหน้าชูตาได้ ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี และมอบเปียโนที่ตั้งใจมอบให้เธอในวันเกิดไปให้เว่ยอวิ๋นลู่แทนหลายปีผ่านไป เซิ่นหรูซวงได้ปล่อยวางอดีตทุกอย่างลงและยอมรับทุกเรื่องราวที่ผ่านมาแต่เธอยังคงจำความรู้สึกในตอนนั้นได้ดี เป็นความรู้สึกราวกับเธอกำลังถูกจุ่มลงในน้ำเย็นจัดจนแทบหายใจไม่ออก“ขอบคุณสำหรับความปรารถนาดีของประธานซิง แต่มันไม่จำเป็นอีกแล้วค่ะ”เซิ่นหรูซวงได้ยินเสียงตัวเองสะท้อนอยู่ในห้องที่เงียบสงัดอย่างชัดเจนนัยน์ตาของเธอยังคงแฝงไปด้วยความสงบหนักแน่นและแน่วแน่อย่างที่เคยเป็นมาตลอด เซิ่นหรูซวงยกเปลือกตาขึ้นและมองซิงจือเหยียนอย่างเฉยชา “ประธานซิง ดูเหมือนคุณจะลืมไปแล้วว่าตอนนี้ฉันมีความสามารถมากพอที่จะซื้อเปียโนที่ดีกว่านี้ได้แล้ว ฉันไม่ต้องการให้ใครมาซื้อให้ฉันอีกแล้ว”ถ้าเธอมองไม่ผิด เปียโนหลังนี้เป็นรุ่นเดียวกับที่ซิงจือเหยียนตั้งใจจะมอบให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดระหว่างเธอกับซิงจือเหยียนไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมาปรับซ่อมแซมความสัมพันธ์ระหว่างกันอีกแล้วใบหน้

จู่ ๆ ซิงจือเหยียนก็สติหลุดลอยไปชั่วขณะ รู้สึกราวกับว่าเคยเห็นฉากนี้ที่ไหนมาก่อนผ่านไปสักพักใหญ่ เสียงเปียโนในห้องก็หยุดลงซิงจือเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางมองตรงไปเขาเห็นเพียงเซิ่นหรูซวงยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้เปียโน เอนตัวหันไปด้านข้าง สายตามองตรงมาที่เขาด้วยแววตาสงบนิ่งและน้ำเสียงมั่นคงเรียบเฉย“ประธานซิง ฉันเล่นจบแล้วค่ะ”เมื่อมองเข้าไปในดวงตาสีดำขาวที่แยกกันอย่างชัดเจนของเซิ่นหรูซวง เขาก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าเคยเห็นฉากนี้ที่ไหนมาก่อนในความฝันเป็นวันหนึ่งหลังเลิกงาน ราวกับว่ามีบางอย่างชักนำให้เขาสั่งให้คนขับรถพาไปที่ร้านขายเครื่องดนตรีโดยไม่มีเหตุผล และซื้อเปียโนหลังนี้มาโดยไม่มีเหตุผลเช่นกัน แถมยังระบุให้ส่งมาที่คฤหาสน์ตระกูลซิงเมื่อเผชิญกับคำถามจากคุณปู่ซิงและเว่ยอวิ๋นลู่ เขาทำได้เพียงเค้นคลึงหัวคิ้ว ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงทำเช่นนี้เขาเพียงแค่เห็นเปียโนหลังนี้แล้วนึกถึงเซิ่นหรูซวงตอนที่เธออายุเพียงสิบสามปี และเข้ามาอยู่ในตระกูลซิงเป็นครั้งแรกเท่านั้น เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเขาจึงซื้อเปียโนหลังนี้มาด้วยความหุนหันพลันแล่นและไม่คิดถึงเหตุผลใดอื่น“ซื้อไปงั้น