All Chapters of ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Chapter 141 - Chapter 150

วาจาที่คายออกมาจากปากของไต้ซานเหอเต็มไปด้วยยาพิษร้ายแรง เขาด่าทอโจวซือเหย่กับเวิงอี๋จนไม่เหลือชิ้นดี หากทั้งคู่อยู่ตรงหน้า เธอคงอยากใช้แส้หนามปลายแหลม ฟาดลงบนร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนตายคามือ!หลังจากระบายความเดือดดาลด้วยวาจาอันเผ็ดร้อนเสร็จ ไต้ซานเหอตั้งใจจะตำหนิตักเตือนเจียงซู่ต่อ ทว่าเมื่อเห็นสภาพอ่อนแรงน่าเวทนาของอีกฝ่ายแล้ว ความสงสารก็เข้าครอบงำแทนที่ความโกรธทันทีทันใด เธอจึงเลือกที่จะกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ และเงียบลงในที่สุดด้วยความสงสารจับใจความเงียบงันในห้องพลันถูกทำลายลงด้วยเสียงท้องร้องดังครืนขึ้นมาอย่างโจ่งแจ้งน่าอับอายไต้ซานเหอเหลือบมองท้องเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า “นี่แกไม่ได้กินข้าวเย็นเหรอ?”ในยามที่ถูกความโศกเศร้าเข้าครอบงำ เธอไม่มีความอยากอาหารหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่มื้อเย็นเลย นับตั้งแต่เช้านอกจากน้ำแล้ว เธอก็ไม่ได้แตะต้องสิ่งใดอีกเลยดูสภาพที่กำลังจะตายของเธอแล้ว ต้องอดอาหารมาทั้งวันแน่ ๆเนื่องจากบ้านหลังนี้ถูกทิ้งร้าง ตู้เย็นจึงว่างเปล่าไร้เสบียง ไต้ซานเหอจึงหยิบโทรศัพท์สั่งอาหารเดลิเวอรีในทันทีอาหารมากมายที่วางเรียงรายบนโต๊ะ ล้วนเป็นเมน

เว่ยชิงหางมองเจียงซู่ที่ปรากฏตัวขึ้นที่สตูดิโออย่างกะทันหัน ด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย “คุณมาที่นี่ได้ไง?”เจียงซู่พยายามทำตัวให้ดูสงบใจเย็น แต่ความสามารถในการเก็บซ่อนอารมณ์ยังไม่ถึงขั้นนั้น เธอจึงต้องรีบหาข้ออ้างมาปิดบังความอับอายที่กำลังถาโถม “ทางโจวซือเหย่มีงานด่วนเข้ามาแทรกกะทันหัน เลยไปไม่ได้แล้ว”เว่ยชิงหางถาม “แล้วคุณยังจะขอเก็บวันหยุดนี้ไว้ไหม?”เจียงซู่กล่าว “ไม่ต้องหรอก ฉันกลับไปคิดทบทวนดูแล้ว วันหยุดนี้ฉันไม่ควรขอลาตั้งแต่แรก คนเพิ่งเริ่มทำงาน จะมาขอลาพักร้อนได้อย่างไร มันไม่เหมาะสมเอาซะเลย”เว่ยชิงหางรับรู้ถึงเหตุผลที่แท้จริง แต่ก็ไม่กล่าวอะไร “ได้ ถ้างั้นเรามาเริ่มทำงานกันเลย”โครงการที่เมืองกั่งเฉิงนั้นมีอาจารย์เจิงเป็นผู้ดูแลหลัก ส่วนเธอกับเว่ยชิงหางทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย แม้ว่าจะไม่ต้องทำงานที่นั่นโดยตรง แต่ก็ต้องบินไปเป็นครั้งคราวเดิมทีอาจารย์เจิงไม่ได้ตั้งใจจะเรียกเธอไปในครั้งนี้ แต่เจียงซู่เป็นคนอาสาและขอไปเองอาจารย์เจิงมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “อ้าว ไม่ได้ไปเที่ยวเหรอ? เป็นไงล่ะ โดนเบี้ยวนัดน่ะสิ?”เจียงซู่ “...” อาจารย์รู้เรื่องที่เธอจะไปเที่ยวได้ยังไง? เ

เจียงซู่ “?” มาดูละครที่สวนสนุก? ดูละครเด็กงั้นเหรอ?โจวจิ่งอี้เดินอ้อมหน้ารถ ก่อนจะเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับ แล้วพูดว่า “ลงมา”เจียงซู่ไม่เข้าใจเหตุผล แต่ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เธอจึงตัดสินใจขอรอดูว่าเขาจะเล่นตุกติกอะไรต่อไปสวนสนุกแห่งนี้อยู่ในช่วงเปิดทำการชัด ๆ แต่กลับมองไม่เห็นนักท่องเที่ยวเลยแม้แต่คนเดียวโจวจิ่งอี้สังเกตเห็นความสับสนที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ จึงเอ่ยอธิบายด้วยท่าทีใจดีว่า “มีคนเหมาสถานที่น่ะ”“...” เหมาสวนสนุกชื่อดังขนาดนี้ ต้องใช้เงินเท่าไหร่กันเชียวนะ?เจียงซู่มองตามเขา ขณะที่เขาพาเธอเดินเข้าไปทางช่องทางสำหรับพนักงาน แล้วถามออกไปตามสัญชาตญาณ “นายเหมาไว้เหรอ?”โจวจิ่งอี้ตอบกลับ “ผมไม่ได้มีผู้หญิงที่ต้องโอ๋สักหน่อย จะมาเหมาไปทำไมกัน?”เมื่อได้ยินดังนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในใจของเจียงซู่ สีหน้าของเธอแปรเปลี่ยนเล็กน้อยและฝีเท้าก็หยุดชะงักลงในทันที ณ ตอนนั้นเธอไม่ต้องการเดินเข้าไปข้างในอีกต่อไปแล้ว“มาสิ” โจวจิ่งอี้มีท่าทางตื่นเต้นจนอยู่ไม่สุขทันใดนั้น เสียง ปัง ก็ดังขึ้น พลุดอกแรกผลิบานเจิดจรัสสว่างไสวท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน ก่อน

เขาไม่ใช่คนที่รู้จักแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานออกจากกัน ในเมื่อเธอเป็นเพื่อนร่วมงาน เขาย่อมไม่ขับไล่เธอเว่ยชิงหางทำหน้าที่เป็นคนขับรถ ทว่าเฉียวฉีกลับเบียดเจียงซู่ให้พ้นทาง แล้วรีบเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับเข้าไปนั่งทันที เจียงซู่ไม่แสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อย และยอมไปนั่งที่เบาะหลังแทนเว่ยชิงหางเหลือบมองเฉียวฉีที่นั่งอยู่เบาะหน้า ก่อนจะตัดสินใจไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาในท้ายที่สุดตลอดการเดินทาง เฉียวฉีพูดจ้อไม่หยุดราวกับต่อยหอย ถึงแม้จะเป็นเสียงที่ไพเราะเพียงใด แต่การส่งเสียงดังตลอดเวลาก็ชวนให้รู้สึกรำคาญได้อยู่ดี จึงไม่น่าแปลกใจเลย ที่เธอสามารถคบหาเป็นเพื่อนกับเวิงอี๋ได้ เพราะทั้งคู่มีนิสัยน่ารำคาญที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเฉียวฉีพยายามชวนเจียงซู่คุย จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “พี่เจียง ฉันได้ยินมาว่าพี่แต่งงานมาห้าปีแล้ว พี่วางแผนจะมีลูกเมื่อไหร่เหรอคะ?”ขณะที่พูด เธอก็เหลือบสายตาไปมองเว่ยชิงหางที่กำลังขับรถอยู่ด้วยเจียงซู่ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความประชดประชันว่า “ไม่ยักรู้มาก่อนว่าคุณหนูเฉียวไปรับงานพาร์ตไทม์ที่สำนักงานวางแผนครอบครัว ถึงได้เป็นห่วงเป็นใยเรื่องการมีบุตรของค

ในสายตาของทั้งสองฝ่าย เสียงที่เคยคุ้นนั้นค่อย ๆ จางหายไปในความเงียบงัน ทั้งที่ระยะทางทอดยาวไกลจนแทบมองไม่เห็น แต่ความรู้สึกของเจียงซู่กลับคมชัดดุจมีตาทิพย์ เธอเห็นภาพที่โจวซือเหย่ใช้ความอ่อนโยนทั้งหมดที่มีโอบกอดเวิงอี๋ไว้อย่างแผ่วเบา และพาเธอเดินลับหายไปจากสายตา...เขาทิ้งเธอไปอีกแล้ว...เจียงซู่ค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง ปล่อยใจให้จมดิ่งไปกับเสียงคลื่นทะเลที่ซัดสาดอย่างไม่ขาดสาย เธอรับรู้ถึงรสชาติเค็มของไอน้ำทะเลที่สัมผัสลิ้น มันเค็มเสียจนแปรเปลี่ยนเป็นความขมปร่าในลำคอลูกน้องของชายหนุ่มดุดันคนนั้นจ้องมองมายังเจียงซู่ที่ดูน่าสงสารจับใจอย่างห้ามไม่อยู่ และความรู้สึกคันไม้คันมือก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างแรงกล้า“ลูกพี่ เราจัดการเธออย่างไงดี?”ชายหนุ่มดุดันผู้นั้นมองแววตาที่เต็มไปด้วยความโลภของลูกน้องก็สามารถเข้าใจได้ในทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ๆ จุดประสงค์ของเขาคือการกอบโกยทรัพย์สมบัติ ไม่ใช่การนำชีวิตมาเดิมพันให้สิ้นเปลืองในเมื่อทรัพย์สินได้มาอยู่ในกำมือแล้ว จะหาสาวงามคนใดมาเคียงข้างก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรอีกต่อไปแม้โจวซือเหย่จะทิ้งภรรยาของตนไป แต่การกระทำเช่นนั้นก็เป็นเรื่องหนึ่ง หา