로그인“โอ้ย ปล่อยนะฉันเจ็บ!” “เจ็บเหรอ เหอะ! แค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับผู้หญิงหน้าด้านหน้าทนอย่างเธอ!” … “ฉันจะทำให้เธอไม่เหลือแม้แต่ที่ยืนในสังคม ไม่เหลือหัวนอนปลายเท้า!” “ฮึกก ไม่… ” *นางแบบชื่อตัวย่อ ฟ. ตอนนี้มีข่าววงในแพร่กระจายไปทั่วถึงวีรกรรมมากมายของนาง ทั้งแย่งแฟนคนอื่น แถมยังวางแผนทำลายงานแต่งของอีกฝ่ายจนเค้าต้องเลิกกัน สุดท้ายได้ตำแหน่งคู่หมั้นนั้นมาจนได้เลยล่ะค่ะ เรียกได้ว่าตอนนี้ข่าวขึ้นแท่นหน้าหนึ่งทั่วประเทศจนไม่รู้ว่ายังจะเหลือพื้นที่ในสังคมให้ยืนอีกหรือเปล่า ตามอ่านรายละเอียดข่าวได้ผ่าน……* โห่ย หน้าด้านมาก… ผิดหวังมาก อุตส่าห์สนับสนุนมานาน… หน้าไม่อายเลยจริงๆ… โสเภณีชัดๆ… “ฮึกก ไม่… ฮึกก ไม่จริง…” เฮือก… เปลือกตาสวยที่ปิดแนบสนิทลืมขึ้นมาท่ามกลางความมืดสนิทภายในห้องที่เย็นฉํ่าจากเครื่องปรับอากาศ ทว่าตอนนี้ทั่วทั้งร่างของเธอกลับร้อนผ่าว เปียกชุ่มเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อมากมาย ยิ่งกว่าคนเพิ่งอาบนํ้ามาหมาดๆ ก็ไม่ปาน เสียงหอบหายใจรวยรินของตัวเองดังก้องกลับเข้ามาในหู มือบางค่อยๆ ยกขึ้นสัมผัสใบหน้าตัวเองช้าๆ พวงแก้มเต็มไปด้วยหยาดนํ้าตาที่ไหลรินลงมาเปียกชุ่มไปทั่
“เค้าดูรักฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ…” เสียงหวานถามออกไปแผ่วเบาปนความเขินอายอยู่เล็กน้อย ที่ต้องมาถามอะไรแบบนี้กับคนแปลกหน้า “ที่สุดเลยล่ะค่ะ มองจากดาวอังคารลงมายังเห็นชัดเลยค่ะ สายตาคือแบบครั่งรักสุดๆ งื้ออพูดแล้วดิฉันเขินแทนเลยค่ะ” พนักงานสาวพูดไปก็บิดตัวเขินไป อย่างกับว่าตัวเธอเองเป็นคนถูกครั่งรักเสียอย่างนั้น ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความครึกครื้น พนักงานสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับเอ่ยอีกประโยคออกมาด้วยนํ้าเสียงประหลาดใจ “เอ๊ะ แต่จะว่าไป ก็เหมือนคุณว่าที่เจ้าบ่าวจะหน้าคุ้นๆ อยู่นะคะ เหมือนเคยเห็นที่ไหน” “จริงด้วยแก ฉันก็ว่าหน้าคุ้นๆ อยู่นะ” “คิดออกแล้ว! คุณฟ้าคราม พี่ชายของฟ้าลันดา เจ้าแม่วงการนางแบบไง!” กึก… ทันทีที่ชื่อนั้นถูกเอ่ย รอยยิ้มบนใบหน้าสวยก็เลือนหายออกไปทันที กับความรู้สึกบางอย่างที่แทรกเข้ามาแทน แววตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสับสนเพิ่มเข้ามาอีกครั้ง ชื่อนี้อีกแล้ว… ฟ้าลันดา เจ้าแม่วงการนางแบบ… ยิ่งคำว่าวงการนางแบบที่ผ่านเข้ามาในหู ยิ่งทำให้หัวใจซึ่งกำลังพองโตเมื่อครู่สั่นคลอนขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล มันเหมือนกับว่าคำๆ นั้น ช่างมีอิทธิพลต่อความรู้สึก
คำตอบพร้อมแววตาวูบไหวของเขาทำเธอค่อยๆ หุบยิ้ม ความรู้สึกภายในอกมันสั่นไหวขึ้นมาตามแววตาคู่นั้นของเขา “พี่ทนมองผู้หญิงที่ตัวเองรัก ต้องนั่งเหม่อคิดมากอยู่ทุกวันแบบนี้ไม่ได้” “น่าแค่…” “ที่รักไม่มีความสุขแล้วเหรอครับ ไม่มีความสุขที่ได้ใช้เวลากับพี่เลยเหรอ…” คำถามสิ้นหวังนั้นทำเอาเธอตอบไม่ออก ยอมรับว่าทุกวันนี้เธอแทบไม่ได้ยิ้มแบบเต็มใจให้เขาดู แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีความสุขที่ได้ใช้ชีวิตกับเขา เพียงแต่ว่าในใจมันอ้างว้าง เต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนมากมาย ในหัวมีแต่คำถามเต็มไปหมด เหมือนชีวิตตอนนี้ไร้จุดหมาย มองไปทางไหนก็ว่างเปล่าไปหมด “พี่ครามดีกับน่ามากๆ แล้วน่าก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้รักพี่ พี่ครามคอยเติมเต็มทุกอย่างให้น่าอยู่เสมอ แต่น่า…” พอพูดมาถึงตรงนี้ นํ้าตาเธอกลับคลอเบ้าเสียอย่างนั้น นํ้าเสียงเริ่มสั่นเคลืออย่างห้ามไม่อยู่ แววตาคู่สวยหลุบลงมองตํ่าอย่างไม่สามารถมองตาอันแสนเศร้าโศกของเขาต่อได้ในยามพูดประโยคต่อไป “น่าแค่อยากจำทุกอย่างได้ ฮึกก มันเหมือนอะไรบางอย่างในชีวิตที่ขาดหายไป น่าอยากรู้ว่าเมื่อก่อนตัวเองเคยใช้ชีวิตยังไง รู้จักใครบ้าง ทำงานอะไร มีชีวิตประจำวันแบบไหน…”
ร่างเล็กที่เงียบไปกลับมาได้สติอีกครั้ง กับเสียงขานเรียกชื่อเธอจากคนด้านหลังที่นํ้าเสียงดูเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย “เปล่าค่ะ น่าแค่ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้” สำหรับเธออาจจะเร็วไป แต่สำหรับเขานั้น ยิ่งเร็วได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี “มา พี่ช่วยเก็บ” ฟ้าครามจงใจที่จะเปลี่ยนเรื่องเมื่อรับรู้ได้ถึงบรรยากาศเริ่มน่าอึดอัด กับสีหน้าของคนน้องที่ดูไม่ค่อยสดใสเสียเท่าไหร่ มือหนาผละกอดออกจากเอวบาง แล้วย้ายมานั่งข้างๆติดกับร่างเล็กเพื่อช่วยเก็บผ้าเข้ากระเป๋าสำหรับเดินทางกลับ ในขณะนั้น ดวงตากลมโตที่ดูเหมือนกำลังเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างอยู่ก็เอาแต่นิ่งมองใบหน้าหล่อซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตา เก็บผ้าอย่างใจจดใจจ่อ ด้วยหัวใจดวงน้อยที่วูบไหว ก่อนจะตัดสินใจเอ่ย “พี่คราม…” “หื้ม” สายตาคมผละจากสิ่งที่กำลังทำแล้วหันมาสบสายตากับคนน้องที่จ้องมองเขาอยู่แล้ว ก่อนคำถามต่อมาจะทำเอาเขาถึงกับสะอึก “ช่วยเล่าความจริงเรื่องอดีตของน่าให้ฟังหน่อยได้มั้ยคะ” แววตาสวยเต็มไปด้วยความร้องขอ เพราะเธอไม่อาจทนอยู่กับความรู้สึกสับสนพวกนี้อีกแล้ว มันเหมือนเธอจะจำได้แต่ก็จำอะไรไม่ได้สักที “พี่…” สายตาคมหลุบลงอย่างไม่มีความกล้า
“พี่รักน่า…” รักที่แปลว่า พร้อมมอบทั้งชีวิตให้เธอคนเดียว พร้อมปกป้องเธอด้วยทุกอย่างที่มี พร้อมดูแลและทะนุถนอมเป็นอย่างดี มือหนายื่นเข้าไปเกี่ยวเส้นผมที่ตกลงมาปิดบังใบหน้าใสไปทัดหูอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปฝังริมฝีปากกดจูบลงบนหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน เต็มไปด้วยความรักไคร่ ครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสถึงความรู้สึกของการกลัวความสูญเสียขึ้นมาในชีวิต… “พี่ขอโทษที่เห็นแก่ตัว…” แต่พี่ก็สัญญาว่าจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ เสียงทุ้มพึมพำแผ่วเบา แววตาที่ทอดมองร่างเล็กซึ่งกำลังหลับไหล เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ยากจะบรรยาย มีทั้งความรักไคร่ และความกังวลเศร้าโศก… ก่อนเขาจะสลัดทุกความรู้สึกอัดแน่นพวกนั้นทิ้งออกไป แล้วตัดสินใจล้มลงนอนข้างๆ ร่างสวย รวบรัดคนรักเข้ามากอดเอาไว้แนบแน่นอย่างหวงแหน “ขอให้พรุ่งนี้ตื่นมา น่าจะยังเป็นน่าที่สดใสเหมือนทุกวัน…” ขอแค่นั้นเลยจริงๆ @เช้าวันใหม่ “พี่คราม…” ร่างสวยเหลือบมองคนที่เอาแต่ตามคลอเคลียนัวเนียกับเนื้อตัวเธอไม่หยุดตั้งแต่ที่ตื่น พอตอนนี้เธอเข้ามาเก็บของเพื่อเตรียมกลับ เขาก็เอาแต่ตามมานั่งกอดนั่งหอม
ยิ่งเขาพูด ก็ยิ่งเพิ่มความสับสนให้กับเธอ หัวใจดวงเล็กวูบไหว หากเขามั่นใจว่าตัวเขานั้นไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเธอเอาไว้ แล้วเขาจะขอโทษเธอทำไม “พี่…” “ฮึกก น่าไม่อยากได้ยิน พี่ครามห้ามพูดอะไรทั้งนั้น” “……” อยู่ๆ นํ้าตาที่เพิ่งจะเหิดแห้งไป ก็กลับมาคลอหน่วงแล้วไหลหลั่งลงมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไปกันแน่ ทว่าความรู้สึกข้างในมันช่างอัดอั้น อึดอัด ยิ่งเขาอ้าปาก เธอยิ่งไม่อยากได้ยิน เหมือนกลัวว่าคำพูดที่จะออกมาจากปากของผู้ชายคนนี้ จะเป็นอะไรที่เธอไม่อยากรับรู้ขั้นสุด เพราะเขา คือคนเดียวที่มอบความอบอุ่น และได้รับความเชื่อใจจากเธอเต็มร้อยหลังจากฟื้นขึ้นมาด้วยความทรงจำในหัวที่ว่างเปล่า เขาคือคนที่เธอเลือกจะรัก… เลือกที่จะวาดฝันอนาคตอันสวยงามไปด้วยกัน ฟึ่บ! ฟ้าครามไม่อาจทนที่จะเห็นนํ้าตาของคนตัวเล็กได้อีกต่อไป รีบรวบรั้งร่างกายอันสั่นสะท้านของเธอเข้ามาโอบกอดเอาไว้อีกครั้ง และรอบนี้เขากอดเธอไว้แน่นกว่าครั้งไหนๆ ราวกับว่าเธอนั้นจะหายไปจากตรงหน้าตอนไหนก็ได้ที่เขาปล่อยมือออก “สิ่งเดียวที่พี่อยากให้น่ารู้เอาไว้ คือพี่ไม่เคยโกหกความรู้สึกตัวเองที่มีต่อน่า คำว่ารักที่ออกมาจากปากพ
@สามวันต่อมา เป็นสามวันที่เธอแทบจะบ้าตายอยู่กับความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง ถึงตอนนี้เธอก็ยังคงตัดสินใจอะไรไม่ได้สักอย่าง ใจหนึ่งเธออยากพยายามให้ถึงที่สุดเพราะรู้ว่าหัวใจมันยังอยู่ที่เขา แต่อีกใจเธอก็คิดว่าควรจะถอยออกมารึเปล่า ส่วนเกมส์บ้าๆนั่นน่ะเหรอ ใช่เธอแพ้ แพ้อย่างราบคาบเลยแหละ “หึ ก็ไม่ยั
@หัวคํ่า “ไอ้มาร์โก้!!” “ครับบบ” มาร์โก้ต้องรีบวิ่งแจ้นขึ้นมาดูเจ้านายที่ตะโกนลั่นโวยวายอยู่ในห้อง จนคนทั้งคฤหาสน์แทบแตกตื่น อะไรอีกล่ะเนี่ย “มาแล้วครับๆ” พอมาถึงก็หอบเหมือนหมาเลยกู นั่นคือคำในใจของลูกน้องอย่างเขาที่ได้แต่คิด แต่ไม่มีสิทธิ์พูด “แม่ง เมียกูหายไปไหน” “ค..ครับ?” เมีย? แล้ว
“ฟ้าลันดา?” แววตาหยาดเยิ้มที่เอ่อคลอเต็มไปด้วยนํ้าสีใสเงยขึ้นมองคนมาใหม่ ในขณะที่มือกำขวดไวน์ไว้แน่นเตรียมจะเทใส่แก้วแล้วกระดกอีก “ทำไมดื่มเยอะขนาดนี้?” เขาถามพรางเดินเข้าไปหาเธอ ไม่คิดว่าเปิดประตูห้องมาแล้วจะเจอเธอนั่งดื่มไวน์อยู่ในห้อง จำได้ว่าตอนเย็นเขาพึ่งจะทักบอกเธอไปว่าอนุญาตให้ค้างกับพี่ช
“เธอกับไอ้ฟาบิโอ เป็นอะไรกัน” ตั้งแต่ขึ้นมาบนห้อง เขาก็เอาแต่จ้องจับผิดเธอไม่หยุด เธอเดินซ้ายเขาก็ตามมาซ้าย เธอไปขวาเขาก็ตามมาขวา พ่อคุณหึงก็พูดมาตรงๆเลยไม่ได้รึไงกัน ทำมาเป็นหน้าตึงอยู่ได้ “ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันนี่คะ” “ไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วทำไมถึงดูสนิทกันขนาดนั้น?” เขาถามเธอเสียงเข้ม ยังคงจ





![เพลิงไข่มุก [NC30+] + [BDSM] + [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

