All Chapters of The Nurse Who Ruined My Life...And My Heart: Chapter 11 - Chapter 20

145 Chapters

Chapter 11 -Competence

Stefanie s POV Forda busy para sa ekonomiya ang vibes ng umaga at ramdam ko agad ang energy ng office. May mga staff na nagmamadali, may mga papers na naka-stack sa bawat table. Ako naman, bitbit ang tablet, notebook, at pen, handa sa araw na puno ng meetings at… subtle attacks ng Zubiri clan. “Miss Stefanie… ready ka na sa morning briefing?” tanong ni Yaya Loring, medyo nakangiti. “Opo po, Yaya. All set na,” sagot ko, habang yakap ko sa dibdib ang tablet at notebook ko.Ewan ko ba pero exciting ang feeling ko today,parang ang fresh lang ng umaga dahil siguro sa napasarap ang tulog ko kagabi. Pagpasok namin sa office, Doña Beatriz agad nagbigay ng instructions. “Stefanie, it's good you're all set,you will accompany me sa board meeting. Take notes, observe, and… contribute when necessary. Do not hesitate, I know you're intellectual and who knows your ideas might help me” she said, her eyes scanning the room. “Opo, ma’am,” sagot ko, pilit calm pero excited inside. Pagdating namin s

Chapter 12 Evolving

Doña Beatriz POV Maaga na sa mansion, at ang tahimik na hallways ay may kakaibang bigat sa bawat hakbang. Habang naglalakad ako patungo sa dining hall, napansin ko si Stefanie. Nakaupo siya sa tabi ng study table, naka-focus sa tablet at notebook, mabilis ang pag-scan sa paligid, at bumalik agad sa trabaho. She’s alert… eyes flick everywhere. Calm, yet aware of every movement around her. Si Yaya Loring na nakatayo sa tabi, nagbulong: “Ma’am… … she always seems in control po. Parang nararamdaman niya agad kung may mali sa paligid.” Tumango ako, ang mga mata ko ay nakatutok sa bawat galaw ni Stefanie. Controlled. Composed. But will she remain steady under subtle pressure? Pumasok kami sa dining hall, halata ang tensyon sa paligid. Relatives and staff alike, nakatingin, nagbubulungan, halatang sinusubok ang batang nurse. My other nephew ,Marco whispered, “She even manages the schedules now… unbelievable.” “Siya… and the Doña actually listens to her,” sagot ni Aunt Pilar.

Chapter 13 The Game Is On

Stefanie's POV Panibagong araw nanaman ng trabaho,after namin ni Doña Beatriz sa morning health care routine niya ay heto ako sa additional task niya sa akin....on my way papasok sa mansion's boardroom.Huminga ako nang malalim, inayos ang skirt ko at pilit na pinatatag ang sarili ko. Focus, Stefanie. Hindi approval ang hinahanap mo. Trabaho ang pinunta mo rito. “Good morning, everyone,” bati ko nang steady ang boses. Okay, test number one: sino kaya ang unang magtatapon ng shade today? Syempre, hindi ako nagkamali. Si Marco. Lagi siyang parang nakaabang sa sulok para lang makasaksak ng one-liner. “Ah, si nurse na naman ang may sasabihin. Ano na namang karunungan ang dala mo?” Kung pwede lang umirap nang malakas, ginawa ko na. Pero hindi. Pinanatili ko ang pasimpleng smile na parang ‘aww, thanks for your unsolicited bitterness.’ “May proposal ako about sa expansion ng regional operations. May mga risks na puwedeng ma-manage nang hindi naapektuhan ang current flow,” sabi k

Chapter 14 Dangerous

Parang nanalo ako sa raffle ng impyerno. I mean, sino ba naman ang nag-iimbita ng isang simpleng nurse sa isang board meeting ng pinakamalaking airline company sa buong Asya? Oo, ako lang ‘yung naka-nurse uniform habang lahat ng tao sa mesa naka-Armani at Prada. Ang ganda ng contrast: sila parang stock photos ng “business mogul,” ako parang stock photo ng “nagkamaling pumasok sa conference room.” Grabe talaga si Doña Beatriz pati dito sa mansion may conference room kaya walang akong kawala sa extra-baggage kong trabaho- ang maging assistant slash side-kick slash alalay niya. “Stefanie.” bulong ni nanaman ni Yaya Loring na di ko maiwasang maisipang dakilang marites ng mansion habang inaayos ang upuan ko sa tabi ni Doña Beatriz, “relax lang. Hindi ka kakainin ng mga iyan.” Napatawa ako ng mahina. Hindi kakainin? E mukhang piranha lahat ng nasa mesa. Pag-upo ni Doña Beatriz, agad na tumahimik ang buong kwarto. Literal. As in parang may nag-mute ng buong meeting. Gano’n kalakas ang pre

Chapter 15 Lighter

Doña Beatriz POV Kung bata pa ako, tatawanan ko na lang ang ideya na isang nurse ang makakapasok sa boardroom ng Zubiri Airlines. Noon, ang mundo ko ay puro numero, deals, at matatalim na tingin ng mga negosyante. Wala akong panahon para sa mga taong walang dugong aso, walang tapang. Pero kanina, habang nakaupo si Stefanie sa tabi ko, naka-uniform pa, may simpleng nameplate na “Nurse Stefanie Rivera” — nakita kong hindi siya natakot. Halos lahat ng apo ko, kahit anong talino, nanginginig kapag pinagsasalita ko. Siya? Kinain niya si Ramon at Veronica gamit lang ang simpleng salita at lakas ng loob. Intriguing, talaga. Pagkatapos ng meeting, nagpaiwan ako sa opisina ko. Pinatawag ko siya. “Stefanie,” tawag ko, nakatingin sa malaking bintana ng office na tanaw ang Makati skyline. “Upuan mo ‘yang harap ko.” Narinig ko ang kaba sa yabag niya. Pero hindi siya nag-atubili. Umupo siya ng diretso, parang estudyanteng tinawag ng principal. “Bakit po, Ma’am?” tanong niya, halatang i

Chapter 16 Irrelevant

Adrian’s POV Madalas kong isipin na wala nang makakapagpababa ng pasensya ko maliban sa board of directors. Pero mali ako. Maling mali. Kasi sa mismong first five minutes ng pagbabalik ko sa Zubiri Towers, nakita ko na kung sino ang magiging pinakamasakit sa ulo ko. At oo, nurse lang siya. Nakatayo ako sa lobby, tahimik na pinagmamasdan ang chaos. Ang daming empleyado, parang may parade. Naririnig ko pa ang bulungan. “Si Adrian Zubiri! Grabe, ang gwapo pero nakakatakot…” “Ang lamig ng aura. Parang hindi tao.” “Bakit may nurse na sumasama kay Doña Beatriz?” Napakunot ang noo ko. Nurse? At doon ko siya nakita. Stefanie Rivera. Hindi siya mukhang alalay. Nakadikit siya kay Lola, parang natural lang siyang parte ng eksena. At sa unang tingin, ramdam ko na agad kung anong trip niya: hindi siya takot. --- “Adrian.” Boses ni Lola, matalim. “This is Stefanie. Nurse ko.” Nagmano ako kay Lola, pero hindi ko tinago ang tingin ko kay Stefanie. “Nurse?” Ulit ko, malamig. “Bakit mukhan

Chapter 17 Can't Ignore

Adrian’s POV Hindi ako madaling ma-distract. Sa loob ng dalawang dekada, nasanay na akong hawakan ang empire na iniwan sa amin. Focused, efficient, walang sabit. Pero ngayon? Ngayon, every corner ng bahay ni Lola, may isang tao na parang multo sa paningin ko. At hindi siya multo dahil invisible siya—kabaliktaran. Hindi ko siya ma-ignore kahit anong gawin ko. Stefanie Rivera. Nasa dining table kami kanina, family breakfast. Ang usual scenario: ako, si Lola, at ilang pinsan na mahilig makisawsaw. Ang alam ko, tahimik lang dapat iyon. Pero hindi pala. “Stefanie, would you like more coffee?” tanong ng isang maid. “Yes, please. Pero wag masyadong matamis, baka hindi kayanin ng cholesterol ko,” biro niya. Nagkatawanan ang ilang staff. Kahit si Lola, napangiti ng konti. Ako lang ang hindi natawa. Kasi parang normal sa kanya na sumingit sa eksena—parang parte siya ng pamilya. “Hindi ka ba naiilang?” tanong ko bigla. Tumingin siya sa akin, confused. “Sa?” “Na umupo dito. Na parang…

Chapter 18 Ready

Stefanie’s POV Hindi ko alam kung kasalanan ko ba o kasalanan ng mundo, pero bakit parang kahit saan ako tumingin, nandoon si Adrian Zubiri? At bakit parang allergic siya sa presensya ko? Para bang bawat galaw ko ay kasalanan. Bawat ngiti ko, insulto. At bawat buntong-hininga ko, parang pag-atake sa kanya. Pero eto ako, bitbit ang tray ng gamot ni Doña Beatriz, naka-step heels pa na hindi ko trip pero kailangan dahil “presentation matters, Stefanie,” sabi ng mismong Doña. Pagdating ko sa dining hall, andoon na sila. Ang lawak ng mesa, puno ng crystal glasses at imported plates, pero para bang may invisible na barrier sa pagitan nila at ako. “Stefanie, sit,” tawag ng Doña, naka-upo sa head ng table, hawak ang tasa ng kape. Nagdalawang-isip ako. “Dito po?” tanong ko, kasi hello, andaming vacant seats pero lahat may mga pinsan, apo, mga nakaka-John Wick ng tingin.Parang mga entitled na anak ng DPWH contractor kung makatimgin. “Yes. Dito sa tabi ko,” utos niya. Ayun na. P

Chapter 19

Adrian’s POV Hindi ko maintindihan kung bakit ako laging ganito sa kanya. Kahit simpleng family lunch lang, parang may invisible na alarm bell sa paligid niya. Stefanie Rivera. Parang lumilipad sa paligid ko—hindi mo mapigilan, pero gusto mo pa ring itaboy. At eto ako, nakaupo sa head ng table, harap-harapan sa buong Zubiri clan, pero parang isa lang ang nakikita ko—si Stefanie. Pumasok ako sa grand dining room. Ang chandelier, imported tableware, lahat perfecto—pero hindi iyon ang nakatutok sa isip ko. Si Stefanie, grabe sa confidence, parang may naka-paste na smile sa face, nag-aadjust ng table napkins habang may bitbit na mga plates. Parang hindi siya nurse. Parang… may aura. “Good afternoon, everyone,” bati niya, natural, walang kaba. Kinausap siya ni Tita Marites, one of the piranha relatives, with fake sweetness: “Stefanie, ang ganda ng table setup mo. Hindi ko alam kung nurse lang talaga ang trabaho mo.” Ngumiti siya. “Thanks po, Tita. Nurse lang po ako, pero may

Chapter 20 Strategy and Emotional Control

Stefanie's’POV Kung may award for “Most Unwanted Fame,” panalo na ako. Hindi ko alam kung anong mas nakakainis: ang pagpasok ng mga photographer sa garden kanina o yung instant viral article tungkol sa akin, “The Nurse Who Rules Zubiri Empire?” Parang joke lang. Parang comedy show sa telenovela. Nagising ako ng maaga, dala ang phone, excited pa pero napurnada ang good vibes ng bumulaga sa paningin ko ang screen—na expectations vs. reality ako sa naka-flood na notifications. “OMG… she’s everywhere!” basa ko sa isang text. “Hindi ako famous, bakit ako napapansin?!” type ko sa sarili ko. Nag-scroll ako sa social media: memes, comments, hate threads, “She’s just a nurse, she can’t possibly be smart enough to influence Doña Beatriz,” at syempre, supportive fans na parang nagpo-protect sa akin. “Ang dami… dami… dami,” inulit-ulit ko habang hawak-hawak ang ulo. Kaloka! Pero kahit ganun ang greeting ng umaga sa akin,wala ako sa dreams world kaya as usual -workmode activated ang nurs

1 2 3 4 5 6

...

SCAN CODE TO READ ON APP