Lahat ng Kabanata ng The Nurse Who Ruined My Life...And My Heart: Kabanata 21 - Kabanata 30

Stefanie's POV “Stefanie, huwag ka muna lumabas ng bahay. May mga paparazzi sa labas ng gate,” maingat na sabi ni Mang Tonyo, ang driver, habang nakasilip siya sa CCTV monitor sa guard house. Napahawak ako sa sentido. Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. “Paparazzi? Para kanino? Hindi naman ako artista, Mang Tonyo.” “Hindi nga artista pero trending ka sa social media. May nagsulat ng blog tungkol sa ‘misteryosang nurse’ na parang shadow ni Doña Beatriz,” dagdag niya, medyo nahihiya. “Shadow? Grabe, parang multo lang,” biro ko, pero sa loob-loob ko kinabahan ako. Kahapon lang normal akong nurse, ngayon parang gusto na akong kainin ng media. Pagbaba ko sa breakfast hall, nandoon si Doña Beatriz, kalmado lang, nakaupo sa head of the table na parang hari ng chessboard. Habang iniinom niya ang kanyang tsaa, parang wala siyang pakialam sa ingay sa labas. “Good morning, Doña,” bati ko, kahit halatang pagod ako. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa. “You don’t look good, hija.

Stefanie's POV Hindi ako sanay gumising na parang trending topic sa buong Pilipinas. Usually, alarm ng cellphone ko lang ang stressor ko—pero ngayong umaga? Hindi alarm ang gumising sa’kin. Kundi yung sabay-sabay na ding! ding! ding! ng notifications na parang hindi na nauubos. Akala ko may sunog. Akala ko may lindol. Pero nung kinuha ko yung phone ko at nakita ko yung lockscreen? Boom. Doon na nagsimula ang bangungot. >>> Stefanie Rivera and Adrian Zubiri caught in heated late-night balcony fight. Lovers’ quarrel or forbidden romance? #HeiressNurse trending #StefAdrian #FromScrubsToScandal >>>> Video: sparks fly between nurse and heir, but is it love or power play? Napaupo ako sa kama, halos malaglag ang phone sa kamay ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. “WHAT THE—” Hindi ko na natapos. Napanood ko yung mismong clip. Ako. Siya. Sa balcony. Yung confrontation namin kagabi na akala ko private? Hayun, nasa buong feed ng bayan. May dramatic zoom pa. Kung sino man kumuh

Stefanie's POV Kung puwede lang sana mag-uninstall ng memory, ginawa ko na kanina pa. Kasi after ng Gala, hindi lang katawan ko ang pagod—pati utak ko, puso ko, at kung ano pang natitira sa pride ko, lahat parang winasak. Paglabas namin sa grand ballroom, ramdam ko pa rin yung init ng ilaw, yung kilatis ng mga mata ng mga bisita na parang lahat sila sabay-sabay nag-screen record sa bawat galaw ko. At siyempre, hindi mawawala yung huling eksena: ako at si Adrian Zubiri, magkahawak ng kamay sa gitna ng dance floor, parang naglalaban ng ego pero nagmumukhang slow-burn romcom sa paningin ng lahat. Viral daw. Ang bilis. Nakasalubong pa lang ako ng isang waiter na may hawak na phone, narinig ko na: “Bro, trending sa Twitter—hashtag #StefanieVsAdrian. Parang K-drama, grabe!” Napapikit ako. Diyos ko. Sana kainin na lang ako ng sahig. “Hoy.” Mababa pero malamig yung boses na biglang tumusok sa tenga ko. Nasa likod ko si Adrian, nakaayos pa rin yung tux niya kahit halos buong gabi paran

(Stefanie’s POV): Pagkalabas ko ng silid ni Doña, bumigat yung dibdib ko na parang may nakapatong na bato. Dalawang bagay ang iniwan niya sa akin: yung kamay niyang nanginginig habang hawak ang kamay ko, at yung mga salitang bumubulong pa rin sa tenga ko— > “Don’t let Adrian destroy himself.” Napatigil ako sa hallway, halos mabitawan ko yung clipboard na hawak ko. Bakit parang mas kinakatakutan niya yung sarili niyang apo kaysa sa sakit na unti-unti nang kumakain sa katawan niya? Mula sa gilid ng mata ko, nahuli ko si Adrian na nakatingin din sa akin. Pero hindi ito yung typical na “I hate you” stare niya. Hindi rin ito yung galit na lagi niyang pinapakita. Hindi. Yung mga mata niya ngayon—dark, restless, parang may dinadala siyang sikreto na mas mabigat pa sa buong Zubiri empire. At doon ko lang naramdaman yung totoo: Kung tama si Doña, hindi lang ako nurse na naipit sa gitna ng isang pamilya. Ako yung sinabak sa giyera na wala akong bala, at ang mismong kalaban ko… baka siya ri

(Stefanie's POV) Hindi ko alam kung saan ko hinugot yung tapang ko kanina. Sa harap ni Adrian, ramdam ko yung panginginig ng tuhod ko, pero sa loob ng library, hindi ko siya binigyan ng satisfaction na makita akong natatakot. Paglabas ko doon, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hininga ko. Para akong na-drain. Para akong binugbog, kahit salita lang yung mga binato namin sa isa’t isa. Habang naglalakad ako sa mahabang pasilyo, bitbit pa rin ng isip ko yung mga sinabi niya. Parasite. User. Prey. Grabe. Hindi ko akalaing kaya niyang isipin yun tungkol sa’kin. Oo, outsider ako. Hindi ako mayaman. Hindi ako parte ng maruruming boardroom wars nila. Pero hindi ibig sabihin noon na wala akong halaga. At higit sa lahat—hindi ibig sabihin na kaya kong saktan si Lola. Nung una akong pumasok dito bilang nurse, alam kong mahirap. Hindi madali makihalo sa pamilyang sanay sa pera at kapangyarihan. Lalong lalo na at sila ang pamilyang sumira sa mga pangarap ng tatay ko. Pero ang hindi ko ina