All Chapters of เลิกตื๊อสักทีผู้ชายเฮงซวย ฉันคนนี้มีสามีใหม่แล้ว: Chapter 81 - Chapter 90

เธอประหลาดใจไปชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะอธิบายตามจิตใต้สำนึกว่า “ไม่ใช่ฝีมือฉัน”“ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ เธอต้องไปขอโทษหมิงถังก่อน!”น้ำเสียงของโจวอวี้ชวนไม่ยอมเปิดช่องให้โต้แย้งเวินซ่งไม่สนใจข้อศอกที่ถูกเขาบีบจนเจ็บแทงหัวใจ ดึงดันหยุดฝีเท้าเอาไว้ ไม่ว่าเขาจะลากอย่างไรก็ไม่ยอมเดินไป “ฉันบอกแล้วว่าไม่ใช่ฝีมือฉัน ทำไมฉันต้องขอโทษด้วย?”“เสี่ยวซ่ง”โจวอวี้ชวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองลงมาที่เธอ “ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงเชื่อเธออย่างไม่ลังเลแล้วแน่ ๆ”“แต่ตอนนี้ ฉันดูเธอไม่ออกแล้ว” ตลอดช่วงที่ผ่านมานี้ การเปลี่ยนแปลงของเธออยู่ในสายตาของโจวอวี้ชวนครั้งก่อนที่ปาของใส่หมิงถังจนหัวแตกเลือดไหล เขาบอกตัวเองว่าเธอกำลังโมโห เลยหุนหันพลันแล่นไปเล็กน้อยตลอดช่วงที่ผ่านมานี้ อ้างว่าทำงานที่สถานพยาบาล ออกแต่เช้ากลับมืดค่ำ ไม่สนใจเรื่องในบ้านเลยสักนิดเดียว ขนาดป้าอู๋มาขอสูตรอาหารบำรุงสำหรับเด็กกับเธอก็ยังถูกปฏิเสธ เขาก็โน้มน้าวตัวเองว่าเธออายุยังน้อย ต้องการเวลาเติบโตสองวันก่อนในร้านอาหาร ทำให้เขากับหมิงถังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แถมยังโดนเธอพูดจาเหน็บแนมอย่างไม่ระวังปาก เขาก็ไม่ได้ถือสาเอาความกับเธอเช

“ไม่เสียใจ”เวินซ่งตอบกลับเร็วมากคำถามนี้ เธอเองก็เคยถามตัวเองมาก่อนแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงมีคำตอบมาตั้งแต่แรกหากไม่มีการแต่งงานครั้งนี้ หากไม่ใช่คุณนายใหญ่ตระกูลซางต้องคำนึงถึงตระกูลโจว เธอคงกลายเป็นคนไร้ค่าที่โดนเด็ดปีกไปนานแล้วแม้แต่คลินิกแพทย์แผนจีน ขอเพียงตระกูลซางรู้เข้า เธอก็ไม่สามารถอยู่ได้นานว่าไปแล้ว ตระกูลโจวหรือแม้แต่โจวอวี้ชวนก็ปฏิบัติต่อเธอไม่ถือว่าแย่นักเธอเคยคาดหวังว่าโจวอวี้ชวนจะกลายเป็นสามีที่ดี แต่เขาไม่อาจเป็นได้ ก็ไม่ได้ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรสำหรับเธอตลอดสามปีที่ผ่านมานี้ เธอพอใจมากแล้วเมื่อได้ยินคำกล่าว ซางอวี้ก็หัวเราะเยาะเบา ๆ “ชอบถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”น้ำเสียงเหน็บแนม แต่นัยน์ตาดำสนิทกลับจ้องตรงมาที่ใบหน้าของเธอ แทบอยากจะมองทะลุทุกการเสแสร้งของเธอเวินซ่งยกยิ้ม “ใช่แล้ว”เธอเงยหน้ามองเขา แววตาใสกระจ่างจนเห็นก้นบึ้ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า “ประธานซาง คุณสนใจคำถามนี้มากขนาดนี้ คงไม่ได้เป็นโสดนานเกินไป เลยทนเห็นคนชอบเพื่อนไม่ได้หรอกใช่ไหม?” โจวอวี้ชวนกับเขาเคยถือว่าเป็นเพื่อนที่สนิทกันพอตัว“...”สีหน้าของซางอวี้แข็งค้างไปชั่วแวบหนึ่ง จากนั

เวินซ่งเดาเป้าหมายที่โจวอวี้ชวนให้เธอกลับไปที่คฤหาสน์เก่าด้วยกันได้ แต่เป้าหมายของนางโจวยังไม่แน่ใจนักอย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึงคฤหาสน์เก่า เห็นคุณหนูตระกูลใหญ่หลายคนยืนอยู่เคียงข้างนางโจว เธอก็เข้าใจอย่างรวดเร็วงานเลี้ยงในวันนี้ ฉากหน้าเป็นเป็นงานวันเกิดของคุณนายใหญ่ แต่แท้จริงแล้วคืองานดูตัวของโจวอวี้ชวนต่างหากนางโจวก็ใช้วันนี้ระบายโทสะที่ถูกเธอเรียกร้องผลประโยชน์เกินควรได้พอดีคิดจะบอกเธอว่า หลังจากที่หย่ากับเธอแล้ว โจวอวี้ชวนสามารถแต่งงานกับผู้หญิงที่ดีกว่านี้ได้ทุกเมื่อการแต่งงานนี้ เดิมทีเธอก็เป็นฝ่ายอาจเอื้อม“อวี้ชวน มาแล้วเหรอ”พอเห็นเวินซ่งกับโจวอวี้ชวนควงแขนกันมา นางโจวเหลือบมองมือของเวินซ่งที่พาดอยู่บนตัวลูกชายตัวเอง แววตามีความไม่พอใจพาดผ่าน แต่สีหน้ากลับยังคงใจดีเหมือนเช่นเคย “เสี่ยวซ่ง คุณย่าเพิ่งพูดถึงเธอ เธอไปหาท่านก่อนสิ”“ได้ค่ะ” เวินซ่งไม่อยากเป็นก้างขวางคออยู่ตรงนี้เหมือนกัน เลยตอบรับคำอย่างรู้กาลเทศะโจวอวี้ชวน “ฉันจะไปกับเธอด้วย”“อวี้ชวน อีกเดี๋ยวแกค่อยไปก็ได้”นางโจวหยุดเขาไว้ น้ำเสียงดูเป็นปกติ “วันนี้ลูกสาวคุณอาเสิ่นกับคุณอาจางของแกก็มาร่วมฉลองว

โจวอวี้ชวนรับมือกับพวกคุณหนูเสร็จ ก็ค่อย ๆ ตระหนักรู้บางอย่างขึ้นมาได้ทันทีที่เขาเดินออกจากห้องน้ำชา ก็เห็นเมิ่งชิงหว่านเดินสวนมาพอดี “พวกสาว ๆ วันนี้ แกคิดว่าเป็นยังไงบ้าง?”“เป็นยังไงอะไรเหรอครับ?”เขารู้อยู่เต็มอกแต่แกล้งทำเป็นถามออกไปเมิ่งชิงหว่านแสร้งดึงหน้าขรึม “อย่ามาแกล้งโง่หน่อยเลย แกเป็นลูกฉัน มีเหรอที่ฉันจะไม่รู้ว่าแกฉลาดขนาดไหน?”“…”เดิมทีโจวอวี้ชวนอยากจะเลี่ยงเรื่องนี้ให้มันผ่าน ๆ ไป เพราะไม่อยากทะเลาะกับแม่ให้รำคาญใจแต่ในเมื่อ พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็พร้อมพูดออกมาตรง ๆ “แม่ครับ เรื่องส่วนตัวของผม แม่อย่าเข้ามายุ่งเลยจะดีกว่า”น้ำเสียงแฝงความเย็นชาเอาไว้พอสมควรทว่าเมิ่งชิงหว่านรักลูกชายคนเล็กคนนี้เสมอ จึงไม่โกรธ เพียงแต่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงจากใจจริง “ไม่ให้ฉันเข้าไปยุ่ง แล้วแกคิดจะทำอะไร”โจวอวี้ชวนมุ่นหัวคิ้วเขาไม่เคยคิดจะทำอะไรทั้งนั้น ก็อย่างที่เขาเคยพูดกับเวินซ่ง ภรรยาของเขา คือเวินซ่งเพียงคนเดียวเท่านั้นถึงแม้หมู่นี้ยัยนั่นจะดื้อรั้นหัวแข็งไปบ้าง แต่ไม่ว่าอย่างไร สาเหตุมันก็มาจากเขาก็ผู้หญิงจะหึงหวงบ้าง จะงอนบ้าง ก็เรื่องปกติเขาเงียบไปพั

เวินซ่งไม่อยากเสียเวลามีปากเสียงไร้สาระกับเธอไม่เลิก จึงมองไปที่คุณนายใหญ่โจว “คุณย่าคะ เรื่องนี้หนูแจ้งตำรวจแล้ว ตอนนี้ตำรวจกำลังสืบสวนอยู่ค่ะ”“เธอหยุดคิดจะกลับดำเป็นขาวเดี๋ยวนี้เลยนะ!”เสิ่นหมิงถังโกรธกรุ่นกับความไม่เป็นธรรม โต้แย้งออกมาด้วยท่าทางของคนเป็นแม่ที่พยายามปกป้องลูกของตนเองสุดดวงใจ “ตอนคั่วคั่วบาดเจ็บ ตรงนั้นมีแค่เธอ ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครไปได้อีก? นี่ก็ตั้งหลายวันแล้ว ไม่เห็นเธอไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลบ้างเลย ถ้าไม่ใช่ระแวงเพราะมีความผิดติดตัวจะเป็นอะไรไปได้อีก?”เวินซ่งคิดไม่ถึงว่าเธอจะตรรกะวิบัติได้ขนาดนี้แววตาคมกริบของคุณนายใหญ่จ้องมาที่เวินซ่ง น้ำเสียงเย็นเยียบ “เสี่ยวซ่ง เรื่องมันเป็นอย่างที่พี่สะใภ้ใหญ่ของแกพูดจริงเหรอ?”“ค่ะ แต่หนูไม่ได้ระแวงเพราะทำผิด…”“พอเถอะ!”คุณนายใหญ่พูดตัดบท พูดด้วยสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง “แกกับพี่สะใภ้ใหญ่ของแกจะไม่ถูกกันยังไง แต่เด็กก็บริสุทธิ์ วันนี้แขกเหรื่อมากันมาก แกไปที่ศาลบรรพชนแล้วสำนึกผิดอยู่ที่นั่นหนึ่งคืน”ศาลบรรพชนตระกูลโจว หนึ่งเป็นสถานที่เซ่นไหว้บูชาวิญญาณบรรพบุรุษ สองยังใช้เป็นสถานที่ลงโทษตามกฎของตระกูลตั้งอยู่ม