جميع فصول : الفصل -الفصل 80

สี่คำนี้หลุดออกมาจากปากของเขา เวินซ่งไม่แปลกใจเลยสักนิดเดียวตอนนั้นเธออยากตัดสินใจแต่งงานกับโจวอวี้ชวน เขาก็ห้ามเธอแบบนี้เหมือนกันแต่เขาคงเกิดมาก็อยู่บนเมฆ ไม่เข้าใจว่าการที่คนอย่างเธอสามารถแต่งงานกับโจวอวี้ชวนในตอนนั้นได้ ก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอแล้วเขาไม่เข้าใจด้วยว่าการหย่าไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยสำหรับเธอถ้าโจวอวี้ชวนเป็นฝ่ายขอหย่า แล้วเธอไม่ยอม โจวอวี้ชวนก็สามารถมีวิธีการนับร้อยนับพัน กลอุบายต่าง ๆ นานาถึงขนาดที่บางทีตัวเธออาจจะไม่รู้เลยซ้ำ ก็สามารถประทับตราบนใบหย่าเรียบร้อยแล้วแต่เธอล่ะตราบใดที่ตระกูลโจวไม่ยอมปล่อย โจวอวี้ชวนไม่เห็นด้วย เธอก็จะเหนื่อยตายอยู่ในตระกูลโจวไปชั่วชีวิตตลอดหลายปีที่อยู่ในตระกูลซาง สิ่งที่เวินซ่งรู้แน่ชัดที่สุดก็คือคนธรรมดาไม่มีทางทำอะไรได้เลยเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้มีอำนาจ เธอไม่อยากสิ้นเปลืองแรงไปอธิบายอะไร ริมฝีปากยกขึ้น ลักยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก “แต่ว่า ฉันตัดใจจากเขาไม่ได้”ท่าทางคลั่งรักนั่นอีกแล้ว ใบหน้าของซางอวี้ดำทะมึนในพริบตา เสียงเหมือนถูกเค้นออกมาจากไรฟัน “เวินซ่ง ฉันเคยทำร้ายเธอมาก่อนหรือไง?”เมื่อกล่าวจบ เขาก็

นอกจากเวินซ่งแล้ว ข้างกายเขายังมีผู้หญิงอื่นอีกเหรอ?ร่างสูงใหญ่ของโจวอวี้ชวนแข็งทื่อไปเล็กน้อย ความระแวดระวังในใจทำให้เขาหยุดเคลื่อนไหว นัยน์ตามืดมิดไม่เห็นแสง แต่น้ำเสียงกลับไม่เปลี่ยนแปลง “ชื่อเล่นของเธอไง เธอลืมไปแล้วเหรอ?” “หา?”เสิ่นหมิงถังลังเลไปแวบหนึ่ง แววตามีความลนลานพาดผ่าน แต่หลังจากนั้นก็ฝืนเอ่ยปากพูดอย่างสงบนิ่งว่า “ไม่ได้ลืม แค่ไม่มีคนเรียกฉันแบบนี้มานานมากแล้ว ก็เลยไม่ทันตั้งตัว” “จริงเหรอ?”“จริงอยู่แล้วสิ”หัวใจของเธอเต้นตึกตัก ขอบตาค่อย ๆ แดงระเรื่อ “หลังจากที่พ่อแม่เสียไป ยังมีใครเรียกฉันแบบนี้อีกล่ะ...อวี้ชวน ผ่านมายี่สิบปีแล้วนะ...ฉันลืมก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?” ระหว่างที่กะพริบตา น้ำตาก็ร่วงลงมา “คุณสงสัยฉันเพราะเรื่องนี้เหรอ?” “จะเป็นไปได้ยังไง? อย่าคิดเลอะเทอะสิ”โจวอวี้ชวนเก็บงำความสงสัยเอาไว้ เช็ดน้ำตาบนหน้าของเธอ ก่อนจะทำสีหน้าอ่อนโยน “ดึกมากแล้ว เธอไปกล่อมคั่วคั่วให้หลับเถอะ”เสิ่นหมิงถังเห็นสีหน้าเขาเป็นปกติก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “แล้วคุณล่ะ?”“ฉัน...ยังมีงานอีกนิดหน่อย ทำเสร็จแล้วก็จะไปนอน”โจวอวี้ชวนสอดเครื่องรางความสงบเข้าไปในกระเป๋

ทั่วทั้งห้องส่วนตัวพลันเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตกน้อยมากที่เวินซ่งจะมีช่วงเวลารู้สึกกระอักกระอ่วน แต่นี่เป็นเรื่องงาน ซางอวี้เป็นคู่สัญญารายใหญ่ที่สุดของเธอเธอเตือนตัวเองว่าจะต้องแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวชั่วขณะหนึ่ง เธอปรับอารมณ์เรียบร้อยแล้ว “ประธานซางล้อเล่นแล้วค่ะ” หลังจากนั้น เธอก็เดินเข้าไปพลางหันมือไปปิดประตูห้องส่วนตัวเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว เธอก็สังเกตเห็นว่าภายในห้องส่วนตัวเหลือเพียงที่นั่งว่างที่เดียวอยู่ทางฝั่งซ้ายมือของซางอวี้ เก้าอี้ที่เกินมาถูกบริกรขนออกไปหมดแล้วในช่วงเวลาคับขัน เธอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นซางอวี้จ้องมองเธออย่างสงบนิ่ง ข้อต่อนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบา ๆ อย่างไม่เป็นจังหวะ “ดูออกว่ายังกลัวฉันอยู่นะ” “...”เวินซ่งข่มกลั้นความรู้สึกใจร้อนที่อยากหันหลังเดินจากไป ก่อนจะกัดฟันเดินเข้าไป “ประธานซาง ดูเหมือนว่าชื่อเสียงของคุณในซางซื่อกรุ๊ปจะไม่ค่อยดีนะคะ ไม่งั้นคงไม่คิดอยู่เสมอว่าทุกคนกลัวคุณหรอกค่ะ”“เธอพูดถูกแล้ว”ซางอวี้ไม่ใส่ใจ “เธอถามพวกเขาดูสิ ใครไม่กลัวฉันบ้าง?” เมื่อสิ้นคำพูด เขาก็มองเธอ มุมปากคล้ายจะโค้งขึ้นเล็กน้อย “มีแค่เธอที่ไม่กลัวฉ

เรื่องส่วนตัวที่น่าอับอายของตัวเองถูกแฉต่อหน้าเขาอีกครั้งไม่ว่าฟังอย่างไร เวินซ่งก็รู้สึกว่าคำพูดประโยคนี้แฝงไปด้วยการเย้ยหยันเล็กน้อยเธอไม่ทันได้คิดอะไรทั้งนั้น ก็เอ่ยคำพูดที่แฝงไปด้วยการโจมตีว่า “ใครบอกว่าฉันกับเขาแยกกันอยู่แล้ว? ประธานซางเป็นโสด คิดว่าคงไม่เข้าใจแน่ ๆ” “บางครั้งการเปลี่ยนสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยก็เป็นวิธีการเพิ่มความผูกพันรักใคร่ระหว่างสามีภรรยาด้วยเหมือนกัน” “จริงเหรอ?”ซางอวี้เหลือบมองท่าทางที่มีหนามแหลมทั่วทั้งตัวของเธอ แล้วก็ยกริมฝีปาก เสียงฟังดูเย็นเยียบเหมือนเคย “คู่รักบ้านไหนเพิ่มความผูกพันรักใคร่ โดยที่พาเพื่อนสนิทมาด้วย?” ฤทธิ์เหล้ายังไม่สลายหายไปทั้งหมด ปฏิกิริยาตอบสนองของเวินซ่งเลยช้าไปครึ่งจังหวะ “อะไรนะ?”“เมื่อกี้ถงอู้โทรมา”ซางอวี้ตอบคำถามของเธออย่างคล่องแคล่ว “ถามว่าทำไมเธอถึงยังไม่กลับบ้าน” “...”เวินซ่งกำมือ รู้ว่าไม่มีความจำเป็นต้องฝืนต่อไปอีกแล้วยอมแพ้ไปเลย “ใช่ เราแยกกันอยู่แล้ว”“ชีวิตแต่งงานของฉันเหมือนกับที่คนนอกลือกันนั่นแหละ เละตุ้มเป๊ะ”สายตาของเวินซ่งจ้องมองมาที่เขาตรง ๆ หางตาถูกแอลกอฮอล์มอมจนแดงระเรื่อ “นี่ก็คือผลลัพธ์

เวินซ่งคล้ายกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร เพียงแต่จ้องไปที่ชุดเข็มเงินในมือของเขา จากนั้นก็เอ่ยด้วยเสียงเย็นชาว่า “เอาของคืนมา”อาจารย์เป็นผู้สืบทอดวิชาสิบแปดแข็มโบราณ วิชาเข็มชุดนี้ ตามกฎที่สืบทอดกันมาคือจะมีผู้สืบทอดเพียงคนเดียวต่อรุ่นเท่านั้น และเวินซ่งก็ถูกอวี๋เฉิงอั้นเลือกให้สืบทอดวิชาเข็มชุดนี้ตอนอายุสิบสามปีแม้แต่เจียงสวินมู่ก็ไม่เคยได้สัมผัสเลยเข็มเงินชุดนี้ก็คือของที่อาจารย์มอบให้เธอตอนที่เธอเรียนวิชาเข็มในเวลานั้นสำหรับเธอแล้ว มีความหมายพิเศษยิ่งนัก“ฉันไม่คืน! จะทำให้เธอโมโหตายไปเลย!” เห็นเธอโมโห โจวสือคั่วก็ยิ่งได้ใจ ดึงเข็มออกมาทั้งหมด ก่อนจะโยนลงพื้นแล้วกระโดดลงไปกระทืบอย่างบ้าคลั่ง!“ถ้าเธอกล้าเข้ามาในห้องทำงานฉันอีก ฉันจะเอาเข็มพวกนั้นปักหัวเธอให้หมด”“ให้เธอกลายเป็นเม่นอ้วนไปเลย” “เธอเชื่อหรือเปล่า?”โจวสือคั่วตกใจกลัวจนตัวสั่น เบ้ปากร้องไห้โฮเสียงดัง “ฉันไม่เชื่อ! เธอโกหก ฮือ ๆ ๆ...ปล่อยฉันนะ ฉันจะไปหาแม่ของฉัน!”เวินซ่งปล่อยเขา เขาก็ร้องไห้วิ่งหนีไปทันทีมีความกล้าแค่นี้ ยังกล้าให้เขามาหาเรื่องเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสิ่นหมิงถังเห็นเขาเป็นลูกชายแท้ ๆ บ้างหรือ