All Chapters of เลิกตื๊อสักทีผู้ชายเฮงซวย ฉันคนนี้มีสามีใหม่แล้ว: Chapter 61 - Chapter 70

ป้าอู๋ที่ยังนอนหลับฝันอยู่ ก็ถูกเสียงเคาะประตูอันเร่งรีบปลุกให้ตื่นพอเปิดประตูออก ก็เผชิญหน้ากับสีหน้าไม่สู้ดีของโจวอวี้ชวน ในใจพลันเกิดสัญญาณเตือนภัยขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “คุณชาย เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”สายตาโจวอวี้ชวนแฝงความคมกริบ “คุณนายรองกลับมาครั้งล่าสุดเมื่อไหร่?”เสิ่นหมิงถังที่อยู่ข้าง ๆ ใช้ปลายเล็บอันแหลมคมจิกลงไปในฝ่ามือนังชั้นต่ำนั่นย้ายออกไปแล้วเธอยากลำบากแทบตายกว่าจะได้เป็นคุณนายหญิงอยู่ไม่กี่วัน ไม่อยากเห็นเงาของเวินซ่งในบ้านอีกต่อไป!“คุณนายรอง เธอกลับมาทุกวันนะคะ…”ป้าอู๋ทำท่าเหมือนสงสัย แต่ตอบสนองได้เร็วมาก “เอ๊ะ ไม่ใช่สิ คืนนี้ไม่กลับ คุณนายใหญ่จะอายุครบแปดสิบแล้ว คุณนายเลยเรียกเธอกลับไปที่บ้านใหญ่ให้ช่วยออกความเห็นน่ะเจ้าค่ะ”แววตาของเสิ่นหมิงถังฉายความประหลาดใจ ในใจก็เต็มไปด้วยคำถามทำไมป้าอู๋ต้องช่วยปิดบังเรื่องที่เวินซ่งย้ายออกไปด้วยหรือว่า ป้าอู๋เองก็คิดว่าเมื่อเทียบกับเวินซ่งแล้ว เธอเหมาะที่จะเป็นคุณนายหญิงของบ้านนี้มากกว่าเมื่อคิดถึงตรงนี้ เธออดไม่ได้ที่จะแย้มมุมปากขึ้น พลางมองไปยังโจวอวี้ชวน “เอาน่ะ เวินซ่งแค่ไม่กลับมาคืนเดียวเอง คุณจะระแวงไปทำไมกัน

เธอไม่ได้คิดจะให้โจวอวี้ชวนมารับเธอหลังเลิกงานเลยแต่พอเห็นภาพนี้ ก็อดรู้สึกเยาะเย้ยเล็ก ๆ ไม่ได้โจวอวี้ชวนค่อย ๆ ผลักผู้หญิงในอ้อมแขนออก ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เพื่อนร่วมงานสายตาดีสองสามคนก็หัวเราะล้อเลียนขึ้นมา“พี่หมิงถัง นี่แฟนพี่ใช่ไหม?”ตอนกลางวันทำงาน เสิ่นหมิงถังก็แอบอวดทั้งโดยตรงและโดยอ้อมอยู่ตลอดทั้งวันแล้วว่ามีแฟนที่สูงใหญ่ หล่อเหลา อ่อนโยน แถมยังรวยมากรถสปอร์ตคันนั้นเมื่อเช้า ก็เป็นแฟนหนุ่มที่มอบให้ตอนนี้ดูแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่ได้โป้ปดเลยสักนิด เป็นหนุ่มสูงหล่อรวยอย่างแท้จริงเอ่อไม่สิ ไม่ใช่ระดับเดียวกับหนุ่มสูงหล่อรวยทั่วไป บุคลิกก็ดีมากเช่นกัน ทั้งสง่างามและสูงส่งเสิ่นหมิงถังปัดผมไปไว้หลังใบหูด้วยความเคอะเขินเล็กน้อย ก่อนมองไปยังโจวอวี้ชวน “อวี้ชวน พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมงานของฉันเอง”โจวอวี้ชวนขมวดคิ้วแน่น พอเงยหน้ามองไปอีกที เวินซ่งก็เดินออกไปไกลแล้ว!เขาไม่ได้ตอบอะไร ทุกคนคิดว่าเขามีนิสัยเก็บตัวอีกอย่าง เจ้าพ่อที่ร่ำรวยขนาดนี้ ไม่ชอบคุยกับคนอื่นก็เป็นเรื่องปกติพอเสิ่นหมิงถังกับโจวอวี้ชวนขึ้นรถไปแล้ว เพื่อนร่วมงานหญิงหลายคนก็อิจฉาแทบบ้า“

ในเมื่อต้องการหลบหน้าเจียงสวินมู่ แสดงว่าเป็นเรื่องส่วนตัวแล้วเวินซ่งขมวดคิ้ว สีหน้าไม่ค่อยดีนัก “ประธานซาง ฉันจำไม่ได้ว่าระหว่างเรามีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกันส่วนตัว”ซางอวี้ชายตามองเธอ หางตาและคิ้วเต็มไปด้วยความเย็นชา “เสินเย่ให้ฉันเอาของชิ้นหนึ่งมาคืนเธอ ไม่เอาแล้วเหรอ?”“…”เวินซ่งไม่พูดอะไรต่อ พลางมองไปยังเจียงสวินมู่ “พี่สวินมู่ พี่ไปก่อนเถอะ”เจียงสวินมู่รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แต่คิดว่าสองคนนี้อย่างน้อยก็เคยเป็นพี่น้องกัน ซางอวี้คงไม่ทำเรื่องเกินเลย จึงเดินไปก่อนพอเขาไป เวินซ่งก็ยื่นมือไปหาซางอวี้ “ของอะไรเหรอคะ?”ซางอวี้แม้แต่เปลือกตาก็ไม่กระดิก มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า แล้วเดินตรงออกไปข้างนอก…เวินซ่งนึกไม่ออกว่าตัวเองทิ้งอะไรไว้กับเสินเย่ ได้แต่จำใจตามเขาไปไม่รู้ว่าชายหนุ่มจำรถของเธอได้อย่างไร หยุดยืนลงตรงหน้ารถ ดึงที่จับประตู เมื่อไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง จึงเชยตาขึ้นมองเธอ“…”เวินซ่งสูดหายใจลึก “คืนของต้องขึ้นรถด้วยเหรอคะ?”“รถของฉันไปส่งพี่สวินมู่ของเธอแล้ว เธอไม่ไปส่งฉันหน่อยเหรอ?”เวินซ่งคิดในใจ ฉันก็ไม่ได้ให้คุณไปส่งเสียหน่อยแต่เมื่อนึกถึงไม่กี่วันก่อนที่บ้า

“ใช่แล้ว”หญิงสาวคนนั้นเพิ่งมารู้เรื่องก็คราวก่อนที่ได้ยินที่ได้ยินบทสนทนาระหว่างเวินซ่งกับเส้าหยวนฉือ จึงเบาเสียงลงพูดว่า “แต่ว่า พี่เสี่ยวซ่งคงไม่อยากให้คนรู้มากนักหรอก ฉันเองก็บังเอิญได้ยินมา”“พวกเธออย่าเอาไปบอกใครนะ”“สบายใจได้เลย”เสิ่นหมิงถังตบไหล่เธอ แล้วรีบลุกขึ้นอย่างแทบรอไม่ไหว “ฉันอิ่มแล้ว พวกเธอกินกันตามสบายนะ”เธอเดินออกจากโรงอาหาร ดวงตาทั้งคู่หรี่ลงด้วยความดีใจ ก่อนจะหันไปโทรศัพท์หาโจวอวี้ชวนทันที“อวี้ชวน! เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้ยินเรื่องหนึ่งมา ยังไม่แน่ใจว่าจะบอกคุณดีไหม แต่ก็รู้สึกว่าไม่ควรปิดบังคุณ…”โจวอวี้ชวนกำลังประชุมอยู่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เรื่องอะไรเหรอ?”“เวินซ่งกับเจียงสวินมู่ ความสัมพันธ์ดูท่าจะไม่ธรรมดาจริง ๆ”โจวอวี้ชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินเสิ่นหมิงถังเอ่ยขึ้นว่า “ฉันได้ยินมาว่า เธอบอกกับคนในคลินิกกับปากตัวเองว่า เธอหย่าแล้ว”“ทุกคนรู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว ตอนที่ฉันได้ยินครั้งแรก ก็ตกใจเหมือนกัน”โจวอวี้ชวนลุกขึ้นยืนทันที แล้วเดินออกจากห้องประชุม “เธอว่าอะไรนะ?”“อวี้ชวน…”เสิ่นหมิงถังเอ่ยเตือนอย่างระมัดระวัง “คุณอา

เห็นท่าทางที่เขาทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ เวินซ่งก็รู้สึกว่าน่าขบขันเมื่อก่อนทำไมเธอไม่เคยสังเกตว่า โจวอวี้ชวนเป็นคนสองมาตรฐานแบบนี้แต่เมื่อคิดว่าอีกสี่วันก็จะหย่าขาดกันแล้ว เธอก็ไม่คิดจะโต้แย้งอะไรอีก หยิบเอาวิธีที่เคยใช้รับมือกับคนตระกูลซางมาใช้ เอ่ยออกมาอย่างจริงจังแต่แฝงความเสแสร้งไว้“อืม นายอย่าคิดมากเลย ฉันกับพี่สวินมู่ไม่มีอะไรกันเลย”วลีประจำตัวของผู้ชายสารเลวเธอได้เรียนรู้มาแล้วแววตาของโจวอวี้ชวนอ่อนโยนลง ลูบศีรษะเธอราวกับปลอบโยนเด็กน้อย “ฉันเชื่อเธออยู่แล้ว”หลายปีที่ผ่านมา เวินซ่งก็ถูกเขาปลอบโยนแบบนี้มาตลอดแม้แต่ตอนที่เธองอแงกับซางอวี้ เพื่อนคนอื่น ๆ ของซางอวี้ก็ไม่กล้าช่วยเธอ มีเพียงโจวอวี้ชวนเท่านั้นที่คอยพูดแทนเธอเวินซ่งสตาร์ทรถ ยังนึกเหตุผลที่เหมาะสมในการปลีกตัวไม่ออก โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาทันใดเป็นสายจากเจียงสวินมู่สายตาของโจวอวี้ชวนจับจ้องมาที่เธอทันที เวินซ่งบริสุทธิ์ใจไม่กลัวคำว่าร้าย เธอรับสายทันทีเมื่อเชื่อมต่อกับบลูทูธในรถ เสียงของเจียงสวินมู่ก็ดังเข้ามาในหูของทั้งสองพร้อมกัน“เสี่ยวซ่ง นัดกินข้าวที่เดิม ทุ่มนึงน่าจะทันใช่ไหม?”“ได้ค่ะ”เวินซ่งเ