All Chapters of เลิกตื๊อสักทีผู้ชายเฮงซวย ฉันคนนี้มีสามีใหม่แล้ว: Chapter 91 - Chapter 100

เวินซ่งงงงวย สมองคิดตามไม่ทัน เผลอคิดไปเองว่าเขาคงหมายถึงเรื่องที่เสิ่นหมิงถังแพ้อาหาร จึงตอบว่า “ไม่ใช่ยาพิษหรอกค่ะ เสิ่นหมิงถังเพียงแต่แพ้อาหาร…”“ฉันหมายถึงเธอ?”ซางอวี้ตัดบทอย่างไม่ใส่ใจ “ซ้อมเป็นใบ้เหรอ?”เวินซ่งอึ้งไปเล็กน้อย ตอนนี้เองถึงจะตั้งสติกลับมาได้ เขาแอบเหน็บแนมที่เมื่อครู่เธอทำท่าทีเย็นชาต่อแฟนสาวของเขาหลินจือหลานไม่รู้เรื่องราวซับซ้อนของตระกูลโจว จึงหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ ปรับบรรยากาศ “เพราะแบบนั้นประธานโจวถึงได้รีบพาคุณเสิ่นไปหาหมอที่โรงพยาบาลใช่มั้ยคะ?”“…ใช่ค่ะ”เวินซ่งเพิ่งตอบคำถามจบ ก็มีเสียงแค่นหัวเราะเบา ๆ แว่วดังขึ้นมากลางอากาศ ชายหนุ่มวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “เก่งแต่ในรัง”“ประธานซาง”เวินซ่งหงุดหงิดขึ้นมาทันที เพราะพยายามข่มความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้จนความแสบแปลบที่จมูกพุ่งขึ้นไปกลางหน้าผาก เธอพูดด้วยเสียงชัดถ้อยชัดคำว่า “ฉันไม่ใช่คุณ แค่พูดประโยคเดียว ก็ทำให้ทุกคนชดใช้ได้ง่าย ๆ แล้ว”สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่เขาชอบตำหนิติฉิน และวิจารณ์ทุกเรื่องอยู่บนยอดหอคอยงาช้างแต่เธอจะทำอะไรได้เธอไม่ใช่ซางอวี้ ที่แค่กระทืบเท้า แล้วทั้งเมืองจิ่งจะ

“แค่ทุกคนพูดกัน ก็หมายความว่าเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?”เสียงของคนไข้หญิงดังขึ้นกว่าเดิม เธอหันหน้ามองไปทางโซนรอตรวจ “พวกคุณช่วยกันตัดสินแล้วกัน พยาบาลคนนี้พูดว่าหมอเวินจงใจทำร้ายคนอื่น แถมยังเข้าไปเป็นมือที่สาม พวกคุณคิดว่าเรื่องพรรค์นี้เป็นไปได้เหรอ?”“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”“ใช่แล้ว จะเป็นไปได้อย่างไร!”จรรยาบรรณแพทย์ของเวินซ่งเป็นอย่างไร คนไข้ทุกคนล้วนเคยเห็นเองกับตาคนที่มีจรรยาบรรณแพทย์ดีขนาดนี้ ไม่มีทางเป็นคนเลวเด็ดขาด!พยาบาลคนนี้คงถูกบีบคั้นให้จนมุม จึงหลุดปากพูดออกมา “จะเป็นไปได้รึเปล่า ไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินของพวกคุณสักหน่อย! เด็กคนนั้นถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาลเลยนะ…”“พี่เวินซ่ง!”ทันใดนั้น มีเสียงใครบางคนตะโกนเรียกจากเคาน์เตอร์พยาบาลพยาบาลสาวคนนั้นหุบปากทันที เธอใบหน้าแดงก่ำหันมองไปยังประตูทางเข้าเวินซ่งสีหน้าเรียบเฉยเหมือนปกติ ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร เพียงแต่เดินเข้าไปหาเธออย่างเชื่องช้าพร้อมเอ่ยขึ้นว่า “ตั้งแต่พรุ่งนี้ เธอไปประจำที่แผนกผู้ป่วยนอกของหมอท่านอื่นได้เลย คิดให้ดีว่าอยากจะไปอยู่ที่ไหน แล้วมาแจ้งฉัน ฉันจะได้เอาไปบอกกับฝ่ายบุคคล”จากนั้น เธอก็หันมองมาทา

เวินซ่งพาเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคน ไปที่ห้องควบคุมกล้องวงจรปิด เจียงสวินมู่คอยอยู่ด้านในแล้วหลังจากตำรวจตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดเสร็จเรียบร้อย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “คุณนายโจว กรุณารอสักครู่นะคะ…”“ได้ค่ะ”เวินซ่งรับคำแล้ว หนึ่งในเจ้าหน้าที่ตำรวจก็เดินออกไปข้างนอก เพื่อโทรศัพท์ไม่นานนักก็กลับมา มองทางเวินซ่งและเอ่ยว่า “คุณนายโจว คดีนี้ถูกเพิกถอนแล้ว ไฟล์กล้องวงจรปิดนี้…พวกเราคงไม่ต้องคัดลอกแล้ว”เรื่องนี้เป็นคำสั่งของใคร ไม่ต้องพูดก็เข้าใจเจียงสวินมู่คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าโจวอวี้ชวนจะลุ่มหลงมัวเมาได้ถึงขั้นนี้นี่พิสูจน์แล้วว่ามันจริงอย่างที่อาจารย์ว่าไว้ผู้ชายคนนี้ จะแง่มุมไหนก็ไม่คู่ควรกับเวินซ่งสักนิดเลยจริง ๆ!เวินซ่งไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด “ทราบแล้วค่ะ จริงสิ ฉันสามารถฟ้องเสิ่นหมิงถังข้อหาหมิ่นประมาทได้รึเปล่าคะ?”“คุณนายโจว…”ตำรวจมีท่าทีลำบากใจทีเดียว แต่ด้วยจรรยาบรรณของอาชีพ จึงพูดเตือนว่า “เรื่องนี้ เอาผิดยาก”เอาผิดยากเพราะอะไรเวินซ่งไม่อยากคาดเดา จึงยิ้ม พลางผงกศีรษะและเอ่ยว่า “เข้าใจแล้วค่ะ วันนี้ต้องขอบคุณพวกคุณที่อุตส่าห์ลำบากมานะคะ”เจียงสวินมู่เดินไ

ประโยคนี้ หลินจือหลานไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไรทว่าบรรยากาศภายในลิฟต์ตอนนี้กระอักกระอ่วนมากเสียจนมองเห็นได้ด้วยตาเนื้อเวินซ่งเห็นความอึดอัดที่ฉายชัดบนใบหน้าของโจวอวี้ชวนแล้ว ถึงขั้นนึกขำด้วยซ้ำไป เธอเหลือบสายตาขึ้นมอง ก็สบเข้ากับสายตานิ่งและดุดันของซางอวี้“หัวหน้าเวิน โปรเจกต์ไม่ยุ่ง ไม่ต้องทำโอทีเหรอ?”โจมตีทุกคนไม่เลือกหน้าคำพูดที่เอ่ยออกมาทั้งโดยตรงโดยนัย เป็นสไตล์นายทุนขนานแท้อยากให้ทุกคนทำงานล่วงเวลาเหมือนวัวเหมือนควายเวินซ่งยิ้มไม่ออก เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าแววตาเรียบเฉย “งานที่เหลือ ค่อยกลับไปทำต่อที่บ้านก็ได้ค่ะ”“อ้อ”ซางอวี้พยักหน้าอย่างมีความคิด “คนที่สมองมีแต่เรื่องความรักเลิกงานแล้วจะมีอารมณ์ทำงานอีกเหรอ?”“…”เวินซ่งเป็นคนเดียวที่รู้สึกกระอักกระอ่วนน้อยที่สุดทว่าตอนนี้เวลานี้ เธอกลับอยากกระโดดลงจากช่องลิฟต์ลงไปให้พ้น ๆ จากตรงนี้ซะคงเพราะทุกคนรู้สึกเหมือนกันหมด ว่าเธอในตอนแรกอยากแต่งงานกับโจวอวี้ชวนขนาดนั้น ก็เป็นเพราะว่ารักมากสุดชีวิตสุดหัวใจเพราะเหตุนี้เองโจวอวี้ชวนถึงได้ไม่เคยสังเกตเห็นความอึดอัดกระอักกระอ่วนของเธอเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังหัวเราะอย่างภาคภ

โจวอวี้ชวนหันขวับมองเธอ แววตานิ่งไม่กะพริบ “เหมือนกัน? ยังมีใครชื่อเล่นเสียวจิ่วอีกเหรอ?”เสียวจิ่วเป็นชื่อเล่นที่ออกจะธรรมดาสุด ๆจะบังเอิญซ้ำกันมันก็เรื่องปกติแต่สายตาที่โจวอวี้ชวนจ้องเวินซ่ง ดูเร่งร้อนอย่างหนัก เร่งร้อนเสียจนทำให้เวินซ่งรู้สึกระวังตัวขึ้นมาเล็กน้อยเวินซ่งหลุบตาลง เก็บสีหน้าและอารมณ์ไว้ในใจ “เปล่า ก็แค่คิดว่าชื่อนี้เป็นชื่อที่เห็นได้บ่อย ๆ ก็เท่านั้นเอง”วันนี้เธอเพิ่งจะได้เปิดหูเปิดตา ว่าโจวอวี้ชวนปกป้องเสิ่นหมิงถังมากถึงขั้นไหนหากเขารู้ ว่าเสิ่นหมิงถังเคยกลั่นแกล้งเธอเมื่อตอนยังเด็กอันดับแรกเขาคงจะออกตัวปกป้องเสิ่นหมิงถังก่อนแน่ซ้ำร้ายอาจจะถูกเสิ่นหมิงถังใส่ร้ายกลับก็เป็นไปได้ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเธอเองก็ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย ว่าแท้จริงแล้วเรื่องราวทั้งหมดเป็นมาอย่างไรกันแน่แต่ว่า จี้เหรียญหยกสุขสงบอันนี้…เวินซ่งเม้มปาก แววตาที่จ้องมองโจวอวี้ชวนไร้พิษภัยอย่างถึงที่สุด “พี่อวี้ชวน จี้เหรียญหยกอันนี้ออกแบบได้สวยมีเอกลักษณ์มากเลย ฉันขอยืมสักสองสามวันได้ไหม? ฉันอยากเอามันไปเป็นแบบให้เพื่อนของฉันที่ทำจิวเวลรี่ ช่วยทำแบบเดียวกันออกมาน่ะ”บางทีอาจจะเป็นเพร