All Chapters of มธุรสวาทเจ้าสำนัก: Chapter 71 - Chapter 77

สายฝนสีทองยังคงโปรยปรายลงมาจากสรวงสวรรค์ประหนึ่งหยาดน้ำตาแห่งความปิติของทวยเทพ ละอองโอสถอันล้ำค่าซึมซาบลงสู่ผืนดินและร่างกายของผู้ที่เคยตกอยู่ในฝันร้าย ทั่วทั้งนครจินหลิงที่เคยอื้ออึงด้วยเสียงคำรามของสัตว์ร้ายกลับคืนสู่ความสงบเงียบอย่างปาฏิหาริย์ ชาวบ้านหลายคนเริ่มขยับตัวลุกขึ้นมองดูมือของตนเองด้วยความฉงน บางคนร่ำไห้ออกมาเมื่อพบว่าสติสัมปชัญญะของตนกลับคืนมาสู่อ้อมอกอีกครั้งทว่าบนยอดหอคอยดาริกาสถานที่ที่ควรจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสุข กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสิ้นหวังที่บีบคั้นหัวใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆเซียวหลันทรุดกายลงบนพื้นศิลาที่เย็นเฉียบ สองมือของนางประคองร่างของหลี่หยางไว้แนบอก ประหนึ่งว่านางกำลังพยายามจะใช้ไออุ่นจากร่างกายตนเองยื้อยุดวิญญาณของเขาไม่ให้หลุดลอยไป แสงสีเงินจากบาดแผลที่หน้าอกของแม่ทัพหนุ่มบัดนี้มิได้สว่างไสวอย่างมั่นคง ทว่ามันกลับเต้นตุบๆ และขยายตัวออกประหนึ่งใยแมงมุมกระหายเลือดที่กำลังชอนไชเข้าสู่ขั้วหัวใจ"ไม่... ไม่นะหลี่หยาง! ท่านต้องลืมตาขึ้นมามองข้า!" เสียงของเซียวหลันแหบพร่า น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนใบหน้าซีดเผือดของชายหนุ่ม "ข

บรรยากาศภายในถ้ำกระดูกเหมันต์บิดเบี้ยวด้วยรังสีฆ่าฟันอันคุ้มคลั่ง ราชครูเหยียนในสภาพกึ่งมนุษย์กึ่งอสูรยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างที่ไร้สติของหลี่หยาง เงาของเขาพาดทับลงบนพื้นน้ำแข็งประหนึ่งเงาของมัจจุราชที่กำลังจะลงเคียวปลิดชีพดวงวิญญาณ ใบหน้าที่เคยดูสุขุมลุ่มลึกของอดีตขุนนางผู้ใหญ่บัดนี้เน่าเปื่อยเป็นบางส่วนจากการใช้สารพิษย้อนกลับมาหล่อเลี้ยงชีพ แววตาของเขาแดงก่ำด้วยความอาฆาตแค้นที่ข้ามผ่านขีดจำกัดของความตาย"เจ้าคิดว่าความเย็นสุดขั้วนี้จะฆ่าข้าได้งั้นหรือเซียวหลัน?" ราชครูเหยียนคำราม เสียงของเขาแหบพร่าประหนึ่งหินบดกัน "ข้าคือผู้ที่อยู่เหนือความเป็นตาย ข้ากินพิษเพื่อเป็นอาหาร และข้าจะใช้เลือดของหลี่หยางเป็นเครื่องเซ่นสังเวยให้แก่พลังอำนาจใหม่ของข้า!"บุรุษชุดขาวผู้พิทักษ์ทุ่งน้ำแข็งขมวดคิ้วแน่น มือที่ถือกระบี่หยกสีขาวสั่นระริกด้วยโทสะ "ผู้ฝึกวิชานอกรีต... บังอาจนำกิเลสอันโสมมมาแปดเปื้อนสระบัวศักดิ์สิทธิ์!"เขาทะยานร่างเข้าหาดุจวิหคเหมันต์ กระบี่หยกวาดเป็นวงโค้งสีขาวพิสุทธิ์ปลดปล่อยปราณเย็นเยียบเข้าจู่โจมราชครูเหยียน ทว่าราชครูผู้บ้าคลั่งกลับไม่หลบเลี่ยง เขาใช้มือเปล่าที่เปลี่ยนเป็นสีดำสน

บรรยากาศภายในโถงสภาโอสถหลวงบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ลอดผ่านหน้าต่างลงมาอาบไล้ควันยาที่พวยพุ่งขึ้นจากเตาสำริดสามขาเบื้องหน้า เซียวหลันยืนนิ่งสงบประหนึ่งรูปสลักทว่าภายในใจกลับพัดกระหน่ำด้วยพายุแห่งความกังวล มือเรียวบางเอื้อมออกไปใกล้ขอบเตาที่ร้อนจัดจนเปลวไฟเลียขึ้นมาเป็นสีส้มแก่หากเป็นคนทั่วไปผิวหนังย่อมสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผดเผา แต่สำหรับเซียวหลันในยามนี้ นางกลับรู้สึกเพียงความว่างเปล่ามันเป็นความว่างเปล่าที่อันตรายที่สุดโดยเฉพาะผู้ที่ต้องคลุกคลีอยู่กับฟืนไฟและตัวยา"แม่นางเซียว เหตุใดจึงนิ่งเฉยเล่า?" หมอหลวงหวังเอ่ยเสียงเรียบ ทว่านัยน์ตาเต็มไปด้วยความจับผิด "สมุนไพรเจ็ดราตรีในหม้อนั้น หากอุณหภูมิไม่สม่ำเสมอเพียงอึดใจเดียว ฤทธิ์ยาจะกลายเป็นพิษทำลายตับทันที ท่านเป็นผู้กำหนดมาตรฐานสภาโอสถใหม่ มิใช่หรือ?"เซียวหลันขบกรามเบาๆ นางรู้ดีว่าหากพึ่งพาสัมผัสทางกายไม่ได้ นางต้องพึ่งพาสายตาและตรรกะที่สั่งสมมาจากโลกอนาคต เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็จ้องมองไปที่ผิวน้ำยาที่กำลังเดือด สายตาของนางสังเกตเห็นฟองอากาศขนาดใหญ่ ซึ่งนั่นบ่งบอกว่าอุณหภูมิยังสูงเกินไป แปลว่าสารสกัดจากราก