Lahat ng Kabanata ng แค้นรัก: Kabanata 151 - Kabanata 160

พอได้ฟังผลตรวจที่แน่ชัดจากคุณหมอ และยืนยันแน่ชัดว่าเธอนั้น...จำเขาไม่ได้จริงๆ ไบรอันต์เองก็เอาแต่นั่งเงียบอยู่มุมห้อง โดยมีร่างบางของฮันน่าที่นั่งอยู่บนเตียงไม่พูดไม่จา เหมือนเธอกำลังพยายามคิดอะไรอยู่ เขาเองก็ทำได้และแอบมองดูปฏิกิริยาของเธออยู่เงียบๆ โดยไม่รู้ว่าจะต้องเข้าไปคุยกับเธอยังไงดี ในเมื่อตอนนี้...เขากลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอไปแล้ว "คุณ...คุณคะ" เสียงหวานของฮันน่าเอ่ยเรียกเขาขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ "....." ไบรอันต์เงยหน้าที่กำลังก้มมองพื้นอยู่ขึ้นมาทันที ที่ได้ยินเสียงเรียกจากเธอ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเธอทันทีที่มือเล็กๆ ควักมือเรียกให้เขาเข้าไปหา "คุณยังไม่ตอบฉันเลยนะ ว่าคุณเป็นใคร" พอร่างสูงของไบรอันต์เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง เธอก็ไม่รอช้าที่จะทวงถามเอาคำตอบจากเขา ว่าเขานั้นเป็นใคร แล้วทำไมถึงได้มาอยู่กับเธอที่นี้ แล้วเธอล่ะ…เธอเป็นใคร? "ถ้าพี่บอกไปจะเชื่อที่พี่พูดใช่มั้ย" น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธออย่างจริงจัง "พี่หรอ? หรือคุณเป็นพี่ชายฉันคะ" เสียงหวานเอ่ยถามออกมาด้วยแววตาใสซื่ออย่างสงสัย เพราะแม้ว่าเธอจะพยายามคิดยังไง

"ฮึก! ไม่จริง..." เบลยังคงร้องไห้พร่ำเพ้ออย่างน่าสงสาร แต่ในสายตาของเขามันกลับดูน่าสมเพชและน่าขยะแขยงมากกว่า "ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับเธอทั้งวันหรอกนะ เปลี่ยนซะ!!" เธอคงจะรู้จักเขาน้อยเกินไป ถึงได้กล้ามาเล่นสกปรกกับเขาแบบนี้ ต่อให้คนพวกนี้จะมีคนคุ้มกะลาหัวอยู่เขาก็ไม่ได้นึกกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับนึกสนุกซะมากกว่า "ไปกันเถอะ ไปหาแม่ของเธอกัน" พูดจบลูกน้องของเขาก็เข้ามากระชากเธอให้ลุกขึ้นจากพื้นทันที ทั้งที่สภาพของเธอยังคงเปลือยกายอยู่เช่นนั้น "ไม่! ฉันไม่ไป ฉันไม่ไป...ฮือๆๆๆ ฉันไม่ไป!!" เบลพยายามฝืนตัวเองไว้สุดแรงที่มี แต่ก็ไม่เป็นผลกับแรงของชายฉกรรจ์เหล่านี้ "กลัวอะไรล่ะ แม่เธอมีพ่อฉันคุ้มกะลาหัวอยู่ไม่ใช่หรอ?" คำว่าพ่อที่เขาพูดออกมานั้น เขากับไม่รู้สึกถึงความเป็นพ่อลูกกันเลยสักนิด ตอนนี้ระหว่างเขากับพ่อผู้บังเกิดเกล้ามันเหมือนเป็นคนแปลกหน้าต่อกันไปแล้วด้วยซ้ำ "โลเวล! ส่งคนไปบอกพ่อกูทีนะ ว่ากูจะเข้าไปเยี่ยม ให้เตรียมการต้อนรับดีๆด้วยล่ะ เพราะกูมีแขกคนสำคัญไปด้วย หึ!" ไบรอันต์เอ่ยสั่งลูกน้องคนสนิท แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เบลอย่างนึกสมเพชในสภาพของเธอ "ครับนาย!" "เอาล่ะ ไปแต่

ไบรอันต์ที่กลับเข้ามาที่โรงพยาบาลกลางดึก ค่อยๆเปิดประตูเข้าไปภายในห้องเบาๆ เพราะกลัวว่าจะไปรบกวนคนที่อยู่ด้านใน เผื่อว่าเธอจะกำลังหลับอยู่แล้วเขาจะทำให้เธอตื่น ก่อนที่เขาจะเดินตรงไปยังเตียงคนป่วย ที่มีคนตัวเล็กนอนหลับตาปริ่มอยู่บนนั้นจริงๆ แค่เห็นใบหน้าของเธอเขาก็ยิ้มได้ทันที เหมือนก่อนหน้านี้ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างโรสกับเบล เขารู้มานานแล้ว รู้ตั้งแต่ที่เขาเริ่มสร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยมือของเขาเองจนมีทุกวันนี้เลยก็ว่าได้ และที่เขาแสดงออกชัดเจนว่าเกลียดเบล เหตุผลก็แค่เธอคือลูกสาวของโรส เธอคืนลูกสาวของคนที่แย่งพ่อไปจากแม่ของเขา! และต่อไปนี้เขาก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะให้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนั้นแล้วเหมือนกัน แต่เขาก็ยังไม่วางใจเท่าไหร่นักหรอก เพราะบางทีอาจจะโดนพ่อบังเกิดเกล้าย้อนกลับมาแก้แค้นให้เมียก็ได้ใครจะไปรู้ "หลับสบายเชียวนะที่รัก" เขาพูดขึ้นมาเบาๆด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ไม่ว่าจะมองเธอในเวลาไหน เขาก็มักจะยิ้มได้ทุกครั้ง ต่อให้ตอนนั้นจะมีเรื่องเครียดอยู่ก็ตาม ตั้งแต่ที่มีเธอเข้ามาในชีวิต ชีวิตของเขามันก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากคนที่แทบ

หนึ่งเดือนต่อมา ผ่านไปร่วมเดือนที่ไบรอันต์พาฮันน่ากลับมาอยู่ที่บ้านด้วยกันอีกครั้ง กับความทรงจำที่หายไปของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะยังจำอะไรที่เกี่ยวกับเขาไม่ได้ แต่เธอก็ใช้ชีวิตร่วมกับเขาแบบสามีภรรยามาได้อย่างน่าแปลกใจ ทั้งที่เธอก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อก่อนเธอปฏิบัติกับเขายังไงบ้าง ในฐานะภรรยา "พี่ไบรอันต์คะ" เสียงหวานเอ่ยเรียกคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเบาๆ ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามกับเขา "ครับ" ไบรอันต์ขานรับทั้งที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองเธอ "นี้ค่ะ" ร่างบางยื่นไอแพดที่ถือติดมือมาด้วยให้เขาทันที "อะไรครับ?" ไบรอันต์เองก็รับมาด้วยความมึนงง ก่อนจะเอ่ยถามคนตัวเล็กตรงหน้าที่ยื่นมันมาให้เขาทำไมก็ไม่รู้ "สวยมั้ยคะ ฉันเลือกไว้สามสี่ที่เลย" ฮันน่าเท้าคางถามด้วยสายตาแพรวพราว ในใจก็ลุ้นว่าเขาจะชอบหรือเปล่า "สวยครับ แล้วเอามาให้พี่ดูทำไม?" ไบรอันต์กระตุกยิ้มทีหนึ่ง ก่อนจะทำหน้าเคร่งขรึมแล้วเลิกคิ้วถามคนตรงหน้า "กะ ก็…ก็ฉันอยากไปเที่ยว" ฮันน่าเอ่ยตอบเบาๆ พลางก้มหน้าหลบสายตาของเขา ไม่รู้ว่าเธอมากวนเวลาทำงานของเขาหรือเปล่า เพราะตั้งแต่อยู่กับเขามาตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล เธอก็เ

"มันถอยตอนนี้ไม่ได้แล้วที่รัก" พูดจบไบรอันต์ก็จับแกนกายใหญ่ของตัวเอง ถูไปมากับเนินสวาทที่ยังคงมีแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอขวางกั้นอยู่ "ซี๊ดดดดด! ฮันน่า อ่าาส์~ พี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ" ไบรอันต์ผละออกจากเธอเพียงนิด ก่อนที่มือหนาจะดึงขอบแพนตี้ของเธอรูดลงช้าๆจนสุดปลายเท้า "พี่ไบรอันต์ห้ามมองนะ! อ๊าา อย่ามองสิ" ฮันน่าพยายามยกมือขึ้นมาปกปิดกลางกายสาวของตัวเองไว้อย่างอายๆ แต่ก็ถูกมือหนารวบมือเธอขึ้นไว้เหนือศีรษะ ด้วยมือเพียงข้างเดียว "ที่รัก...เมื่อก่อนที่รักร้องขอขย่มเองยังไม่เห็นจะอายเลย อ๊าา พี่เสียวจนจะแตกแล้ว" ไบรอันต์เอ่ยแซวคนตัวเล็กที่นอนดิ้นไปมาอยู่บนโซฟา ก่อนที่เขาจะจับแกนกายยาวใหญ่ของตัวเอง ถูไปมากับร่องสวาทคับแน่นของเธออีกครั้ง "อ๊าา ยะ อย่าพูดนะ อูยย~" "เรามาทบทวนความหลังกันเถอะ ผ่อนคลายครับ อ่าาส์~ อย่างเกร็งนะเดี๋ยวจะเจ็บ" ไบรอันต์บอกด้วยความอ่อนโอน พร้อมกับกดจูบลงบนหน้าผากมนของเธอเบาๆ แกนกายใหญ่ค่อยๆถูกดันเข้าไปในร่องสวาทคับแน่นของเธอช้าๆ เพื่อให้เธอได้ปรับตัว จนเขาสามารถส่งแกนกายใหญ่เข้าไปในร่องนุ่มเธอได้จนสุดลำ แล้วกดฝังลึกไว้แบบนั้นไม่ยอมขยับ นานแล้วที่เขาโหยหาความสุขสำรา