Kiss of Ruin のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

Elara’s POVKahit ilang oras nang patay ang apoy, nananatili pa rin ang amoy ng usok sa marmol na arko ng Burning Hall.Dati itong sagradong lugar ng katarungan—ngayon mukha na siyang warzone. Naguunahan sa sahig ang mga durog na bato. Ang mga watawat ng Seven Houses ay nakabitin na parang sinunog na tela. Amoy dugo, pinaghalo sa amoy ng nasunog na kahoy.Pero sa ilalim ng lahat ng ‘yon, may mas malalim at mas malamig na katotohanan:May gustong pumatay sa kanya.Hindi lang patahimikin.Pero tuluyang burahin.Nakatayo si Elara sa gitna ng nawasak na bulwagan, balot ng soot ang kaniyang balabal at may abo pang nakadikit sa dulo ng kaniyang tirintas. Kumukurap-kurap ang mga sulo sa pader, gumagawa ng mga aninong parang kalansay ng mga haliging nabuwal.Sa likuran niya, tahimik na gumagalaw ang mga sundalo—nag-aangat ng katawan, naghahanap ng mabubuhay, nagsasagawa ng imbentaryo ng pininsala. Bawat kaluskos ng metal, bawat hinaing, bawat bulungan—lahat iyon parang panggagatong sa tensyon

Elara’s POVYung gabi pagkatapos magkawatak-watak ang council… mas mabigat pa kaysa kahit anong battlefield na napuntahan ko.Yung corridors ng palasyo—dating pamilyar, dating safe—parang humihinga ng mga lihim.Shadows stuck to the walls like nakikinig sila.Kahit yung torches, nagfi-flicker na parang takot din sila sa kung ano na ang nangyayari sa empire.Tahimik akong naglakad sa west wing—part ng palace na halos hindi na nilalapitan ni Damian. Hindi simula nang mamatay ang ama niya. Hindi simula ng unang betrayal ng reign niya.Tahimik ang hakbang ko sa obsidian floors, pero yung tibok ng puso ko malakas, parang echo ng giyerang hindi pa namin nareresolba.Yung mga assassin noong trial ko—hindi sila basta mercenary.Hindi sila thugs.Soldiers sila.Trained.Disciplined.At loyal sa isang tao na may sapat na kapangyarihan para makalusot sa inner court.Someone close.The thought twisted in my chest—parang lason na kumakalat.Dumating ako sa archive chamber—isang heavily guarded vau

Elara’s POVNawala si Damian pagsikat ng araw.Walang paalam.Walang away.Walang huling halik na sana’y nakabasag ng loob ko at hinila ako pabalik sa bigat ng presensya niya.Wala.Pag-angat pa lang ng araw sa eastern towers, wala na ang mga banner niya sa city walls. Umalis na ang Black Legion—pa-north, papunta sa borderlands, hinahabol ang digmaang wala pang pangalan. Ramdam lang. Parang pressure sa ilalim ng balat. Alam ng council ang nangyari kasabay ng buong imperyo—sa pamamagitan ng bakanteng iniwan niya.Mas malaki ang pakiramdam ng throne room nang wala siya.Hindi is more empty.Mas malawak.Parang espada na tuluyang hinugot sa kaluban—lantad, delikado, at handang gamitin.Mag-isa akong nakaupo sa pagitan ng dalawang trono. Ang puwesto sa tabi ko, sadya kong hindi ginagalaw. Kaya ko naman ipatanggal. Isang utos lang. Pero hindi ko ginawa.Mas malakas ang kawalan kapag sinadya.Kumakalat ang bulungan sa korte parang mga insektong gumagapang sa marmol at seda.“Mag-isa na siya

Elara’s POVNauna ang bagyo bago dumating si Damian.Nagtipon ang maiitim na ulap sa ibabaw ng kabisera, parang pigil na hininga. Mabigat ang hangin, may lasa ng bakal at ulan. Humahampas ang mga banner sa battlements, sumisigaw sa lakas ng hangin, parang alam ng imperyo ang paparating.Ako rin.Nakatayo ako sa pinakamataas na balkonahe ng citadel, mahigpit ang balabal sa balikat ko, nakatingin sa northern road na humihiwa sa lambak sa ibaba. May mga sulo sa kahabaan nito—isang parating na konstelasyon ng apoy.Bumalik na ang Black Legion.Mabilis kumalat ang balita. Tumunog ang mga kampana. Nagkagulo ang mga courtier na parang mga ibong nagulat. Pabulong ang mga lingkod, tumuwid ang mga guwardya, at biglang naalala ng council kung paano ngumiti ulit.Umuuwi na ang hari.Kumuyom ang mga daliri ko sa batong rehas.Hindi ako nakaramdam ng ginhawa.Naramdaman ko ang banggaan—parang dalawang alon na magtatagpo at magwawasak ng baybayin.Pagpasok ni Damian sa tarangkahan, umalingawngaw ang

Elara’s POVHindi nila ako kinadena nang ipatawag nila ako.Doon ko agad nalaman—hindi ito tungkol sa hustisya.Kung may tanikala, magiging biktima ako.Pero ito?Ito ang klase ng trial na gusto kang paliitin. Tahimik. Maayos. Nakangiti.Nagtipon ang High Tribunal sa madaling-araw, sa Sanctum Hall—yung lugar na dapat mas mabigat ang batas kaysa dugo, at ang mga korona, marunong yumuko sa papel. Nakabitin ang mga bandila ng empire—itim at ginto, puno ng mga siglong pagsunod.Puno ang bawat upuan.Mga maharlikang takot sa akin.Mga pari na hindi ako makontrol.Mga councilor na sinubukan akong baliin—at nabigo.At sa dulo ng bulwagan, sa mataas na dais na puting bato, naroon si Damian.Hindi sa tabi ko.Hindi sa likod ko.Sa itaas.Hari. General. Apoy.Hindi niya ako tinitingnan nang pumasok ako. Hindi na kailangan. Ramdam ko pa rin ang bigat niya sa likod ko—pamilyar, masakit, hindi pa tapos.Hindi ito kagagawan niya.Pero hindi niya rin pinigilan.Mas masakit iyon kaysa kahit anong sug