All Chapters of เมียบำเรอไร้รัก: Chapter 31 - Chapter 40

ปองภพเองลอบมองหญิงสาวเพื่อนบ้านด้วยสายตาที่แสดงออกว่าสนใจชัดเจน เขาเองเป็นพ่อม่ายเมียหย่าเพราะบ้างาน จนเมียหนีไปแต่งงานใหม่กับคนอื่น เขาจึงอยู่เป็นโสดเรื่อยมานับแต่นั้น เวลานี้อายุของเขาก็เข้าเลขสี่แล้ว หลายเดือนก่อนมารดาเล่าเรื่องราวของจันทร์กระจ่างให้ฟังอยู่เสมอ แรกๆ ค่อนข้างรำคาญและไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก แต่ฟังไปฟังมาเขาก็เกิดนึกสนใจขึ้นมาจริงๆ แต่เพียงแค่สนใจเท่านั้น กระทั่งเมื่อได้พบเจอกันในวันนี้เขากลับรู้สึกดีๆ กับเจ้าของดวงตาหวานอมโศกคู่นี้เข้าอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มสบตามารดาท่านจึงขยิบตาให้เขาราวจะรู้ความคิด ชายหนุ่มจึงกระแอมเบาๆ ในลำคอขณะนั่งลงบนเก้าอี้ปูน “ตรงนี้เย็นดีค่ะ คนนี้เพื่อนจันทร์นะคะ ชื่อปัท จะมาอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าจะคลอด” ปัทมาไหว้คนทั้งสาม จากนั้นทั้งหมดก็เริ่มสนทนาเรื่องราวต่างๆ จันทร์กระจ่างได้รู้ว่าโรสรินมีอาชีพเป็นพนักงานเอกชนมีตำแหน่งเป็นผู้จัดการฝ่ายต่างประเทศ ส่วนปองภพนั้นเป็นคณบดีในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ท่าทางของโรสรินคล่องแคล่วสมกับอาชีพ ส่วนปองภพก็ดูภูมิฐานเป็นผู้ใหญ่เหมาะกับการเป็นครูบาอาจารย์เช่นเดียวกัน ก่อนกลับปองภพไม่ลืมส

“คลอดแล้วนะคะคุณแม่ สมบูรณ์มากค่ะ” หญิงสาวสะลึมสะลือลืมตา พลางหอบหายใจยาว แต่เมื่อนางพยาบาลอุ้มเจ้าตัวน้อยมาบนอก จู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างง่ายดาย ความดีใจ ปลาบปลื้ม ตื้นตัน ประเดประดังเข้ามาอย่างท่วมท้น นับเป็นช่วงเวลาที่ทำให้หล่อนมีความสุขที่สุดในชีวิต ยามได้โอบอุ้มลูกน้อยที่ตั้งตารอคอยแนบอกของตนเอง จันทร์กระจ่างมองดวงหน้าน้อยๆ ด้วยความรู้สึกอิ่มเอม เครื่องหน้าจิ้มลิ้มนั้นดูคมเข้มแต่น้อย มือเล็กจิ๋วเรียวยาว ก่อนกอดจูบเขาอย่างแสนรักขณะที่น้ำตาก็ยังไม่ยอมหยุดไหล... ยามสบตากลมโตคู่จิ๋วหล่อนบอกตนเองว่าเด็กคนนี้คือลูกชายตัวน้อยของหล่อน คือเจ้าของหัวใจ เขาคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต และเป็นเจ้าของหล่อนอย่างแท้จริง ไม่ใช่ใครที่ไหนทั้งนั้น...ไม่ใช่เขา คนที่อยู่ไกล...อย่างน้อยก็ไม่ใช่อีกต่อไป จันทร์กระจ่างและลูกชายตัวอวบถูกย้ายออกมานอนในห้องพักฟื้นพิเศษหลังจากนั้นไม่นาน ปัทมา ทินกร พิพัฒน์ นางอำภาและนายสถาพร มาเยี่ยมกันอย่างพร้อมหน้า ทุกคนผลัดกันชื่นชมเจ้าหนูตัวอวบอ้วนบนที่นอนสำหรับเด็กอ่อนข้างเตียงคุณแม่สาวสวย พ่อหนูกลายเป็นขวัญใจของทุกคนแม้แต่คุณหมอและพยาบาล

คำตอบของจันทร์กระจ่างนั้นชัดเจนยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ยิ่งทำให้อิชย์รู้สึกอื้ออึง เขาไม่คิดว่าการได้พบหล่อนอีกครั้งจะกลายเป็นว่าเขาต้องสูญเสียทุกอย่างแบบนี้ “เธอไม่ให้โอกาสฉันเลย” “ฉันให้โอกาสคุณมาตลอดสองปีกว่านั่นแหละค่ะคุณอิชย์ ให้มาตลอด ให้ทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะให้คนที่รักได้ แต่ดูเหมือนคุณไม่เคยสนใจที่จะรับ ฉันเลยคิดว่าพอแล้วกับคุณ จะไปรักใครที่ไหนก็เรื่องของคุณ ฉันเหนื่อยใจตัวเองค่ะ ที่ต้องมานั่งคิดนั่งน้อยใจว่าคุณจะรักฉันบ้างหรือเปล่า ไม่เอาแล้วค่ะ ขอฉันอยู่แบบนี้ดีกว่า หวังว่าคุณคงจะเข้าใจนะคะ แต่สำหรับเรื่องลูก คุณมาเจอแกได้ แต่ก็อย่าบ่อยเกินไปนัก” ชายหนุ่มขมวดคิ้วนิ่วหน้า เขาไม่เห็นด้วยสักอย่างที่หล่อนพูดออกมา และรู้สึกปวดใจจี๊ดๆ เวลาที่ได้ฟังหล่อนบอกมาว่าหมดใจกับเขาแล้วทุกอย่าง ไม่...เขาไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น “เธอพูดเองเออเองทั้งหมด ถามฉันสักคำไหมว่าคิดยังไง” เขาจ้องตาหล่อนนิ่ง และคราวนี้มีแววคุกคามแฝงมาด้วย ทว่าจันทร์กระจ่างที่ต้องอุ้มท้องและดูแลทั้งตนเองและลูกมาตลอดเก้าเดือนไม่คิดจะกลัวอะไรอีกแล้ว อันที่จริงเขาไม่มีสิทธิ์ในตัวหล่อนและลูกด

“ครับ” จันทร์กระจ่างสบตาคมที่มีรอยยิ้มแวบหนึ่ง “นี่หลานฉันใช่ไหมอิชย์” เสียงของอัจฉราดังออกมา ทำให้คนที่นอนให้นมลูกอยู่บนเตียงใจกระตุก พลันก็นึกเสียใจที่ไม่ได้ติดต่ออีกฝ่ายกลับไปเลย นั่นเป็นเพราะหล่อนอยากตัดใจจากอิชย์ให้สำเร็จ จึงพานตัดขาดจากทุกคนไปด้วย “ใช่ หลานชายพี่ น่ารักน่าชังมาก” คนปลายสายหันไปยิ้มแป้นน้ำตาคลอเมื่อได้ยินเช่นนั้น ขณะที่พ่อกับแม่นั่งดูภาพหลานชายตัวน้อยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มและน้ำตา “อิชย์ แม่อยากคุยกับจันทร์” จันทร์กระจ่างเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มสบตาหญิงสาวราวจะถามว่าตกลงไหม เมื่อหล่อนไม่พูดอะไรเขาจึงบอกกับพี่สาว “ได้สิ” จากนั้นส่งสมาร์ตโฟนให้คนบนเตียง จันทร์กระจ่างสบตาเขานิ่งอยู่อึดใจก่อนรับไปแนบกับใบหู “สวัสดีค่ะแม่” คนปลายสายมีสีหน้าแจ่มใสขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงลูกสะใภ้ “จันทร์ เป็นยังไงบ้าง แม่เห็นรูปหลานแล้ว โธ่เอ๊ย น่ารักน่าชังเสียจริง หนูกลับบ้านมาพร้อมกับพี่นะลูก แม่อยากอุ้มหลาน มีอะไรที่หนูไม่พอใจกลับมาคุยกันที่บ้านเรานะ” คำขอร้องของนางมนพร ทำใ

ชายหนุ่มมองเข้าไปนัยน์ตาของหญิงสาว หวังว่าจะได้เจอกับแววตาไหววูบที่บอกถึงความรักที่อีกฝ่ายยังคงมีให้ตนเหมือนครั้งก่อน ทว่าคนถูกถามกลับยิ้มออกมา แววตานั้นจึงไม่เปลี่ยนไปจากเดิมนัก เป็นครั้งแรกที่เขามองหล่อนไม่ออก... “ต่อให้ยังรัก ก็คงไม่มากเท่ากับว่าตอนนี้ฉันรักคนอื่นแล้วหมดหัวใจ” คนฟังหัวใจดิ่งวูบลงแทบเท้า เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเจ็บปวดและเสียใจอย่างบอกไม่ถูก ภาพในหัวไม่ชัดเจน พร่าเบลอ มึนงง วูบโหวงและแปลบซ่านไปทั้งร่าง ใบหน้าของเขาจึงเผือดสีลงอย่างชัดเจน ซึ่งปฏิกิริยาที่เขาเผลอแสดงออกมาให้เห็นทำให้คนมองใจเต้นแรง แต่หญิงสาวรีบเมินจากภาพนั้นและมองออกไปด้านนอกเสีย ย้ำเตือนตัวเองว่าต้องเข้มแข็งเสียที อะไรที่ตัดได้ก็ควรตัด... “ใคร…” เป็นนานกว่าอิชย์จะหาเส้นเสียงของตนเองเจอ “ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร” อิชย์รู้สึกคล้ายคนหมดแรง แขนขาอ่อนเปลี้ย กำลังใจที่กล้าแข็งพลันยุบยวบราวกับลูกโป่งที่ถูกเจาะแตก ก่อนหน้านี้เขาเคยมั่นใจว่ารู้จักความรัก เพราะครั้งหนึ่งเคยมอบมันให้กับใครบางคน แต่เวลานี้เขาชักไม่มั่นใจเสียแล้วว่ารู้จักมันดี ที่ผ่านมาเขาคิดเสมอว่าความรู