บททั้งหมดของ Flash Marriage with the Mad Genius Doctor: บทที่ 141 - บทที่ 150

NATIGILAN si Ezekiel nang makita kung sino ang pasiyente, walang iba kundi si Consolacion. Naguguluhan siya dahil noong nakaraang buwan ay kasa–kasama niya pa ito, malusog at hindi niya nakitaan ng kahit na anong senyales ng sakit."You know her?" tanong ng nurse. "Is she your grandmother?"Napakurap-kurap si Ezekiel, biglang natauhan saka mabilis na sinuri ang matanda. "No… but I knew her," iyon lamang ang sinabi niya."Sa'n ang masakit, 'La?" kausap niya sa matanda.Si Consolacion na namumutla at hirap makahinga dahil sa kondisyon ay nagawa pang ngumiti ng makita si Ezekiel. Saglit lang iyon dahil tumindi na naman ang kirot saka niya tinuro ang tiyan.Tumango si Ezekiel sabay tingin sa nurse na kasama, tinanong niya ito kung anong sakit ng matanda."Ako, Dok! Alam ko, ako lagi ang naka-assign sa kanya," saad ng isang pinay na nurse sabay lapit. "May ovarian cancer siya."Napatitig si Ezekiel sa nurse, naalala niyang ito iyong nagkuwento kanina na may isang pasiyente na may taning na

NATARANTA na si Caitlyn nang mawalan ito ng malay. Bigla siyang nanlamig at kinilabutan, sinubukan niya pa itong gisingin sa pamamagitan nang pagtapik sa pisngi. Ngunit hindi ito nagrereact kaya mas lalo siyang kinabahan."Jusko po! 'Wag kang mamamatay rito!" Saka siya dali-daling nagmaneho patungo sa ospital ngunit nang maalala ang pakiusap ng lalake ay iniliko niya ang sasakyan. "Sa'n naman kita dadalhin ngayon?!" Parang gusto na lang niyang maiyak sa sitwasyon na iyon. Kung nasa bansa lang siguro si Ezekiel ay madali lang siyang matutulungan ng nobyo.Sa huli ay bumalik siya at pumasok sa subdivision. Mabuti na lamang at hindi nang-usisa ang guard sa entrance, pagkakita sa kanya ay pinapasok agad siya.Malaki at malawak ang subdivision, may iilang lupa na bakante kaya doon niya napiling pumarada saglit. Pagkatapos ay bumaba agad siya sa kotse para tingnan ang kondisyon ng lalake.Namumutla ito at pinagpapawisan, pero hindi iyon ang mas pinagtuonan niya ng pansin kundi ang sugat nit

ONE MONTH LATER…Bumaba si Caitlyn mula sa itim na kotse habang inaayos ang laylayan ng suot na damit. Pagtapak pa lang ng paa sa sementadong daan ay agad siyang sinalubong ng magkabilang hanay ng mga lalakeng nakauniporme.Sabay-sabay pang yumuko bilang pagbibigay-galang at hindi niya alam kung paano magre-react. Pakiramdam niya tuloy ay isa siyang VIP kahit simpleng dinner invitation lang naman ang pakay niya sa lugar."Thank you," aniya pero ng hindi mag-angat ng tingin ang mga ito ay nagpatuloy na siya papasok sa restaurant. Bumungad sa kanya ang elegante at tahimik na ambiance pagpasok niya. Malamlam ang ilaw mula sa crystal chandeliers sa kisame habang marahang tumutugtog ang classical piano music.May malalawak na bintanang tanaw ang city lights sa labas, habang ang bawat mesa ay may nakapatong na kandila at sariwang bulaklak. Hindi rin siksikan ang mga upuan kaya mas lalong nagmukhang mamahalin at pribado ang buong restaurant.“Good evening, Miss Caitlyn.”Napalingon siya nang

PAREHONG natigilan ang dalawa sa tanong ni Caitlyn, umiwas ng tingin si Meriam na tila ba may kung anong nais itago. Samantalang si Consolacion na ang kusang nagsalita, "Ibang tao lang, apo. Hindi mo kilala."Tumango si Caitlyn saka bumalik sa kinauupuan, habang si Ezekiel ay nagpaalam na para bumalik sa trabaho."Makakabalik ka ba agad?" tanong ni Caitlyn."Hindi pa 'ko sure.""Okay, ime-message na lang kita if aalis na kami.""Salamat, sa pagsundo sa'min, hijo," ani Meriam.Tumango lang si Ezekiel, sabay hakbang paalis pero ang kamay ay nakahawak pa rin, tila ayaw bumitaw at ganoon din si Caitlyn."Aalis na 'ko," paalam muli ni Ezekiel. Paglabas niya sa silid ay naaktuhan niya pang kumakayaw si Caitlyn kaya ngumiti siya ay lumabi, "I love you," na hindi niya nasabi kanina habang kasama ito.Pagkatapos ay nagtungo na siya sa kwarto ng pasiyente, pero nang makitang nasa loob si Marcus ay hindi na siya tumuloy. Hindi niya ito gustong makaharap muli, naiirita siya rito at hindi siya 'yu

NGUMITI si Marcus, sabay tapik sa balikat ni Ezekiel. Ginawa niya iyon para pagaanin ang nararamdaman nito. Halata naman kasing shock ito sa nangyari. "Don't worry. 'Di ko hahayaang may mangyaring masama sa'yo."Napatitig si Ezekiel, bakas ang pagtataka. Why would you…? 'Di mo namna ako responsibilidad."Tumango-tango si Marcus. "Yeah… tama ka. But I have my reason." —na hindi niya pwedeng sabihin sa ngayon."At ano naman 'yun?"Saglit na nag-isip si Marcus, napapapikit pa nga para lang makapagsabi ng idadahilan. "Well… bukod sa nasa kamay mo ang buhay ng tatay ko—""Iyan lang ba talaga ang dahilan?"May sumilay na munting ngiti sa labi ni Marcus. "Nadali mo 'ko ro'n, ah… Actually, malaki ang utang na loob ko kay Caitlyn kaya sabihin na lang natin na dahil sa kanya kaya kita niligtas."Napakunot-noo si Ezekiel. "And not because, doctor ako ng father mo?"Nagbaba ng tingin si Marcus, pinagpagan ang suot na pants pati kamay na tila ba may dumi. "Ayokong saktan ang feelings mo, Doc Sanch