Kabanata 61

Balak tumakas ni Armano kasama ng kaniyang asawa habang ang kaniyang mga tauhan ay nakikipagbakbakan kina Dahlia, Semir at Bernard. Ngunit hindi sila hinayaan ni Dahlia. Kasama nito si Bernard habang hinahabol niya si Armano Imperial."Sige na, Dahlia. Habulin mo na sila," sigaw ni Bernard habang patuloy ito sa pakikipagbarilan sa mga tauhan ni Armano. Mabilis na tumakbo ang guro patungo sa mag-asawang Imperial habang hinahabol niya rin ito ng pagpapaulan ng bala."Armano! H'wag kang duwag! Harapin mo 'ko!" halos mapaos na sa pagsigaw si Dahlia sa pagod. Pilit niya pa ring hinabol si Armano hanggang sa mahinto na lang ito nang magkasalubong sila ni Semir."Ate Dahlia," tawag nito sa kaniya bago sila sabay na lumingon sa kinaroroonan nina Abella at Armano. Matatalim na pagtingin at nag-uusok ang kanilang buong mukha sa galit para sa isa't isa."Wala na kayong mapupuntahan pa," sambit ni Dahlia sa kanila. Hindi na makaalis nang tuluyan ang mag-asawang Imperial dahil halos napatay na nil

Kabanata 62

Nag-aagawan ng lakas habang pinag-aagawan nina Bernard at Armano ang baril. Dahil ramdam pa rin ng binata ang kaniyang panghihina, napapaatras na lang siya at nabababa ang kaniyang kamay ngunit nagpipilit pa rin siyang lumaban. Ilang sandali lang nang mabilis na tinadyakan ni Armano ang binatilyo sa tiyan nito kaya't tuluyan na niyang nakuha ang kaniyang baril. Mabilis niya 'yong itinutok kay Bernard na dinadaing ang katawan dahil sa sakit."Pinahirapan mo pa akong g*go ka. Wala kang laban sa 'kin!" sigaw nito kay Bernard saka inipit ang ulo nito sa pader gamit ang paa niya."D-Dahlia, umalis ka na," sambit ni Bernard nang masilayan niya kahit sa malabong pigura si Dahlia. Samantala, mariing kinagat ng dalaga ang kaniyang labi sa labis na poot kay Armano."H'wag ka nang mandamay, Armano. Ako ang kailangan mo, hindi ba? Ako ang patayin mo," sabi nito habang animo'y nauutal-utal na dahil napapaluha na ito sa kalagayan ni Bernard. Mabilis na lang siyang sumenyas nang maramdaman niyang pa

Epilogue

Huminga nang malalim habang dinadama ni Dahlia ang sariwang hangin. Ito ay matapos niyang sunugin ang mga bagay na nakapagbibigay lang ng masasakit at magugulong ala-ala sa nakalipas ng kaniyang buhay. “Mama,” sambit ng isang boses ng binatilyo na nasa likuran niya. Unti-unti niyang idinilat ang kaniyang mga mata at tinignan ‘yon. Lumapit siya sa lalaking ito at hinaplos ang kaniyang buhok. “Kakain na po tayo. Nand’yan na po sina tita Berina at tito Semir.” “Sige, Met, susunod ako,” tugon ni Dahlia sa kaniyang anak. Nauna namang umalis ang binata para asikasuhin ang kanilang handa. Sampung taon ang lumipas matapos ang pagkamatay ni Bernard, kinupkop ni Dahlia si MetMet at itinuring ito na parang isang tunay na anak. Mag-isa niya itong pinalaki at pinag-aral habang nakaalalay sa kaniya ang kaniyang mga mahal sa buhay. Umalis na rin siya sa pagiging guro at nabigla pa ito nang makuha niya ang kaniyang pera na galing sa pamana ng amang si Gregorio. Sumunod din kalaunan si Dahlia a

Author's note

Thank you so much, guys, for reading Teacher Dahlia. Soon, I'll publish "Teacher Dahlia 2: Pagsasanay sa Pag-ibig at Giyera" You can also read my other stories: > Playing With My Boss > He's Her Nightmare > Loving The Tarvande And more that are soon to be published here on GOODNOVEL! I hope, I see you soon, guys! Love you all!

Kabanata 2.1

Labis ang kaligayahan ng buong pamilya Perez nang maisilang na ang bunsong anak nina Berina at Semir. Pinangalanan nila itong Aliah—sinunod sa pangalan ni Dahlia. "Napakagandang bata! Manang mana sa 'yo, Berina!" papuring bulong ni Dahlia habang tinitignan ang kaniyang pamangkin na natutulog sa crib. "Iyon nga ang sinabi ng dalawa kong anak e. Ayaw maniwala ni Semir. Ang akala niya, niloloko namin siya. Halata namang sa 'kin magmamana ng kagandahan ang mga babae kong anak, 'di ba??" bulong din niya sa 'kin. Nakatitig si Dahlia sa mukha ng bata. Magkahalong tuwa at sabik ang nararamdaman niya dahil tahimik siyang naghahangad na magkaroon ng sarili niyang anak. Hindi niya alam kung magkakaroon pa ba siya nito ngayo't malapit na siyang magkuwarenta. "Sandali lang at may kailangan akong tawagan. Baka mamaya, may kailangan sa 'kin sa shop," paalam ni Dahlia bago siya lumabas ng silid. Kinuha niya ang kaniyang phone mula sa bulsa at tinawagan ang manager ng bakery shop na kaniyang ti

Kabanata 2.2

Maagang gumigising si Dahlia upang makapag-ehersisyo at i-training ang sarili. Hawak niya ang dalawang arnis habang ini-ensayo ang self-defense. Bagaman ilang taon na siya ay hindi pa rin nawawala ang kaniyang bilis at liksi pagdating sa pakikipaglaban."Wala ka pa rin'g pagbabago, ate, talagang magaling ka pa rin pagdating sa ganitong bagay," sabi ni Semir na tila kanina pa pinanonood ang kaniyang kapatid.Huminto si Dahlia at nakangiting tinignan ang kaniyang kapatid. Kinuha niya ang face towel na nakasampay sa kaniyang balikat at pinunas ito sa kaniyang mukha't leeg, habang patungo kay Semir."Kailangan e. Hindi naman porket tumatanda na ako e.... pababayaan ko na rin ang sarili ko," sagot ni Dahlia."Nakakatuwa lang isipin na twenty years ng tahimik ang buhay natin, after ng mga nangyari noon. Naalala ko pa rin si Daddy at ate Sonia," pagbabalik-tanaw ni Semir. Ngumiti siya sa kaniyang kapatid kahit na bakas doon ang lungkot."May katapusan naman ang lahat, Semir. Hindi man naging