All Chapters of ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Chapter 111 - Chapter 120

อรุณรุ่งยามเช้า แสงแดดอ่อนรำไรสาดส่องผ่านช่องว่างของมวลแมกไม้ที่เรียงรายประสานกันดั่งซุ้มโค้ง ทอดยาวไปจนถึงอารามหนิงเซียน อารามเก่าแก่บนยอดเขาสูงอันหนาวเหน็บหลิวหรงผิงกระชับเสื้อคลุมเข้าหากันแน่น ทว่าสายลมหนาวในเวลานี้ยังไม่อาจเทียบเท่าหัวใจที่เย็นชาและแหลกสลายของนางได้เลยสักเพียงนิดหานเฟิงกับตงหยางที่เดินทางมาพร้อมขบวนรถม้าต่างไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดเพื่อปลอบโยนผู้เป็นพระชายา ทั้งสองได้แต่เฝ้ามองแผ่นหลังบอบบางด้วยความรู้สึกสะเทือนใจรู้ดีว่าภายในใจของพระนางคงบอบช้ำจากการกระทำของผู้เป็นนายตนไม่น้อย“พวกเจ้าส่งข้าเท่านี้ก็พอแล้ว”“พ่ะย่ะค่ะพระชายา พวกข้าน้อยจะรอเฝ้าพระชายาอยู่ตรงนี้ หากมีสิ่งใดที่ทรงต้องการ สามารถเรียกใช้พวกข้าน้อยได้ตลอดเวลาพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้องหรอก พวกเจ้ากลับไปเถอะประเดี๋ยวท่านอ๋องของพวกเจ้าจะคอยนาน”“แต่ว่า...”“กลับไปเถอะ ที่นี่เป็นถึงอารามศักดิ์สิทธิ์ทั้งยังมีทหารเฝ้าทางขึ้นเขาทุกสายเช่นนี้ พวกเจ้าคิดว่าข้าจะหนีไปที่ใดได้อีกอย่างนั้นหรือ”“มิใช่เช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ปล่อยให้ข้าอยู่อย่างสงบเถอะ พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว”ทั้งสองมองหน้ากันอย่างลำบากใจ แต่ก็ไม่อา

"ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นคุณชายก้าวเท้าเข้าหอสุราของข้า วันนี้ลมพัดเอาความเหงาหรือความรักมาส่งถึงที่กันแน่ หรือว่า..."นางยื่นมือเรียวสวยหวังจะสะกิดคางของชายหนุ่มด้วยท่าทีหยอกเย้า แต่เซี่ยเว่ยหมิงกลับเบี่ยงกายหลบอย่างรวดเร็ว"แม่นางเย่ โปรดสำรวมด้วย" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ"ข้าไม่ได้มีใจนิยมชมชอบสตรีในสถานที่เช่นนี้แม้แต่น้อย และที่มาวันนี้ก็ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ"เย่หยุนฟางเลิกคิ้วเล็กน้อยชะงักมือที่ค้างกลางอากาศ ก่อนจะชักมือกลับมาหมุนจอกสุราเล่น“ท่านนี่มันเย็นชาทื่อเป็นตอไม้จริงเชียว ช่างไม่รู้วิธีเสพสุขเอาเสียเลยนะเจ้าคะ”หญิงสาวชายตาชม้อยมองพลางยู่ปากใส่เขาอย่างเย้ายวน ทว่าประโยคถัดมาของชายหนุ่มกลับทำเอานางตกใจเสียจนมือไม้ลื่นหลุด ทำจอกสุราเนื้อดีร่วงลงพื้นทันที"หลิวหรงผิงกำลังตกอยู่ในอันตราย"ประโยคสั้นๆ จากปากของเซี่ยเว่ยหมิงเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าลงกลางห้องสุรารอยยิ้มหยอกเย้าบนใบหน้าของเย่หยุนฟางเลือนหายไปในพริบตา แววตาขี้เล่นเปลี่ยนเป็นตื่นตัวและฉายแววสังหารอันดุดันของยอดยุทธ์ขึ้นมาแทนที่ บรรยากาศรอบกายพลันตึงเครียดในเสี้ยววินาที"ท่านว่าอย่างไรนะ" เสียงของนางถูกกดต่ำลง รังสีข

“จะ เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้า!” เว่ยอวิ๋นเซียนเอ่ยถามเสียงสั่น ใบหน้าหวานซีดเผือด ขณะจิกสายตาอาฆาตมองสาวใช้คนสนิทด้วยความหวาดหวั่น"นี่มันเรื่องอะไรกัน!" ฮองเฮาอุทานลั่น พระหัตถ์สั่นขณะหยิบกระดาษขึ้นมาอ่าน ลายมือบนนั้นเป็นของเว่ยอวิ๋นเซียนอย่างไม่ต้องสงสัย เนื้อความระบุชัดเจนถึงความรักอาลัยอาวรณ์ที่มีต่อเสิ่นอ๋อง ส่วนอีกฉบับคือแผนการใส่ร้ายป้ายสีหลิวหรงผิงทุกขั้นตอน พร้อมตั๋วเงินที่ยังไม่จ่ายออกไปจนครบ"ฮองเฮาไม่เป็นเรื่องจริงนะเพคะ มีคนใส่ร้ายหม่อมฉัน! เสด็จแม่ ท่านพี่ช่วยหม่อมฉันด้วย" เว่ยอวิ๋นเซียนหันไปมองชู่เฟยและรุ่ยอ๋อง สีหน้าถอดสี ซีดเผือดจนแทบสิ้นสติ นางคลานเข้าไปหาฮองเฮาและชู่เฟยอย่างลนลานอีกด้าน เสิ่นอ๋องที่กำลังเดินขึ้นเขามายังอารามก็ชะงักเท้า เมื่อเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวมาตกอยู่ตรงหน้า ครั้นหยิบขึ้นมาอ่านก็ทำเอาเขาตกใจแทบสิ้นสติ!เพราะจดหมายลับที่ใช้ติดต่อกับสตรีผู้นั้นกลับเล็ดลอดออกมาสู่สายตาคนภายนอก มิหนำซ้ำยังมีอีกนับสิบฉบับร่วงปลิวตามสายลมลงมาจากอารามด้านบนไม่ขาดสาย‘ให้ตายสิ เว่ยอวิ๋นเซียนนางจิ้งจอกนั่นคิดจะทำบ้าอะไรกันแน่!’แววตาคมกวาดมองไปรอบๆ อาราม เมื่อเห็นว่าในงา

ยามพลบค่ำใกล้เวลานัดหมายกับสหายคนสนิท แม้จวิ้นอ๋องจะแอบส่งองครักษ์ฝีมือดีมาซุ่มคุ้มกันรอบอารามเพื่อความปลอดภัยของนาง แต่นักฆ่าฝีมือเหี้ยมโหดจากตระกูลฝั่งกุ้ยเฟยก็ยังคงลักลอบย่างกลายเข้ามาในเงามืดจนได้คมดาบวับวาวสะท้อนกับแสงจันทร์ร่างของนักฆ่าก้าวเข้าใกล้ห้องพักของหลิวหรงผิง หมายจะปลิดชีพนางเพื่อตัดกำลังจวิ้นอ๋อง ทว่าก่อนที่คมดาบจะทันได้แทงผ่านบานประตูเก่าแก่ผุพังนั้นเพล้ง!ร่างของเย่หยุนฟางก็พุ่งเข้ามาขัดขวางเหล่านักฆ่าไว้ได้อย่างทันท่วงที เสียงกระบี่ปะทะโลหะดังกังวานสะท้านทั้งอาราม ก่อนที่เย่หยุนฟางจะผลักประตูห้องพักแล้วปิดลงกลอนแน่นหนา ทำเอาหลิวหรงผิงและบ่าวคนสนิทตื่นตระหนกจนแทบสิ้นสติ"เย่หยุนฟาง! เจ้าเองหรือ"“ก็ข้าน่ะสิ! หากข้ามาไม่ทันเจ้ามิกลายเป็นศพให้สัตว์ป่ากัดแทะไปแล้วหรืออย่างไร”สิ้นคำของนาง ด้านนอกอารามก็มีเสียงคมดาบปะทะกันดังลั่น เหล่าองครักษ์เงาของจวิ้นอ๋องไหวตัวและเข้าห้ำหั่นกับเหล่านักฆ่าของกุ้ยเฟยอย่างดุเดือด เกิดเป็นความวุ่นวายโกลาหลไปทั่วบริเวณ"เจ้าเข้ามาทางไหน แล้วมาได้อย่างไรเจ็บตรงไหนหรือไม่" หลิวหรงผิงระร่ำระรักเอ่ยถามสหายด้วยความห่วงใย เย่หยุนฟางมองหน้าสหาย

‘เจ้าขุนนางเฒ่าพวกนี้ช่างหลับหูหลับตา ไม่รู้อะไรเสียเลยจริง!’จวิ้นอ๋องกระตุกยิ้มขึ้นมา หลังเขาส่งสัญญาณมือองครักษ์คนสนิทก็รีบยกกล่องเหล็กกลไกโบราณขนาดใหญ่เข้ามาวางลงกลางท้องพระโรง เสียงเหล็กกระทบพื้นหินอ่อนดัง กึก! สะท้อนก้องไปทั่วห้อง"ซ่องสุมกำลังหรือ" จวิ้นอ๋องแค่นยิ้มเย็นยะเยือก ทำเอาเหล่าขุนนางที่จ้องมองมาพลันเสียวสันหลังวูบ ขนลุกซู่ไปตามๆ กัน"กระหม่อมไม่ได้มาเพื่อแก้ตัวเรื่องไร้สาระพวกนั้น แต่กระหม่อมมาเพื่อเช็ดล้างความชั่วช้าที่ซุกซ่อนอยู่ในวังหลังต่างหาก"ฮ่องเต้ขมวดพระขนง "เจ้าหมายความว่าอย่างไร""เสด็จพ่อ กระหม่อมมีเรื่องที่ยังไม่ได้รายงานเมื่อครั้งกลับจากลี่หนาน" จวิ้นอ๋องก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตาจ้องตรงไปยังบัลลังก์"เหตุที่สะพานและเขื่อนที่ลี่หนานถูกทำลายไม่ใช่เพราะภัยธรรมชาติ แต่เป็นกบฏลี่หนานถ่งหลิ่งที่ได้รับคำสั่งจากผู้ทรงอำนาจในวังหลังให้ตัดท่อน้ำเลี้ยงการสร้างเขื่อน เพื่อให้ชาวบ้านอดอยากและโยนความผิดมาที่กระหม่อม"จวิ้นอ๋องล้วงซองผ้าไหมสีทองหม่นออกมาจากอกเสื้อ ก่อนจะสะบัดคลี่ออกต่อหน้าพระพักตร์และเหล่าขุนนาง ตราประทับหยกดำพลันปรากฏแก่สายตาทุกคู่"ตราประทับลับนี