All Chapters of ท่านอ๋องเย็นชากับชายาแสนซน: Chapter 121 - Chapter 130

“อาเฟยช้าหน่อยสิ เดี๋ยวได้หกล้มเอาหรอก”“นั่นอย่างไรเล่าขอรับ”เด็กน้อยชี้ไม้ชี้มือไปยังร่างของใครบางคนที่นอนนิ่งอยู่ริมทะเลสาบนั้น ปรากฏให้เห็นเป็นร่างของสตรีคนหนึ่ง“ใครกันน่ะ”เย่หยุนฟางที่เดินตามมาทีหลังเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย“ไม่รู้สิ ไปดูกันเถอะ”“คงไม่ใช่มือสังหารหรอกนะ” เย่หยุนฟางตั้งข้อสังเกต เวลานี้ไม่ว่าใครที่เข้าใกล้สหายของนางเป็นต้องถูกสอบสวนกันทั้งนั้น ทว่าสตรีที่นอนแน่นิ่งอยู่ริมทะเลสาบผู้นี้กลับมิอาจคาดเดาถึงตัวตนและการมาของนางได้อีกอย่าง ทะเลสาบใจกลางหุบเขาเร้นลับแห่งนี้มิใช่จะมีใครเข้าออกได้โดยง่าย‘นางเป็นใครกันแน่’“เจ้าคิดมากเกินไปหรือไม่” หลิวหรงผิงหันไปมองสหายคนสนิทก่อนจะส่ายหัวให้นางเบาๆ“ระวังตัวเอาไว้ไม่ดีหรืออย่างไรกันเล่า”“ช่างเถอะไปดูเสียหน่อย หากว่านางคือมือสังหารจริง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าสำนักจันทราเช่นเจ้าจะรับมือไม่ได้” หลิวหรงผิงอมยิ้มพลางขยับตัวเข้าไปใกล้สตรีปริศนาเรื่อยๆจู่ๆ เย่หยุนฟางก็ดึงแขนเสื้อของหลิวหรงผิงเอาไว้ สายตายังคงจับจ้องไปยังร่างที่นอนนิ่งไม่ไหวติง“ให้ข้าไปตรวจสอบเอง”หลิวหรงผิงพยักหน้า ก่อนที่เย่หยุนฟางจะก้าวออกไป โดยมีเด็กชายเดิน

บ่ายวันนั้น เสียงก้าวเท้าเล็กๆ ที่วิ่งดังนำมาก่อนตัวพร้อมกับเสียงสดใสของเด็กชายที่ตะโกนเรียกผู้เป็นมารดามาแต่ไกล"ท่านแม่! ข้ากลับมาแล้วขอรับ วันนี้ท่านป้าเย่ซื้อขนมถังหูลู่ให้ข้าด้วย"อาเฟยวิ่งถลาเข้ามาในเรือน มือหนึ่งถือไม้ขนมเชื่อมสีแดงสดทว่าเท้าเล็กๆ กลับต้องชะงักลงทันที เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างของสตรีแปลกหน้าที่เขาเป็นคนพบนางเป็นคนแรก หน้าตาสะอาดสะอ้านนั้นกำลังนั่งส่งยิ้มบางๆ ให้เขาอยู่บนเตียงข้างๆ มารดาของตน“เอ๋ ท่านฟื้นแล้วหรือขอรับ” เด็กชายถามพลางเบิกตาโตจ้องมองมู่อิงเถาไม่วางตาเย่หยุนฟางที่เดินตามหลังเข้ามาติดๆ นางวางของที่ซื้อมาจากตลาดลงบนโต๊ะก่อนจะหันมามองสำรวจสตรีผู้นั้นด้วยสายตาประเมินตามสัญชาตญาณ"อาเฟย มานี่สิลูก" หลิวหรงผิงกวักมือเรียกบุตรชายพลางส่งยิ้มอบอุ่น"แม่มีคนสำคัญอยากให้เจ้าทำความรู้จัก... นี่คือมู่อิงเถา นางเป็นเพื่อนรักของแม่ที่พลัดพรากกันไปนานและนับแต่นี้ไป นางก็คือท่านป้าอิงเถาของเจ้าอีกคนหนึ่ง"เด็กชายมองสตรีบนเตียงตาปริบๆ ก่อนจะยกมือคารวะอย่างนอบน้อมตามที่มารดาเคยสั่งสอน"อาเฟยคารวะท่านป้าอิงเถาขอรับ"มู่อิงเถาที่เห็นความน่ารักไร้เดียงสาของเด็กน้อยก็ถ

“ไม่ใช่ว่าเจ้าจะมาแอบหักเอาจากส่วนแบ่งของข้าหรอกนะ ส่วนแบ่งอันน้อยนิดนั่นแทบไม่คุ้มกับแรงที่ข้าลงไปเลยสักนิด” มู่อิงเถาหรี่ตาลงจับผิดเย่หยุนฟางที่กำลังแทะเมล็ดแตงโมอยู่นั้นชะงักมือพลางเงยหน้าจ้องตอบตาโต ก่อนจะพ่นเปลือกเมล็ดแตงโมทิ้งลงพื้น แล้วเริ่มขยับริมฝีปากสีแดงชาดนั้นเอ่ยบ่นร่ายยาวออกมาทันใด“โอ๊ย! ข้าบอกว่าข้าจะจ่ายให้อย่างไรเล่า นี่หรงผิงเหตุใดข้าถึงได้รู้สึกว่าเจ้ามีฝาแฝดกันล่ะห๊า”“เจ้าพูดเรื่องอะไร อิงเถาเจ้าฟังนางรู้เรื่องหรือไม่” หลิวหรงผิงหันไปถามมู่อิงเถาซึ่งนางทำเพียงส่ายหน้าก่อนจะกระตุกยิ้มให้เย่หยุนฟางเล็กน้อย“เฮอะ! หากไม่ใช่เพราะอาเฟยล่ะก็ ข้าได้หักส่วนแบ่งจากพวกเจ้าไปนานแล้ว” พูดจบ เย่หยุนฟางก็หันหลังวิ่งออกไปจากห้องรับรองทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะสดใสของสตรีทั้งสองเมื่อออกมาจากห้องรับรอง เย่หยุนฟางก็ตั้งใจจะออกไปสำรวจตัวเมืองอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ช่วงนี้ในเมืองถึงมีคนแปลกหน้าเข้ามารบกวนไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งที่เจ้าเมืองฉางอันก็ยืนยันกับนางด้วยตนเองว่าไม่มีผู้สูงศักดิ์ท่านใดมาเยือน ทว่าผู้คนเหล่านั้นกลับทยอยกันเข้ามาไม่ซ้ำหน้าขณะเดินผ่านสวนไผ่ นางก็เหลื

- เมืองหลวง แคว้นต้าหยวน -ห้าปีผ่านไปราวกับพลิกฝ่ามือยามนี้ในราชสำนักไม่มีจวิ้นอ๋องอีกต่อไปแล้ว มีเพียงองค์รัชทายาทผู้ทรงอำนาจล้นฟ้า เบื้องหลังหน้ากากแห่งความเด็ดขาดและเย็นชา เขาสามารถโค่นล้มขั้วอำนาจของเสิ่นอ๋องและพระสนมกุ้ยเฟยลงได้อย่างราบคาบ อีกทั้งตระกูลเว่ยที่หนุนหลังชู่เฟยและรุ่ยอ๋องนั้นก็พังพินาศย่อยยับ บัลลังก์มังกรทองอยู่ใกล้แค่เอื้อมทว่าภายในตำหนักบูรพาอันหรูหราตระการตา บรรยากาศกลับมืดมนและหนาวเหน็บราวกับสุสานหลวง ผู้คนในวังต่างรู้ดีว่าองค์รัชทายาทพระองค์นี้ทรงเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ ทรงไม่มีพระชายา ไม่มีสนมและไม่เคยแย้มพระสรวลเลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดห้าปีที่ผ่านมากลางดึกสงัด แสงเทียนสลัวส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ยามนี้ดูซูบซีดและแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง องค์รัชทายาทประทับอยู่บนโต๊ะทรงงาน ทรงไม่ได้ตรวจฎีกาการเมืองแต่ในพระหัตถ์กำลังลูบไล้ปิ่นปักผมรูปหงส์ของใช้ส่วนตัวของนางที่เริ่มหมองนวลตามกาลเวลา และหนังสือหย่าที่ถูกกางออกและพับเก็บซ้ำๆ จนเนื้อกระดาษเปื่อยยุ่ย"ห้าปีแล้วนะผิงเอ๋อ เจ้าอยู่ที่ใดกันแน่" สุรเสียงที่เปล่งออกมาแผ่ซ่านไปด้วยความแหบพร่าและอ้างว้างทุ

- สองวันถัดไป -องค์รัชทายาทก้าวออกจากกรมอาญาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย หลายปีมานี้เขาต้องเรียนรู้งานราชกิจตามที่ฮ่องเต้ทรงยัดเยียดให้อย่างไม่เต็มใจ ใจจริงหมายมั่นจะออกท่องยุทธภพเพื่อออกตามหาชายาเพียงหนึ่งเดียวที่หายสาบสูญไปเมื่อหลายปีก่อน ทว่าด้วยภาระหน้าที่อันหนักอึ้งบนไหล่ทำให้เขาทำได้เพียงส่งองครักษ์เงาและกองกำลังทหารที่มีอยู่ในมือออกติดตามหานางแทนเท่านั้นส่วนน้องชายร่วมสายเลือดที่หายตัวไปตั้งแต่เยาว์วัย แม้จะติดตามตัวจนพบแต่กลับตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน เพราะชายาเพียงหนึ่งเดียวของเขาก็หนีหายไปไม่ต่างกัน‘ตั้งใจให้เขาช่วยสักหน่อย ดันไม่ได้เรื่องพอกันเสียอย่างนั้น’“นั่นเจ้าจะไปไหน ต้องไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อด้วยกันอีกนะ”รัชทายาทปรายตามองอนุชาด้วยความอิจฉาเล็กๆ ไม่ว่าน้องชายผู้นี้จะเข้าออกวังหรือนอนเล่นอยู่ที่จวน เสด็จพ่อก็ไม่เคยว่ากล่าวสักคำ ผิดกับเขาที่แม้อยากเจียดเวลาไปวางแผนร่วมกับองครักษ์เงาเพื่อตามหาหลิวหรงผิงก็ยังทำได้ยากเย็นยิ่งนัก“เหตุใดข้าต้องไปด้วยเล่า”“เจ้าเป็นเจ้ากรมอาญาไหนเลยจะมาละทิ้งหน้าที่ได้ กลับไปรายงานผลงานกับพระองค์เดี๋ยวนี้เลย! จะมาทิ้งให้ข้ารับผิดชอบแทนเจ้าไม่ได้”“เ