“พูดแบบนั้นก็ถูก แต่ย่านึกไม่ถึงเลยว่าแกจะไปหาผู้จัดการทั่วไปของสำนักงานใหญ่และยังตกลงความร่วมมือกันได้อีก อาอวี๋ แกคิดจะกลับมารับช่วงต่อบริษัทเมื่อไหร่เหรอ?”เมื่อสบเข้ากับสายตาคาดหวังของคุณย่าสือ สืออวี๋ก็รู้สึกผิดในใจขึ้นมาเล็กน้อย“คุณย่าคะ ครั้งนี้หนูแค่ฟลุ๊คเจอส้มหล่น ถือว่าโชคช่วย แล้วหนูก็ยังอยากเป็นทนายต่อไปอีกหลายปีเลยค่ะ”หลังเงียบไปครู่หนึ่ง คุณย่าสือจึงเอ่ยว่า “ตอนนี้แกอายุยี่สิบหก กลับมารับช่วงต่อสือซื่อตอนอายุสามสิบแล้วกัน ตกลงไหม?”ดูจากสุขภาพของท่านแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ให้บริหารบริษัทต่อไปอีกสี่ปีก็ไม่น่ามีปัญหาครั้งนี้ สืออวี๋ไม่ปฏิเสธอีก“ตกลงค่ะ”ขณะที่พูด ชาดอกไม้ของคุณย่าสือก็เดือดพอดีท่านหยิบขึ้นมารินให้สืออวี๋ถ้วยหนึ่ง พูดพลางยิ้มว่า “ลองชิมชาดอกไม้ที่ย่าชงหน่อยสิว่าเป็นยังไงบ้าง?”เมื่อสืออวี๋ยกถ้วยชาขึ้นดม กลิ่นกุหลาบหอมสดชื่นก็ลอยแตะจมูก “หอมจัง”หลังเป่าเบา ๆ สืออวี๋ก็จิบเข้าไปหนึ่งอึก กลิ่นหอมของกุหลาบพลันอบอวลไปทั่วริมฝีปากและซอกฟันในทันที“อร่อยค่ะ คุณย่า ฝีมือของคุณย่าเปิดร้านชาดอกไม้ได้เลยนะคะเนี่ย”คุณย่าสือมองหลานสาวด้วยความจนใจระคนข
اقرأ المزيد
