جميع فصول : الفصل -الفصل 350

สืออวี๋พยักหน้า “ดีค่ะ”ทั้งสองคนหมุนตัวเดินไปยังประตูทางออกของห้างสรรพสินค้า โดยไม่ทันสังเกตเลยว่ามีดวงตาเย็นชาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมายังทิศทางที่พวกเขาเดินจากไปฮว่าหรูซวงมองแผ่นหลังของซือเยี่ยนและสืออวี๋ที่เดินเคียงคู่กันไป ใบหน้าพลันมืดหม่นถึงขีดสุดไม่นึกเลยว่าพวกเขาจะคบกันเร็วขนาดนี้ก่อนหน้านี้เธอเคยเตือนซือเยี่ยนแล้วว่า ตระกูลซือไม่มีทางยอมรับสืออวี๋แน่ตอนแรกเธอไม่คิดจะนำเรื่องนี้ไปฟ้องคุณย่าซือหรอก แต่ในเมื่อซือเยี่ยนไม่ยอมฟังเธอ ยังดึงดันจะคบกับสืออวี๋ให้ได้ งั้นก็อย่าหาว่าเธอใจร้ายแล้วกัน!คิดได้ดังนี้ ฮว่าหรูซวงก็หยิบมือถือขึ้นมาโทรหาผู้ช่วย “ติดต่อตระกูลซือให้ที พรุ่งนี้ฉันจะไปเข้าพบคุณย่าซือ”...เมื่อกลับมาถึงเซิ่งซื่อหาวถิง ก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้วทั้งสองคนขึ้นลิฟต์มาด้วยกัน หลังก้าวออกจากลิฟต์ ก็มาแยกกันที่โถงทางเดินสืออวี๋กำลังจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง ซือเยี่ยนก็พลันเอ่ยเรียกเธอไว้ “อาอวี๋”“มีอะไรเหรอคะ?”สืออวี๋หันกลับไปมองเขา ดวงตาคู่งามเบิกโตเล็กน้อย แววตาคล้ายมีน้ำพุแห่งฤดูใบไม้ผลิเอ่อล้น ชวนให้คนมองเผลอไผลจมดิ่งลงไปโดยไม่รู้ตัวซือเยี่ยนกระแอมไ

“เยี่ยมเลย!”ถ้าเฉียนเซิ่งรู้ว่าการที่ตนเองไม่ยอมรับว่าเธอให้เงินเขาไปล้านห้าก่อนหน้านี้ จะทำให้ตัวเขาต้องกลายเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีลักทรัพย์ มีหวังคงได้เสียใจน้ำตาตกในแน่และถ้าตำรวจพบว่าเงินจำนวนนั้นอยู่กับเฉียนเซิ่งจริง เขาก็รอติดคุกได้เลยต่อให้ทางตำรวจหาเงินนั่นไม่เจอ สืออวี๋ก็ยังส่งคนไปคอยจับตาดู เมื่อรู้ว่าเงินอยู่ที่ไหน เธอก็จะส่งมอบหลักฐานแจ้งที่อยู่ของเงินก้อนนั้นให้ตำรวจรับทราบโดยทันทีไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร สุดท้าย เฉียนเซิ่งก็ต้องมาอ้อนวอนขอร้องเธอ“ฉันจะโทรบอกพ่อแม่ ให้พวกท่านเตรียมหลักฐานไปแจ้งความที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้เลย”อีกอย่าง เรื่องที่เฉียนเซิ่งผลักเธอตกบันไดจนได้รับบาดเจ็บสาหัส เฉินเจียก็ไม่คิดจะปล่อยเขาไปอยู่แล้ว!สืออวี๋อธิบายรายละเอียดรวมถึงวิธีการพูดคุยกับเฉินเจียอีกเล็กน้อย เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรจึงลุกขึ้นขอตัวกลับระหว่างทางกลับสำนักงานกฎหมาย เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากซือเยี่ยน“อาอวี๋ ทำอะไรอยู่?”“เพิ่งไปหาเฉินเจียที่โรงพยาบาลเสร็จค่ะ ตอนนี้กำลังกลับออฟฟิศ”สืออวี๋จอดรถเข้าข้างทาง ก่อนถามว่า “จริงสิ รถที่ให้ฉันครั้งนี้คุณก็ดัดแปลงมาด้วยใช่ไ

ขณะนี้ ภายในห้องทำงานของประธานบริษัทฮว่าซื่อเมื่อได้ยินคำพูดของซือเยี่ยน เหงื่อของฮว่าเหวินป๋อก็พลันผุดซึม รีบกล่าวว่า “คุณชายซือครับ ต้องขอโทษด้วย เป็นผมที่อบรมสั่งสอนฮว่าหรูซวงไม่ดีเอง คุณอย่าโกรธเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะสั่งสอนเธอให้ดีแน่นอน”“ผมไม่ชอบให้โอกาสคนอื่นเป็นครั้งที่สอง แต่ชอบให้บทเรียนอีกฝ่ายมากกว่า โครงการชานเมืองฝั่งตะวันตกนั่น ฮว่าซื่อไม่ต้องเข้าร่วมแล้ว”สีหน้าของฮว่าเหวินป๋อเปลี่ยนไปทันที “คุณชายซือ...”คำตอบที่ได้กลับมา คือสัญญาณการวางสายเมื่อนึกถึงโครงการแถบชานเมืองฝั่งตะวันตก ฮว่าเหวินป๋อก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในอกโครงการนั้นเตรียมการมานานกว่าครึ่งปี ตอนนี้อยู่ดี ๆ มาบอกว่าไม่ต้องเข้าร่วม แล้วเขาจะทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างไรเขารีบต่อสายหาฮว่าหรูซวง พูดเสียงเย็นชา “มาที่ห้องทำงานฉันเดี๋ยวนี้!”ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฮว่าหรูซวงก็เคาะประตูเดินเข้ามาในห้องทำงานของฮว่าเหวินป๋อ“พ่อคะ พ่อเรียกหนูมามีเรื่องอะไรเหรอ?”ฮว่าเหวินป๋อสีหน้าเคร่งขรึม “มานี่”เมื่อสัมผัสได้ว่าสายตาที่มองมานั้นมีแต่ความโกรธ ฮว่าหรูซวงก็รู้สึกใจคอไม่ดี ขณะเดินไปยืนตรงหน้าฮว่าเหวินป๋อ “พ่อค

“คนขับรถไปถึงแล้ว แกลงมาได้เลย”เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่สือหมิงฮุยจงใจพูดให้อ่อนลง สืออวี๋ก็ขมวดคิ้ว “รู้แล้วค่ะ เก็บของเสร็จจะรีบลงไปเดี๋ยวนี้”เมื่อมาถึงบ้านของบิดา ก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม ท้องฟ้าด้านนอกมืดมิดแล้วหลังเดินตามสาวใช้เข้าไปในห้องนั่งเล่น ก็พบเห็นสือหมิงฮุย โจวฉิน และสือม่านนั่งอยู่บนโซฟาสือม่านนั่งชิดโจวฉิน ไม่รู้ว่าทั้งสองคนกำลังคุยอะไรกันอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะเห็นสืออวี๋ รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวฉินก็หุบลง ก่อนเอ่ยปากถามด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “มาแล้วเหรอ?”สืออวี๋ชินชากับท่าทีเฉยเมยเช่นนี้ดี จึงรับคำ “อืม” ไปคำหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองสือหมิงฮุยพลางถามว่า “ไม่ใช่ว่าเรียกให้กลับมากินข้าวเหรอคะ? ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว เตรียมกินข้าวกันเลยเถอะ”โจวฉินขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากสั่งสอนสืออวี๋ แต่สือหมิงฮุยก็ชิงพูดขึ้นก่อน “เอาสิ เตรียมกินข้าวเถอะ”สือหมิงฮุยลุกขึ้นเดินไปที่ห้องอาหาร ระหว่างเดินผ่านข้างกายโจวฉิน เขาก็กระซิบเสียงต่ำ “วันนี้คุณพูดให้มันน้อย ๆ หน่อย อย่าอ้าปากก็เอาแต่ด่าว่าลูกสิ”โจวฉิน: “...”เมื่อเดินเข้ามาในห้องอาหาร และเห็นอาหารบนโต๊ะ สืออวี๋ก็อดหัวเรา

“ทำไมจะไม่สำคัญ?!”โจวฉินหน้าตาบึ้งตึง ความรังเกียจที่มีต่อสืออวี๋ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นอีกระดับ“เดิมทีคุณย่าท่านก็ไม่เห็นด้วยที่จะให้ลูกเข้าสือซื่ออยู่แล้ว แต่เพราะอาศัยความร่วมมือกับฮว่าซื่อ คุณย่าถึงได้ยอมให้ลูกเข้าไปทำงานที่สือซื่อ ตอนนี้สืออวี๋กลายเป็นคนเซ็นสัญญา แล้วคุณย่าจะยังเห็นลูกอยู่ในสายตาอีกเหรอ?”ยิ่งคิด โจวฉินก็ยิ่งโมโห“สืออวี๋ต้องตั้งใจแน่! มันคงอิจฉาลูกถึงได้จงใจทำลายการเซ็นสัญญาของลูกกับคุณหนูฮว่า แม่ไม่คิดเลยว่ามันจะใจร้ายใจดำขนาดนี้!”สือม่านทำหน้าตื่นตระหนก รีบอธิบาย “แม่คะ พี่เขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอก แม่อย่าไปเข้าใจพี่เขาผิด... นี่เป็นความผิดของหนูเอง หนูไม่ควรพูดเรื่องนี้กับแม่เลย!”“ทำไมจะไม่ควร?! เรื่องก่อนหน้านี้ที่พี่แกทำยังถือว่าไม่เป็นไร แต่ครั้งนี้เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของลูกในสือซื่อเชียวนะ มันกล้าดียังไงมาทำลาย แม่ไม่ปล่อยมันไว้แน่!”ดวงตาของสือม่านฉายแววพึงพอใจวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความร้อนรนอย่างรวดเร็ว“แม่คะ พี่เขาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ เรื่องนี้ให้มันผ่านไปเถอะค่ะ ยังไงตอนนี้สือซื่อกับฮว่าซื่อก็ร่วมมือกันแล้ว ต่อให้แม่ไปอาละวาดกับพี่เขาก็ไม่ได้