Semua Bab คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？: Bab 361 - Bab 370

ซือเยี่ยนหาได้ใส่ใจไม่ “เธอไม่จำเป็นต้องเข้ามาในตระกูลซือหรอก ผมจะไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านตระกูลสือเองก็ได้”“แก!”คุณย่าซือโกรธจนแทบจะเป็นลม นี่เธอให้กำเนิดลูกทรพีแบบนี้ออกมาได้ยังไงกัน?! ตั้งใจเกิดมาเพื่อยั่วโมโหเธอชัด ๆ!ซือห่าวอวี่ที่หดหัวแอบฟังอยู่หน้าประตูถึงกับเบิกตากว้าง แทบอยากจะยกนิ้วโป้งให้ซือเยี่ยนในตระกูลซือ คนที่กล้าต่อกรกับคุณย่าได้ขนาดนี้ก็มีแต่ซือเยี่ยนคนเดียวเท่านั้นตอนนี้ซือห่าวอวี่เริ่มหวั่นใจว่าคุณย่าซือจะโกรธจนเป็นลมไปจริง ๆ หรือเปล่า ถ้าซือเยี่ยนไปเป็นเขยแต่งเข้าจริง ๆ ด้วยนิสัยของคุณย่าคงได้อาละวาดจนบ้านแตกสาแหรกขาดแน่ทว่าอย่างไรเสียก็เป็นคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก คุณย่าซือจึงสงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว เธอยันไม้เท้าลุกขึ้นยืนพลางเอ่ย “แกยังหนุ่มยังแน่น ไม่รู้จักความสูงต่ำ ฉันขี้เกียจจะเถียงกับแก วันหนึ่งแกจะเข้าใจเองว่าสิ่งที่ฉันพูดมันถูกต้องที่สุด”อีกไม่กี่ปี เดี๋ยวเขาก็จะพบว่าไอ้ความรักหรือผู้หญิงอะไรนั่น เมื่อเทียบกับการสืบทอดธุรกิจของตระกูลซือแล้ว มันก็แค่เรื่องไร้สาระพูดจบ คุณย่าซือก็เดินตรงไปที่ประตูห้องทำงานทันทีเมื่อเดินมาถึงประตูและ

“คุณย่าเป็นยังไงบ้างคะ”“ตอนนี้ยังระบุแน่ชัดไม่ได้ครับ ต้องพาไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาล คุณเป็นญาติคนไข้ เชิญขึ้นรถพยาบาลไปพร้อมกันเลยครับ”สืออวี๋พยักหน้าถี่ ๆ ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะรีบก้าวเท้าตามเปลพยาบาลขึ้นรถไปตลอดเส้นทางสู่โรงพยาบาล เจ้าหน้าที่กู้ภัยคอยให้ออกซิเจนแก่คุณย่าสือ พร้อมทั้งเฝ้าสังเกตสัญญาณชีพและความดันโลหิตอย่างใกล้ชิดระหว่างทางหัวใจของคุณย่าหยุดเต้นไปหลายครั้งจนต้องปั๊มหัวใจช่วยชีวิต หัวใจของสืออวี๋เองก็ราวกับถูกด้ายเส้นบาง ๆ กระตุกดึงขึ้นสู่ที่สูงแล้วปล่อยร่วงลงสู่เหวซ้ำแล้วซ้ำเล่า...เมื่อมาถึงโรงพยาบาล คุณย่าสือก็ถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อผ่าตัดทันทีสืออวี๋จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเซ็นเอกสารยินยอมไปได้อย่างไร รู้เพียงแต่ว่าเวลาในตอนนี้ช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกินเธอจ้องมองไฟหน้าห้องผ่าตัดตาไม่กะพริบ ใจหนึ่งก็หวังให้มันดับลง แต่อีกใจก็หวาดกลัววินาทีที่แสงไฟนั้นจะมอดดับไม่นานนัก ป้าอู๋ก็ตามมาถึงหน้าห้องผ่าตัดเมื่อเห็นสืออวี๋หน้าซีดเผือด ท่าทางเหมือนคนขวัญเสีย ป้าอู๋ก็ฉายแววตาเจ็บปวดใจ รีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที“คุณหนูใหญ่คะ ไม่ต้องก

เธอยังคงสังหรณ์ใจว่าเรื่องราวในครั้งนี้คงไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น“ป้าเป็นคนรับผิดชอบเรื่องยา... คุณหนูคงไม่ได้กำลัง... สงสัยป้าหรอกใช่ไหมคะ?”เมื่อได้สบสายตาที่ฉายแววตื่นตระหนกและเสียใจของป้าอู๋ สืออวี๋จึงรีบเอ่ยปฏิเสธ “ป้าอู๋ หนูจะไปสงสัยป้าได้ยังไงคะ ป้าอยู่ดูแลคุณย่ามาตั้งหลายปี หนูเคารพป้าเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งมาตลอด ที่หนูสงสัยคืออาจจะมีใครบางคนอาศัยจังหวะที่พวกป้าเผลอ แอบสับเปลี่ยนยาของคุณย่าต่างหาก ไม่อย่างนั้นคุณย่าทานยาลดความดันอยู่ทุกวัน อยู่ ๆ ความดันจะพุ่งสูงจนเส้นเลือดในสมองแตกได้ยังไงกัน?”ป้าอู๋ขมวดคิ้วมุ่น “เดี๋ยวป้าจะรีบกลับไปที่บ้าน แล้วเอายาของคุณท่านมาให้ทางโรงพยาบาลตรวจสอบดูค่ะ”สืออวี๋รั้งตัวเธอไว้ “ป้าอู๋ ป้ากลับไปเอาขวดยามาตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ ตั้งแต่คุณย่าล้มป่วยจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสิบกว่าชั่วโมงแล้ว ถ้ามีปัญหาที่ยาจริง ๆ คนร้ายก็คงมีเวลาเหลือเฟือที่จะจะสับเปลี่ยนยาความดันของคุณย่ากลับคืนไปที่เดิมแล้ว”“แล้วจะทำยังไงดีคะ...”สีหน้าของป้าอู๋เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก หากมีคนในบ้านคิดปองร้ายคุณท่านจริง ๆ ไม่แน่ว่าหลังจากนี้คนร้ายอาจจะลงมือซ้ำอีก

สืออวี๋พยักหน้า “ได้ค่ะ”หลังจากซือเยี่ยนเดินออกไปแล้ว สืออวี๋ก็หันมาถามป้าอู๋ว่า “ป้าอู๋คะ คนรับใช้ที่บ้านเก่ามีใครบ้างที่รู้เรื่องที่ป้าต้องจัดยาความดันให้คุณย่าตามจำนวนวันในแต่ละเดือน” “คุณหนูใหญ่คะ ระหว่างทางที่มาป้าก็คิดทบทวนเรื่องนี้มาตลอด คนที่น่าจะรู้เรื่องนี้ก็น่าจะมีแค่พ่อบ้านที่บ้านเก่า แล้วก็แม่นมโจวในครัว เฉี่ยวจวี๋ รวมถึงพี่น้องฟางฮุ่ยกับฟางชิ่นที่คอยดูแลคุณท่านอย่างใกล้ชิดค่ะ”สืออวี๋ขมวดคิ้วมุ่น “ในบรรดาห้าคนนี้ ป้าคิดว่าใครน่าสงสัยที่สุดคะ?”ป้าอู๋ส่ายหน้าช้า ๆ “ป้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ... ในกลุ่มนี้คนที่มาทีหลังสุดคือเฉี่ยวจวี๋แต่เธอก็ทํางานที่บ้านเก่ามาตั้งแปดปีแล้ว ตามหลักแล้วคนพวกนี้ไม่น่าจะคิดร้ายกับคุณท่านได้...”เพราะโดยปกติแล้ว คุณท่านปฏิบัติต่อทุกคนอย่างดี ไม่น่ามีใครมีเหตุจูงใจให้คิดทำร้ายท่านเลยสักนิด“เข้าใจแล้วค่ะ เรื่องที่ยาของคุณย่าเกินมาหนึ่งเม็ด ป้าอย่าเพิ่งเอะอะไปนะคะ ฉันจะไปสืบประวัติคนพวกนี้ดูก่อน รอคุณย่าฟื้นแล้วค่อยว่ากัน”ช่วงบ่าย คุณย่าสือก็ฟื้นขึ้นมา แต่ก็เป็นอย่างที่หมอบอก ท่านมีอาการอัมพาตครึ่งซีกและสูญเสียการพูด ไม่สามารถเปล่งเสียงเป

โจวฉินแค่นหัวเราะ “ดี! ไปก็ไปสิ แล้วอย่ามาง้อขอให้ฉันกลับมาก็แล้วกัน!”พูดจบ เธอก็คว้ากระเป๋าแล้วเดินกระแทกเท้าจากไปอย่างหัวเสียหลังจากเธอออกไป สือหมิงฮุยก็หันไปพูดกับป้าอู๋ “ป้าอู๋ ป้าอย่าไปถือสาเธอเลย เธอก็นิสัยแบบนี้มาตลอด”ป้าอู๋รีบตอบกลับทันควัน “คุณอย่าพูดอย่างนั้นเลยค่ะ ป้ารับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ ป้าเป็นแค่คนรับใช้”สือหมิงฮุยถอนหายใจ มองดูคุณย่าสือ ที่นอนปากเบี้ยวตาเหลือกอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยขอบตาที่เริ่มแดงระเรื่อ“ใครจะไปคิดว่าคุณแม่จะเส้นเลือดในสมองแตกกะทันหัน เฮ้อ... ป้าอู๋ ช่วงนี้ต้องลำบากป้าหน่อยนะ ว่าแต่ บ้านรองมาเยี่ยมคุณแม่บ้างหรือยัง?”ป้าอู๋ส่ายหน้า “ไม่เห็นมาเลยค่ะ”“ฉันว่าแล้วเชียว เจ้ารองมันคนเนรคุณ แม่แท้ ๆ ป่วยหนักขนาดนี้มาหลายวันแล้ว หน้ายังไม่โผล่มาให้เห็น ไม่สมควรเกิดเป็นคนเลยจริง ๆ!”เมื่อเห็นสือหมิงฮุยอารมณ์ขึ้น ป้าอู๋ก็ได้แต่ก้มหน้าเงียบเพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นเพียงคนรับใช้ ไม่มีสิทธิ์จะไปผสมโรงด่าทอสือหมิงเหล่ยร่วมกับเจ้านายพอด่าสือหมิงเหล่ยจนหนำใจ สือหมิงฮุยก็นั่งลงตรงข้ามป้าอู๋ ถอนหายใจพลางสั่ง “ป้าอู๋ ไปเทน้ำให้ผมแก้วหนึ่งสิ ผมคอแห้ง”ป้าอู