คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？ のすべてのチャプター: チャプター 371 - チャプター 380

หลังจากแจ้งความเรียบร้อยแล้ว ป้าอู๋ก็โทรศัพท์หาสืออวี๋“คุณหนูใหญ่คะ คนที่แอบสลับยาของคุณท่านเจอตัวแล้วค่ะ”“ใช่ฟางชิ่นหรือเปล่า?”ป้าอู๋ชะงักไปครู่หนึ่ง “ใช่ค่ะ คุณหนูรู้ได้ยังไงคะ?”“วันรุ่งขึ้นหลังจากที่คุณย่าเส้นเลือดในสมองแตก ฉันก็ให้คนไปสืบดูทันทีว่ามีใครบ้างที่เข้าถึงยาของคุณย่าได้ เมื่อกี้ผู้ช่วยเพิ่งส่งผลมาให้ ลูกชายของฟางชิ่นติดหนี้พนันหลายล้าน คาดว่าเป็นเพราะเรื่องนี้ เธอถึงยอมถูกคนบงการให้สลับยาของคุณย่า”ถ้าไม่ใช่เพราะเดือนนี้มีอยู่วันหนึ่งที่ย่าลืมกินยา เรื่องนี้คงถูกสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุไปแล้วโชคยังดี…น้ำเสียงของป้าอู๋เจือไปด้วยความโกรธ “ค่ะ ป้าแจ้งตำรวจแล้ว อีกเดี๋ยวตำรวจคงมาพาตัวไป ถึงตอนนั้นตำรวจต้องเค้นความจริงออกมาได้แน่ว่าใครเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง!”“ค่ะ”พอวางสาย สีหน้าของสืออวี๋ก็ขรึมลงทันทีที่จริงในใจเธอมีผู้ต้องสงสัยอยู่แล้ว เรื่องคราวนี้ถ้าไม่ใช่สือม่านก็คงเป็นโจวฉินเพราะก่อนหน้านี้คุณย่าไล่สือม่านออกจากบริษัทสือซื่อเพราะโจวฉินลงไม้ลงมือกับท่าน เรื่องนี้สำหรับโจวฉินและสือม่านแล้ว ถือเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้อย่างยิ่งแต่จะเป็นฝีมือใครกันแน่ อี

“แม่ครับ ขอโทษด้วยครับที่ผมมาช้า! ช่วงก่อนหน้านี้พวกเราพาครอบครัวไปเที่ยวกัน พอขากลับถึงเพิ่งรู้ข่าวว่าแม่เข้าโรงพยาบาล ก็เลยรีบบึ่งมาหาทันทีเลยครับ”สือหมิงฮุยปรายตามองสือหมิงเหล่ยอย่างเย็นชา “ตอนแม่ผ่าตัดเสร็จฉันก็ส่งข้อความบอกแกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงเพิ่งมารู้เรื่องตอนกลับมาถึง? นี่แกพาครอบครัวไปเที่ยวถึงดวงจันทร์มาหรือไง? ถึงได้ไม่มีสัญญาณ?” สีหน้าของสือหมิงเหล่ยแข็งค้างไปชั่วขณะ ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก เจียงหลานผู้เป็นภรรยาก็ชิงพูดแทรกขึ้นมาว่า “พี่ใหญ่ พูดจาแบบนี้ฉันไม่ชอบฟังเลยนะ เราไปเที่ยวกันข้างนอก สัญญาณมันจะขาด ๆ หาย ๆ บ้างก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ?”“อีกอย่างพี่ก็อย่าลืมสิว่า ตอนนั้นแม่ยกบริษัทสือซื่อให้พี่บริหารคนเดียว หมิงเหล่ยบ้านเราไม่เห็นได้ส่วนแบ่งอะไรสักอย่าง ในเมื่อพี่สืบทอดบริษัท เท่ากับว่าได้มรดกส่วนใหญ่ของแม่ไป พี่ก็ควรจะกตัญญูดูแลแม่ให้มากกว่าคนอื่นไม่ใช่เหรอ?”สือหมิงฮุยขมวดคิ้ว “ที่แม่ไม่ยอมให้หมิงเหล่ยเข้าไปทำงานที่บริษัท ก็เพราะแม่รู้ดีว่าวัน ๆ เขาดีแต่กินดื่มเที่ยวเตร่ ไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ขืนปล่อยให้ทำ...มีหวังได้ผลาญบริษัทจนเจ๊งไม่

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ เจือแววหลอกล่อแกมออดอ้อนจาง ๆยามที่เสียงนั้นลอดผ่านโสตประสาทของสืออวี๋ ดูเหมือนมันจะแผ่ซ่านลึกลงไปถึงกลางใจ พาลให้หัวใจของเธอเต้นระรัวตามไปด้วยเธอเอื้อมมือไปกอดตอบซือเยี่ยน แล้วเอ่ยเสียงเบา “ตกลงค่ะ แต่ต้องเป็นพรุ่งนี้นะคะ คืนนี้ฉันยังต้องอยู่เฝ้าคุณย่า”ซือเยี่ยนถอนหายใจแผ่วเบา ตกลงหลังจากเขาลุกเดินออกไป สืออวี๋ก็เดินไปนั่งข้างเตียงผู้ป่วย กุมมือคุณย่าสือเอาไว้“คุณย่าคะ หนูรู้แล้วว่าใครเป็นคนสับเปลี่ยนยาลดความดันของคุณย่าเชื่อว่าอีกไม่นานคงสาวถึงตัวคนบงการได้แน่ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคุณย่าต้องพักผ่อนเยอะ ๆ อย่าคิดมากนะคะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หนูจะคอยอยู่เคียงข้างคุณย่า จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณย่าได้อีก!”น้ำตาไหลอาบหางตา คุณย่ามีท่าทีตื่นตระหนก พยายามส่งเสียงในลำคออย่างยากลำบาก “อือ... อือ…”สืออวี๋เห็นว่าคุณย่าคล้ายมีเรื่องอยากจะเอ่ย จึงโน้มกายลงไปใกล้พลางถาม “คุณย่า... อยากจะพูดอะไรหรือคะ?”“อือ... ไป... อือ... บริ... ษัท…”สืออวี๋หลุบตาลง มองสบตาคุณย่าสือแล้วถามขึ้น: “คุณย่า... อยากให้หนูไปรับช่วงต่อบริษัทสือซื่อเหรอคะ?”“อื้ม…” ค

“คุณหนูใหญ่คะ ตอนนี้คุณผู้ชายท่านมาอาละวาดอยู่ที่โรงพยาบาล รีบมาเร็วค่ะ...”สืออวี๋ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงตะโกนก้องด้วยความเดือดดาลของสือหมิงฮุยดังแทรกเข้ามาจากปลายสาย “สืออวี๋ ฉันนึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าแกจะเป็นคนเจ้าแผนการขนาดนี้ ถึงขั้นทำให้คุณย่าโอนหุ้นสือซื่อในมือท่านมาเป็นชื่อแกได้ทั้งหมด! ซ้ำยังโอนเรือนเหอเยวี่ยนให้แกอีก!”เมื่อได้ยินดังนั้น สืออวี๋ก็เข้าใจทันทีว่าทำไมสือหมิงฮุยถึงไปอาละวาดที่โรงพยาบาล คาดว่าคงถือพินัยกรรมฉบับที่ตัวเองร่างไว้ตอนคุณย่าขยับตัวไม่ได้ไปหาทนาย แต่กลับพบว่าหุ้นของท่านถูกโอนมาเป็นชื่อเธอเรียบร้อยแล้วนั่นเองมิน่าล่ะถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ โมโหจนพาลเกรี้ยวกราดขนาดนี้“ต่อให้เจ้าแผนการแค่ไหนก็คงเทียบคุณไม่ได้หรอกค่ะ ที่ฉวยโอกาสตอนคุณย่าขยับตัวไม่ได้ จับมือท่านปั๊มลายนิ้วมือลงในพินัยกรรมที่ตัวเองร่างขึ้นมา”สือหมิงฮุยชะงักไปเล็กน้อย ด้วยนึกไม่ถึงว่าสืออวี๋จะรู้เรื่องนี้“แกพูดจาเหลวไหลอะไรของแก?!”“เหลวไหลหรือเปล่า ตัวคุณเองน่าจะรู้อยู่แก่ใจนะคะ”ด้วยความร้อนตัว สือหมิงฮุยจึงไม่กล้าพูดเรื่องนี้ต่อ ได้แต่ตวาดกลับมาอย่างฉุนเฉียว “แกรีบมาที่โ

มุมปากของเธอเพิ่งจะยกยิ้ม ขณะกำลังจะหันกลับไป เสียงของซือเยี่ยนก็ดังแทรกขึ้น ทำลายจินตนาการของเธออย่างไม่ไว้หน้า“เอาขยะที่คุณขนมากลับไปด้วยสิ”รอยยิ้มบนใบหน้าสือม่านแข็งค้างในทันใด ความกรุ่นโกรธระลอกหนึ่งปะทุขึ้นในใจแต่... ซือเยี่ยนเป็นบุคคลที่เธอไม่อาจไปล่วงเกินเธอจึงสูดหายใจลึก หมุนตัวกลับไปคว้าถุงขนมที่ตัวเองนำมา ก่อนเดินกระแทกเท้าจากไปทันทีและเมื่อเปิดประตูห้องทำงาน ก็เห็นสืออวี๋ยืนกอดอกขวางประตู กำลังมองเธออยู่ด้วยด้วยใบหน้าเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม“สือม่าน คิดจะยั่วว่าที่พี่เขยเหรอจ๊ะ เก่งไม่เบานี่”สีหน้าของสือม่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย “สืออวี๋ อย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ!”“เหลวไหลงั้นเหรอ? เมื่อกี้เธอเอาขนมมาให้แฟนฉันยังไง ฉันอัดเสียงไว้หมดแล้ว อยากให้เปิดให้ฟังไหม? ถ้าคุณสือกับคุณนายโจวรู้ว่าลูกสาวที่อุตส่าห์ทุ่มเงินทองและแรงกายแรงใจเลี้ยงดูมาอย่างดี กลายเป็นมือที่สามคอยจ้องจับแฟนชาวบ้าน คงจะผิดหวังน่าดูเลยเนอะ”“เธอ!”เมื่อเห็นสือม่านโกรธจนหน้าซีด สืออวี๋ก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “วันหลังอยู่ให้ห่างจากแฟนฉันหน่อย ไม่งั้นฉันจะเอาคลิปเสียงตอนเธอมาส่งขนมไปโพสต์ลงเน็ต ให้ทุก