คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม? のすべてのチャプター: チャプター 371 - チャプター 380

544 チャプター

บทที่ 371

หลังจากแจ้งความเรียบร้อยแล้ว ป้าอู๋ก็โทรศัพท์หาสืออวี๋“คุณหนูใหญ่คะ คนที่แอบสลับยาของคุณท่านเจอตัวแล้วค่ะ”“ใช่ฟางชิ่นหรือเปล่า?”ป้าอู๋ชะงักไปครู่หนึ่ง “ใช่ค่ะ คุณหนูรู้ได้ยังไงคะ?”“วันรุ่งขึ้นหลังจากที่คุณย่าเส้นเลือดในสมองแตก ฉันก็ให้คนไปสืบดูทันทีว่ามีใครบ้างที่เข้าถึงยาของคุณย่าได้ เมื่อกี้ผู้ช่วยเพิ่งส่งผลมาให้ ลูกชายของฟางชิ่นติดหนี้พนันหลายล้าน คาดว่าเป็นเพราะเรื่องนี้ เธอถึงยอมถูกคนบงการให้สลับยาของคุณย่า”ถ้าไม่ใช่เพราะเดือนนี้มีอยู่วันหนึ่งที่ย่าลืมกินยา เรื่องนี้คงถูกสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุไปแล้วโชคยังดี…น้ำเสียงของป้าอู๋เจือไปด้วยความโกรธ “ค่ะ ป้าแจ้งตำรวจแล้ว อีกเดี๋ยวตำรวจคงมาพาตัวไป ถึงตอนนั้นตำรวจต้องเค้นความจริงออกมาได้แน่ว่าใครเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง!”“ค่ะ”พอวางสาย สีหน้าของสืออวี๋ก็ขรึมลงทันทีที่จริงในใจเธอมีผู้ต้องสงสัยอยู่แล้ว เรื่องคราวนี้ถ้าไม่ใช่สือม่านก็คงเป็นโจวฉินเพราะก่อนหน้านี้คุณย่าไล่สือม่านออกจากบริษัทสือซื่อเพราะโจวฉินลงไม้ลงมือกับท่าน เรื่องนี้สำหรับโจวฉินและสือม่านแล้ว ถือเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้อย่างยิ่งแต่จะเป็นฝีมือใครกันแน่ อี
続きを読む

บทที่ 372

“คุณ”โจวฉินโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ จ้องมองซือเยี่ยนเขม็ง นัยน์ตาคู่นั้นลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะครู่ต่อมา เธอก็เบนสายตาไปทางสืออวี๋ “สืออวี๋... นี่แกปล่อยให้คนนอกมาเยาะเย้ยแม่แท้ ๆ ของตัวเองแบบนี้เหรอ? ต่อให้แม่จะทำตัวแย่แค่ไหน ก็ไม่ใช่กงการอะไรที่คนนอกจะมาชี้นิ้วด่าฉัน!” สืออวี๋เงยหน้ามองเธอ “สำหรับครอบครัวพ่อแม่ลูกสุขสันต์อย่างพวกคุณ ฉันเองก็เป็นคนนอกเหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ?”เขาเคยเห็นเธอเป็นลูกสาวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?โจวฉินแค่นเสียงหึในลำคอ “ถ้าไม่ใช่เพราะแกดื้อด้านไม่เชื่อฟัง ฉันก็คงไม่ขวางหูขวางตาแกไปซะทุกเรื่องหรอก”“ฉันไม่ได้ขอให้พวกคุณมาญาติดีด้วยหรอกนะ แต่ที่มากันวันนี้คงไม่ได้ตั้งใจจะมาหาเรื่องทะเลาะกันใช่ไหม?”ยังไม่ทันที่โจวฉินจะได้เอ่ยปาก สือม่านก็แทรกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “พี่คะ พวกเรามาเยี่ยมคุณย่าต่างหากค่ะ”แม้ปากจะพูดกับสืออวี๋ แต่หางตาของสือม่านกลับคอยชำเลืองมองไปที่ซือเยี่ยนตลอดเวลาในที่สุดเธอก็นึกออกแล้วว่าเคยเจอซือเยี่ยนที่ไหน!เมื่อหลายปีก่อนในงานเลี้ยงงานหนึ่ง เธอเห็นซือเยี่ยนยืนคุยกับเพื่อนอยู่ที่ระเบียงชั้นสองจากระยะไกลตอนนั้นเห็นแค่เพียงด้านข้าง เธอเลยรู้สึ
続きを読む

บทที่ 373

“แม่ครับ ขอโทษด้วยครับที่ผมมาช้า! ช่วงก่อนหน้านี้พวกเราพาครอบครัวไปเที่ยวกัน พอขากลับถึงเพิ่งรู้ข่าวว่าแม่เข้าโรงพยาบาล ก็เลยรีบบึ่งมาหาทันทีเลยครับ”สือหมิงฮุยปรายตามองสือหมิงเหล่ยอย่างเย็นชา “ตอนแม่ผ่าตัดเสร็จฉันก็ส่งข้อความบอกแกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงเพิ่งมารู้เรื่องตอนกลับมาถึง? นี่แกพาครอบครัวไปเที่ยวถึงดวงจันทร์มาหรือไง? ถึงได้ไม่มีสัญญาณ?” สีหน้าของสือหมิงเหล่ยแข็งค้างไปชั่วขณะ ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก เจียงหลานผู้เป็นภรรยาก็ชิงพูดแทรกขึ้นมาว่า “พี่ใหญ่ พูดจาแบบนี้ฉันไม่ชอบฟังเลยนะ เราไปเที่ยวกันข้างนอก สัญญาณมันจะขาด ๆ หาย ๆ บ้างก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ?”“อีกอย่างพี่ก็อย่าลืมสิว่า ตอนนั้นแม่ยกบริษัทสือซื่อให้พี่บริหารคนเดียว หมิงเหล่ยบ้านเราไม่เห็นได้ส่วนแบ่งอะไรสักอย่าง ในเมื่อพี่สืบทอดบริษัท เท่ากับว่าได้มรดกส่วนใหญ่ของแม่ไป พี่ก็ควรจะกตัญญูดูแลแม่ให้มากกว่าคนอื่นไม่ใช่เหรอ?”สือหมิงฮุยขมวดคิ้ว “ที่แม่ไม่ยอมให้หมิงเหล่ยเข้าไปทำงานที่บริษัท ก็เพราะแม่รู้ดีว่าวัน ๆ เขาดีแต่กินดื่มเที่ยวเตร่ ไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ขืนปล่อยให้ทำ...มีหวังได้ผลาญบริษัทจนเจ๊งไม่
続きを読む

บทที่ 374

ตลอดหลายปีมานี้ สือหมิงเหล่ยไม่เคยกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลยนับตั้งแต่ไปต่างประเทศ ด้วยความไม่พอใจที่คุณย่าสือยกบริษัทให้สือหมิงฮุยดูแลลำพังตัวเขาเองก็มีนิสัยรักสบาย วัน ๆ เอาแต่กินกับนอน หากไม่ได้คุณย่าสือคอยโอนเงินค่าใช้จ่ายไปให้ทุกเดือน ป่านนี้พวกเขาก็คงอดตายอยู่เมืองนอกไปนานแล้วทว่าในยามที่คุณย่าสือล้มป่วยด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตกจนเป็นอัมพาตและพูดไม่ได้ เขากลับโผล่หน้ามา แต่การกลับมาครั้งนี้หาใช่เพื่อเยี่ยมเยียนมารดา หากแต่เพื่อแย่งชิงสมบัติเมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของสืออวี๋ก็ค่อย ๆ เย็นชาลงเธอรู้สึกไม่คุ้มแทนคุณย่าสือเลยจริง ๆลูกชายทั้งสองคน... คนหนึ่งฉวยโอกาสตอนแม่เป็นอัมพาตบังคับให้พิมพ์ลายนิ้วมือทำพินัยกรรม ส่วนอีกคนก็กลับมาเพื่อจะแย่งบริษัท ไม่มีใครเอ่ยปากถามไถ่อาการป่วยของแม่เลยสักคำสือหมิงเหล่ยขมวดคิ้ว หันไปพูดกับสือหมิงฮุยว่า “พี่ ขนาดลูกสาวตัวเองพี่ยังสั่งสอนไม่ได้ แล้วจะไปบริหารบริษัทให้ดีได้ยังไง?”ใบหน้าของสือหมิงฮุยดำทะมึนลงทันตา “ยังไม่ถึงทีที่แกจะมาสั่งสอนฉัน!”เป็นจริงอย่างที่โจวฉินพูด สืออวี๋มีแต่จะทำให้พวกเขาขายหน้า!นอกจากเวลานี้จะไม่ช่วยแล้ว ยังจ
続きを読む

บทที่ 375

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ เจือแววหลอกล่อแกมออดอ้อนจาง ๆยามที่เสียงนั้นลอดผ่านโสตประสาทของสืออวี๋ ดูเหมือนมันจะแผ่ซ่านลึกลงไปถึงกลางใจ พาลให้หัวใจของเธอเต้นระรัวตามไปด้วยเธอเอื้อมมือไปกอดตอบซือเยี่ยน แล้วเอ่ยเสียงเบา “ตกลงค่ะ แต่ต้องเป็นพรุ่งนี้นะคะ คืนนี้ฉันยังต้องอยู่เฝ้าคุณย่า”ซือเยี่ยนถอนหายใจแผ่วเบา ตกลงหลังจากเขาลุกเดินออกไป สืออวี๋ก็เดินไปนั่งข้างเตียงผู้ป่วย กุมมือคุณย่าสือเอาไว้“คุณย่าคะ หนูรู้แล้วว่าใครเป็นคนสับเปลี่ยนยาลดความดันของคุณย่าเชื่อว่าอีกไม่นานคงสาวถึงตัวคนบงการได้แน่ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคุณย่าต้องพักผ่อนเยอะ ๆ อย่าคิดมากนะคะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หนูจะคอยอยู่เคียงข้างคุณย่า จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณย่าได้อีก!”น้ำตาไหลอาบหางตา คุณย่ามีท่าทีตื่นตระหนก พยายามส่งเสียงในลำคออย่างยากลำบาก “อือ... อือ…”สืออวี๋เห็นว่าคุณย่าคล้ายมีเรื่องอยากจะเอ่ย จึงโน้มกายลงไปใกล้พลางถาม “คุณย่า... อยากจะพูดอะไรหรือคะ?”“อือ... ไป... อือ... บริ... ษัท…”สืออวี๋หลุบตาลง มองสบตาคุณย่าสือแล้วถามขึ้น: “คุณย่า... อยากให้หนูไปรับช่วงต่อบริษัทสือซื่อเหรอคะ?”“อื้ม…” ค
続きを読む

บทที่ 376

สืออวี๋หันกลับไปมอง “ป้าอู๋ วันนี้พอดีหนูมีขึ้นศาล กำลังจะไปไม่ทันแล้ว ฝากดูแลคุณย่าด้วยนะคะ”พูดจบ ก็หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวไปทันทีป้าอู๋ตั้งใจจะให้สืออวี๋หิ้วอาหารเช้าติดมือไปด้วย แต่พอหยิบอาหารเช้าเตรียมจะวิ่งตามสืออวี๋ไป แผ่นหลังของคุณหนูใหญ่ก็หายลับไปตรงหัวมุมเสียแล้ว“เฮ้อ...”ป้าอู๋ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ได้แต่วางอาหารเช้ากลับลงที่เดิมหลังรีบมาสุดตัว สืออวี๋ก็มาถึงศาลก่อนเปิดพิจารณาคดีห้านาทีซือห่าวอวี่เตรียมเอกสารรอเธออยู่ที่หน้าประตูนานแล้ว เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันทีเมื่อเห็นสืออวี๋“พี่สืออวี๋ มาได้สักที รีบเข้าไปกันเถอะครับ!”“ไปกันจ้ะ”สืออวี๋รับเอกสารคดีมาถือ ก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไปด้านในเคราะห์ดีที่การพิจารณาคดีดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่ถึงสองชั่วโมงก็เสร็จสิ้นหลังเก็บเอกสารเรียบร้อย สืออวี๋กับซือห่าวอวี่ก็เดินออกจากศาลมาพร้อมกัน“จริงสิ ห่าวอวี่ ช่วงนี้ฉันอาจยุ่งหน่อย ต้องรีบเคลียร์คดีในมือให้เรียบร้อย ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปฉันจะไม่รับคดีเพิ่มแล้ว คดีในสำนักงานให้นายรับผิดชอบ ส่วนฉันจะคอยช่วยหนุนหลังนายแล้วกัน”นัยน์ตาของซือห่าวอวี่ฉายแววประหลาดใจ “พี่สืออ
続きを読む

บทที่ 377

“คุณหนูใหญ่คะ ตอนนี้คุณผู้ชายท่านมาอาละวาดอยู่ที่โรงพยาบาล รีบมาเร็วค่ะ...”สืออวี๋ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงตะโกนก้องด้วยความเดือดดาลของสือหมิงฮุยดังแทรกเข้ามาจากปลายสาย “สืออวี๋ ฉันนึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าแกจะเป็นคนเจ้าแผนการขนาดนี้ ถึงขั้นทำให้คุณย่าโอนหุ้นสือซื่อในมือท่านมาเป็นชื่อแกได้ทั้งหมด! ซ้ำยังโอนเรือนเหอเยวี่ยนให้แกอีก!”เมื่อได้ยินดังนั้น สืออวี๋ก็เข้าใจทันทีว่าทำไมสือหมิงฮุยถึงไปอาละวาดที่โรงพยาบาล คาดว่าคงถือพินัยกรรมฉบับที่ตัวเองร่างไว้ตอนคุณย่าขยับตัวไม่ได้ไปหาทนาย แต่กลับพบว่าหุ้นของท่านถูกโอนมาเป็นชื่อเธอเรียบร้อยแล้วนั่นเองมิน่าล่ะถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ โมโหจนพาลเกรี้ยวกราดขนาดนี้“ต่อให้เจ้าแผนการแค่ไหนก็คงเทียบคุณไม่ได้หรอกค่ะ ที่ฉวยโอกาสตอนคุณย่าขยับตัวไม่ได้ จับมือท่านปั๊มลายนิ้วมือลงในพินัยกรรมที่ตัวเองร่างขึ้นมา”สือหมิงฮุยชะงักไปเล็กน้อย ด้วยนึกไม่ถึงว่าสืออวี๋จะรู้เรื่องนี้“แกพูดจาเหลวไหลอะไรของแก?!”“เหลวไหลหรือเปล่า ตัวคุณเองน่าจะรู้อยู่แก่ใจนะคะ”ด้วยความร้อนตัว สือหมิงฮุยจึงไม่กล้าพูดเรื่องนี้ต่อ ได้แต่ตวาดกลับมาอย่างฉุนเฉียว “แกรีบมาที่โ
続きを読む

บทที่ 378

สือหมิงฮุยเห็นดังนั้น สายตาของเขาก็ชะงักงัน ก่อนจะเบนหน้าหนีไปทางอื่น"ฉันขอถามแกให้รู้เรื่อง! ตกลงจะคืนหุ้นไหม! ถ้าแกไม่คืน ก็อย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่ความเป็นพ่อลูกแล้วกัน!"สืออวี๋ก้มลงมองบาดแผลที่มือแวบหนึ่ง ก่อนดึงกระดาษทิชชูออกมาซับเลือดอย่างไม่ใส่ใจ"คุณสือคะ คุณเคยเห็นแก่ความเป็นพ่อลูกด้วยเหรอ? ลูกสาวคุณคือสือม่าน ไม่ใช่ฉัน เก็บคำพูดนี้ไว้ไปพูดกับเธอดีกว่าค่ะ"สือหมิงฮุยโกรธจนแทบขาดสติ เขายกมือขึ้นหมายตบหน้าสืออวี๋บอดี้การ์ดชุดดำสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังสืออวี๋รีบก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ทันที สายตาเย็นชาจ้องเขม็งไปที่สือหมิงฮุย แผ่กลิ่นอายคุกคามชัดเจนสือหมิงฮุยจำต้องลดมือลงอย่างไม่พอใจ พลางตวาดว่า "สืออวี๋ ฝากไว้ก่อนเถอะ!"พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตูห้องผู้ป่วยทันทีโจวฉินเห็นดังนั้นจึงถลึงตามองสืออวี๋อย่างดุร้ายแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกเดินตามออกไปเช่นกันเมื่อทั้งสองคนจากไปแล้ว ป้าอู๋ก็รีบเดินเข้ามาหาสืออวี๋ สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย "คุณหนูใหญ่คะ ทีนี้จะทำยังไงดี? ถ้าคุณอารองรู้ว่าคุณย่าท่านโอนหุ้นให้คุณหนูหมดแล้ว เขาต้องมาอาละวาดแน่ ๆ เลยค่ะ"สืออวี๋มีสีหน้าเรียบเฉ
続きを読む

บทที่ 379

มุมปากของเธอเพิ่งจะยกยิ้ม ขณะกำลังจะหันกลับไป เสียงของซือเยี่ยนก็ดังแทรกขึ้น ทำลายจินตนาการของเธออย่างไม่ไว้หน้า“เอาขยะที่คุณขนมากลับไปด้วยสิ”รอยยิ้มบนใบหน้าสือม่านแข็งค้างในทันใด ความกรุ่นโกรธระลอกหนึ่งปะทุขึ้นในใจแต่... ซือเยี่ยนเป็นบุคคลที่เธอไม่อาจไปล่วงเกินเธอจึงสูดหายใจลึก หมุนตัวกลับไปคว้าถุงขนมที่ตัวเองนำมา ก่อนเดินกระแทกเท้าจากไปทันทีและเมื่อเปิดประตูห้องทำงาน ก็เห็นสืออวี๋ยืนกอดอกขวางประตู กำลังมองเธออยู่ด้วยด้วยใบหน้าเหมือนยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม“สือม่าน คิดจะยั่วว่าที่พี่เขยเหรอจ๊ะ เก่งไม่เบานี่”สีหน้าของสือม่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย “สืออวี๋ อย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ!”“เหลวไหลงั้นเหรอ? เมื่อกี้เธอเอาขนมมาให้แฟนฉันยังไง ฉันอัดเสียงไว้หมดแล้ว อยากให้เปิดให้ฟังไหม? ถ้าคุณสือกับคุณนายโจวรู้ว่าลูกสาวที่อุตส่าห์ทุ่มเงินทองและแรงกายแรงใจเลี้ยงดูมาอย่างดี กลายเป็นมือที่สามคอยจ้องจับแฟนชาวบ้าน คงจะผิดหวังน่าดูเลยเนอะ”“เธอ!”เมื่อเห็นสือม่านโกรธจนหน้าซีด สืออวี๋ก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “วันหลังอยู่ให้ห่างจากแฟนฉันหน่อย ไม่งั้นฉันจะเอาคลิปเสียงตอนเธอมาส่งขนมไปโพสต์ลงเน็ต ให้ทุก
続きを読む

บทที่ 380

หลังทำความสะอาดแผลและปิดพลาสเตอร์ยาเรียบร้อยแล้ว ซือเยี่ยนถึงเงยหน้าขึ้นมองเธอ“มือไปโดนอะไรมา?”“ก็แค่... ไม่ทันระวังน่ะค่ะ...”ซือเยี่ยนเก็บขวดแอลกอฮอล์บนโต๊ะพลางกำชับ “ช่วงสองสามวันนี้ระวังอย่าให้แผลโดนน้ำนะครับ”“ค่ะ”“แล้วนี่คุณกินข้าวกลางวันหรือยัง?”สืออวี๋ส่ายหน้า “ยังเลย”ขณะพูด เธอก็นึกถึงเรื่องที่เมื่อครู่สือม่านเอาขนมมาส่งให้ซือเยี่ยน จึงเลิกคิ้วขึ้น“ฉันไม่ได้มีเสน่ห์เหลือล้นเหมือนหมอซือนี่คะ จะได้มีผู้หญิงเอาของกินมาส่งให้ถึงที่”“หึงก็บอกตรง ๆ ครับ ไม่ต้องพูดอ้อมค้อม”สืออวี๋: “...ใครหึงไม่ทราบคะ?”“คุณไง”“ฉันเปล่าสักหน่อย!”รอยยิ้มบนริมฝีปากของซือเยี่ยนขยายกว้างขึ้น ขณะกำลังจะกล่าว โทรศัพท์มือถือของสืออวี๋ก็พลันส่งเสียงดังหลังกดรับสาย ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร สีหน้าของสืออวี๋ก็แปรเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ถึงขีดสุด“ได้ค่ะ รู้แล้วค่ะ หนูจะรีบไปเดี๋ยวนี้!”“เกิดอะไรขึ้น?”สืออวี๋สูดหายใจลึก “ฉันต้องไปโรงพัก”พูดจบ สืออวี๋ก็ลุกขึ้นและรีบเดินจากไปทันทีเมื่อไปถึงสถานีตำรวจ สือหมิงฮุยและโจวฉินต่างก็อยู่ที่นั่น ทั้งสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ในโถงทางเดินหน้าตาถมึงทึง
続きを読む
前へ
1
...
3637383940
...
55
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status