เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 472
บทล่าสุด
คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？ บทที่ 544
"ผมไม่ได้อยากให้เธอมาพิสูจน์ความจริงใจที่มีต่อผมสักหน่อย พรุ่งนี้เช้าเดี๋ยวแม่ช่วยบอกเธอไปทีว่าการเดิมพันเป็นโมฆะ ให้เธอกลับเมืองเซินไปซะ"คุณย่าซือแค่นเสียงหึ "เพิ่งจะเดิมพันกันไม่ทันข้ามวันก็โมฆะซะแล้ว แบบนั้นฉันจะไม่เป็นคนกลับกลอกหรือไง? ในเมื่อแกเองก็ไม่อยากให้เธอรู้อยู่แล้วว่าแกอยู่ที่ไหน เรื่องนี้แกก็ไม่ต้องมายุ่ง เดี๋ยวฉันจัดการตามความเหมาะสมเอง"กล่าวจบ คุณย่าซือก็วางสายทันที พร้อมกำชับพ่อบ้านว่า ถ้าซือเยี่ยนโทรมาอีก ให้บอกไปว่าท่านเข้านอนแล้วพ่อบ้านพอจะนึกภาพออกเลยว่า ซือเยี่ยนผู้อยู่ปลายสายนั้นจะโมโหเดือดแค่ไหน!แต่เขาเองก็ไม่ค่อยจะเห็นด้วยกับความคิดของซือเยี่ยนนัก จึงพยักหน้ารับคำ "รับทราบครับ นายหญิง"ซือเยี่ยนกระหน่ำโทรกลับไปอีกหลายสาย แต่ทุกครั้งพ่อบ้านก็เป็นคนรับสาย เมื่อตระหนักว่ามารดาคงไม่ยอมรับสายเขาแล้วแน่ ๆ จึงถอดใจไม่โทรต่อเขาตะโกนเรียกไปทางประตู บอดี้การ์ดนายหนึ่งเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ก่อนก้มศีรษะถามด้วยความนอบน้อม "ประธานซือ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?""ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป นายไปคอยติดตามสืออวี๋ อารักขาความปลอดภัยของเธอให้ดี""ได้ครับ""อ
คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？ บทที่ 543
ได้ยินดังนั้นดวงตาของสืออวี๋ก็ทอประกายแห่งความหวังวูบหนึ่ง รีบเอ่ยถาม “ท่านยอมพบฉันแล้วเหรอคะ?”สาวใช้พยักหน้ารับ “ใช่ค่ะ คุณหนูสือ เชิญตามมาทางนี้ได้เลยค่ะ”สืออวี๋เดินตามสาวใช้เข้าไปในคฤหาสน์ จวบจนกระทั่งมาถึงห้องอาหาร สาวใช้จึงแจ้งต่อคุณย่าซือผู้นั่งรออยู่ตรงโต๊ะอาหารว่า “นายหญิง คุณหนูสือมาแล้วค่ะ”“รู้แล้ว”คุณย่าซือเงยหน้าขึ้นปรายตามองสืออวี๋แวบหนึ่ง ก่อนเลิกคิ้วกล่าว “นั่งสิ ฉันไม่ได้ใจจืดใจดำเหมือนเธอหรอกนะ ที่แม้แต่ข้าวสักมื้อก็ยังไม่ยอมเลี้ยงแขก”เวลานี้สืออวี๋เพียงอยากรู้ว่าซือเยี่ยนอยู่ที่ไหน จึงทำหูทวนลมปล่อยผ่านคำพูดเหน็บแนมของคุณย่าซือ“คุณท่านคะ ฉันอยากทราบว่า ตอนนี้ซือเยี่ยนอยู่ที่ไหนคะ?”คุณย่าซือกระตุกยิ้ม “ตอนนี้เขาพักรักษาตัวอยู่ที่สถานพักฟื้นในต่างประเทศ ทางแพทย์แจ้งว่าร่างกายทุกอย่างปกติดี แต่ฉันไม่มีวันยอมให้เธอได้เจอเขาอีก กินข้าวมื้อนี้เสร็จเมื่อไหร่ เธอก็กลับเมืองเซินไปเถอะ”สืออวี๋สูดลมหายใจเข้าลึก “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ จนกว่าคุณจะบอกฉันว่าซือเยี่ยนอยู่ที่ไหน”เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของหญิงสาว สีหน้าของคุณย่าซือก็ยังคงเรียบเฉย “ถึงเธอรู้ว
คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？ บทที่ 542
เธอกระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ ก่อนสะบัดหน้าเดินจากไปตอนนี้ซือเยี่ยนต่างหากสำคัญที่สุด ขอแค่ทำให้ซือเยี่ยนหันมาชอบเธอได้ในช่วงเวลานี้ สืออวี๋ก็จะไม่มีค่าอะไรให้ต้องใส่ใจอีก!หลังออกจากคฤหาสน์ตระกูลซือ ฮว่าหรูซวงก็ขับรถตรงไปที่โรงพยาบาลทันทีแต่พอมาถึงหน้าประตูห้องพักผู้ป่วย กลับถูกลูกน้องของซือเยี่ยนขวางเอาไว้ “คุณหนูฮว่า ประธานซือพักผ่อนอยู่ครับ”ฮว่าหรูซวงขมวดคิ้วมุ่น “ก็ได้ งั้นฉันจะรออยู่ตรงนี้”“คุณหนูฮว่า ประธานซือน่าจะพักอีกนาน คุณกลับไปก่อนดีไหมครับ?”มีหรือที่ฮว่าหรูซวงจะฟังไม่ออก บอดี้การ์ดคนนี้รับคำสั่งซือเยี่ยนให้มาไล่คนชัด ๆเธอยิ้มมุมปาก “นายเข้าไปบอกซือเยี่ยนนะว่าเมื่อกี้ฉันแวะไปที่คฤหาสน์ตระกูลซือมา แล้วก็บังเอิญเจอสืออวี๋ด้วย เขาไม่อยากรู้เหรอว่าสืออวี๋พูดอะไรกับฉันบ้าง?”“คุณหนูฮว่า หน้าประตูคฤหาสน์มีกล้องวงจรปิดครับ ถ้าประธานซืออยากรู้ แค่เปิดกล้องดูก็สิ้นเรื่อง เชิญคุณกลับไปเถอะครับ”“นี่แก!”ใบหน้าของฮว่าหรูซวงบิดเบี้ยวดูไม่ได้ ขณะกำลังจะอาละวาด เสียงเย็นชาของซือเยี่ยนก็ดังออกมาจากในห้องพักผู้ป่วย “ให้เธอเข้ามา”เมื่อได้ยิน บอดี้การ์ดจึงถอยไปยืนด้านข้าง“
คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？ บทที่ 541
ขณะประสานเข้ากับสายตายิ้มแย้มของคุณย่าซือ ใบหน้าของฮว่าหรูซวงก็แข็งค้างไปครู่หนึ่ง "หนูไม่เข้าใจว่าคุณป้าหมายความว่ายังไง...""หรูซวง เธอเป็นเด็กฉลาด ฉันเองก็หวังให้เธอมาเป็นลูกสะใภ้ ก่อนที่อาเยี่ยนจะฟื้นฟูร่างกายจนหายดี เธอยังมีโอกาส ส่วนจะคว้าโอกาสนี้ไว้ได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับตัวเธอเองแล้ว"เมื่อได้ฟังคำพูดของคุณย่าซือ หัวใจของฮว่าหรูซวงก็เต้นรัวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกล่าวว่า "ป้าซือ หนูเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ!"หลังฮว่าหรูซวงกลับออกไปแล้ว พ่อบ้านผู้ยืนอยู่ด้านหลังคุณย่าซือก็อดพูดไม่ได้ว่า "นายหญิง นายหญิงรับปากคุณชายสามแล้วว่าจะยอมให้เขาคบหากับสืออวี๋ไม่ใช่หรือครับ? แล้วทำไมถึงยังพูดแบบนั้นกับคุณหนูฮว่าอีกล่ะ"คุณย่าซือเลิกคิ้ว "ฉันรับปากเขาแล้วก็จริง แต่ในเมื่อเขาอยากหาเรื่องใส่ตัว งั้นฉันก็จะช่วยราดน้ำมันเข้ากองไฟให้อีกแรง ถึงยังไงสุดท้ายสืออวี๋ก็คงไปเอาเรื่องเขาคนเดียว คงไม่มาหาเรื่องฉันอยู่แล้ว"เวลานี้หญิงชรากำลังสนุกอยู่บนความทุกข์ของผู้อื่น ยิ่งเรื่องราวใหญ่โตเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้นพ่อบ้าน: "..."ขณะนี้ ฮว่าหรูซวงเดินมาถึงหน้าประตูตระกูลซือแ
คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？ บทที่ 540
สีหน้าของซือห่าวอวี่ดูลำบากใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น "อาเล็ก จะเอาแบบนี้จริง ๆ เหรอครับ? ถ้าเกิดพี่สืออวี๋บังเอิญรู้ความจริงขึ้นมา มีหวังโกรธตายแน่""รอให้ฉันทำกายภาพบำบัดจนขาหายดีเมื่อไหร่ เดี๋ยวฉันจะไปหาเธอเอง ก็แค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น""...ก็ได้ครับ งั้นอาอย่ามาโทษว่าผมไม่เตือนแล้วกัน การที่อาโกหกพี่สืออวี๋แบบนี้ มีแต่จะกระทบต่อความสัมพันธ์ของพวกอาก็เท่านั้น... อาคิดเอาเองฝ่ายเดียวว่าไม่บอกเธอจะดีกว่า แต่ไม่เคยถามเธอเลยสักคำว่าเธอเต็มใจจะอยู่เคียงข้างตอนอาทำกายภาพหรือเปล่า"แค่ลองจินตนาการดูว่าแฟนตัวเองฟื้นแล้ว แต่ยังมาหลอกกันแบบนี้ ซือห่าวอวี่ก็รู้สึกว่าสิ่งที่ซือเยี่ยนทำนั้นมันเกินไปจริง ๆ"ฉันรู้ลิมิตของตัวเองดีน่า"สืออวี๋เพิ่งจะมาถึงหน้าโรงพยาบาล ก็ได้รับสายจากซือห่าวอวี่"พี่สืออวี๋ครับ ผมมีเรื่องจะบอก..."น้ำเสียงของซือห่าวอวี่ฟังดูร้อนรนเล็กน้อย เพราะถึงอย่างไรเขาก็ร่วมมือกับซือเยี่ยนหลอกสืออวี๋ ถ้าสืออวี๋รู้ความจริงขึ้นมา คงไม่มีทางยกโทษให้เขาง่าย ๆ แน่"เรื่องอะไรเหรอ?""คือว่า... อาเล็กยังไม่ฟื้นสักทีใช่ไหมล่ะครับ? คุณย่าท่านรู้สึกว่าเครื่องไม้เครื่องมือในประเทศยังไม่
คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？ บทที่ 539
ซือเยี่ยนเงยหน้ามองเขา พร้อมตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “นายคิดว่าสภาพฉันตอนนี้ ควรให้เธอรู้หรือไงว่าฉันฟื้นแล้ว?”ซือห่าวอวี่เผลอมองขาของซือเยี่ยนแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ผมว่าพี่สืออวี๋ไม่รังเกียจอาหรอกครับ”ซือเยี่ยนฟื้นตั้งแต่เมื่อสองคืนก่อนแล้ว แต่ขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องทำกายภาพบำบัดเป็นเวลานานกว่าจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้งเมื่อรู้ว่าตัวเองต้องนั่งรถเข็นไปอีกนาน ซือเยี่ยนจึงกำชับซือห่าวอวี่ว่าอย่าเพิ่งบอกสืออวี๋เรื่องที่เขาฟื้นแล้วเขาตัดสินใจว่ารอให้หายดีเป็นปกติเมื่อไหร่ ค่อยไปหาสืออวี๋ที่เมืองเซินดีกว่า“ฉันรู้ว่าเธอไม่รังเกียจฉันหรอก แต่ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงเธอ”ซือห่าวอวี่ลอบกลอกตามองบนในใจ “จะเรียกว่าตัวถ่วงได้ยังไงครับ? ผมว่าถ้าพี่สืออวี๋รู้ว่าอาฟื้นแล้ว ต้องดีใจมากแน่ ๆ ”ซือเยี่ยนเงียบงันไม่เอ่ยคำใด เขาไม่อยากให้สืออวี๋มาเห็นสภาพไร้ประโยชน์ของตัวเองในตอนนี้เลยเขาตระหนักดีว่า หากสืออวี๋รู้ว่าเขาเดินไม่ได้ เธอจะต้องคอยอยู่เคียงข้างเขาแน่นอน แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอต้องมาเห็นสภาพน่าสมเพชของตัวเองแบบนี้คิดได้ดังนั้น ซือเยี่ยนก็พูดเสียงเย็นเยียบ “ถ้าฉัน
บางทีคุณอาจจะชอบ
ชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน92.0K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่233.1K viewsDEBT LOVE | หนี้สวาท SM+
อะพอลโล่_51.0K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้202.3K viewsคุณหนูหลี่กลับมาพลิกชะตา
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.3K viewsภรรยาชั่วข้ามคืน
เฮียกังฟู272 viewsสยบรักเพื่อนพี่ชายสุดแซ่บ
เจ้าหมูน้อย617 viewsเล่ห์รักเปลวพิศวาส
เทียนธีรา124 views
