บททั้งหมดของ The Billionaire’s Rebound: บทที่ 41 - บทที่ 50

Nyx's Point of ViewSINADYA kong isabay ang pagbaba sa aking kotse sa pagbaba ni Nixie na inalalayan ni Maverick. Hindi ko alam kung bakit nandilim ang aking mga mata habang tinitingnan sila.Nakasuot si Nixie ng fitted emerald green gown, strapless, plunging neckline at malalim ang backless. Dumudulas ang satin sa bawat galaw niya; may thigh-high slit, diamond choker at chunky earrings. Naglalakad siyang para bang pagmamay-ari niya ang mundo, nakaangkla ang braso kay Maverick. Si Maverick naman ay suot ang isang classic black tux, crisp white shirt at slim black tie—tailored fit na kitang-kita ang malapad niyang balikat at maskuladong pangangatawan.Kalmado lang siya, tahimik, palaging nakamasid.At lahat ng mga nakakita ay manghang-mangha sa kanila. Na para bang isa silang perpektong mag-asawa habang naglalakad na magkasama.Kinuyom ko ang kamao at kinagat ang labi habang naglalakad sila sa red carpet at tinatawag ang pangalan

Nyx's Point of View"Liam," tawag ni Nixie, masigla na ang boses niya ngayon—na para bang wala siyang ginawang mali. Na tila isa siyang inosenteng nilalang at nais na tulungan ni Liam.Nakataas ang isa kong kilay. Ganyan ba siya unasta sa ibang lalaki kapag wala si Maverick sa kanyang paningin? I heard Liam's footsteps behind me. Pero hindi ako gumalaw. Nanatili lang ako roon. Nakatingin sa bawat galaw ni Nixie."She's my visitor, Nixie Dela Cruz." Deklara niya, boses puno ng pagpipigil, pero ramdam ang gigil na halos gustong isiwalat ang buong katauhan ko.Pero alam niyang hindi ko iyon magugustuhan.Liam hated seeing me na naagrabyado—kahit malinaw sa usapan naming huwag siyang makialam. Yet here he was, standing for me."H-how?" tanong ni Nixie, nanginginig ang tinig. Maging ang crowd ay nagtatanong kung sino nga ba ako sa buhay ni Liam.Liam was Maverick's greatest competitor. Halos naghahabulan lang sila n

Nyx’a Point of ViewHINDI ako nakatulog nang maayos kagabi dahil sa dalawang mensaheng natanggap ko. Kaya nagising akong sabog ang aking utak tapos ay narinig ko pang umiiyak si Nathaniel.“Mom…my!” humihikbi niyang sigaw habang tumatakbo patungo sa akin. Nasa likod niya si Maricel na halatang kakagising lang din dahil sa ayos ng kanyang buhok na parang pugad ng manok. Agad na yumakap sa akin ang maliit na imahe ni Nathaniel nang umakyat sa higaan ko. Mainit ang kanyang pisngi sa dibdib ko, nanginginig ang maliit na katawan.“Tahan na, baby. Tahan na,” pang-aalo ko, marahang hinahagod ang kanyang likod.“Kanina pa pala siya umiiyak, ginising ako ni ABC,” sumbong ni Maricel habang papalapit.“Gano’n ba?” Tumango siya. Hinawakan ko ang leeg ni NatNat, pero hindi naman siya mainit. “Anong nangyari, baby?”“Mom…my, I saw Dad…dy.” Umiiyak siya, halos hindi na makahinga. “Blo…blood…” Natigilan ako.Anong sinasabi ni

Nyx's Point of ViewTUMAAS ang sulok ng kanyang labi. Tinagilid niya ang ulo at tinitigan ako nang matagal — parang binabasa niya ang bawat galaw ko.Bigla kong naramdaman na parang lumiit ako sa kinatatayuan ko. His gaze burned through me. I couldn't breathe properly.Umupo ako sa tapat niya — steady, composed, kahit sa loob-loob ko ay gusto kong umatras. The man sitting before me was the one I swore I'd hate forever. My knuckles turned white under the table as I gripped my bag tightly. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin, lalo na't mula pa kanina ay wala pa rin siyang sinasabi.Magsasalita ba siya o hindi? He’s making me insane!"I finally meet you, Lumina."The way he said Lumina made something inside me shiver. It reminded me of that unknown message I got days ago.Could it be him? Was Maverick the one who sent that text? And if it was him... did he already know that I was the woman behind the name

Nyx’s Point of ViewMAVERICK stayed in my office.Hindi siya umalis kahit ilang beses ko na siyang ipagtabuyan simula pa matapos ang meeting. Nakadikit na lang siya palagi sa akin. When I said I wanted revenge, I didn't mean this. I wanted him to like me, to drool over me—but not like this. Like he was so obsessed with me. Parang may ibang pinapahiwatig—para bang may masama siyang binabalak. "Wala ka ba talagang ibang gagawin, Maverick?" Hindi ko na napigilan ang pagtaas ng aking boses. Nakapandekwatro siyang nakaupo sa maliit na sofa, nagbabasa lang ng magazine—so relaxed, so unbothered. I let out a sharp breath when he casually shook his head.Nice. Kuhang-kuha niya talaga kung paano ako inisin kahit kailan.I tried to imagine that no one was in front of me—that he was just another piece of furniture in my office.Pero sa tuwing pasulyap-sulyap siya sa akin, ramdam ko 'yong kilabot na dumadaloy sa bala