บททั้งหมดของ The Boss and His Secretary : บทที่ 131 - บทที่ 140

Kinabukasan, maagang umalis ng bahay si William. Dumaan muna siya sa building bago nagtungo kina Trisha. Excited siya na makita ito makalipas ang mga araw at linggo na tanging text lamang ang kaniyang nagawa. Kabado siya lalo pa't alam niya ang kasalukuyang kalagayan ng kaniyang asawa ngayon. Palagi naman niya itong inuunawa patungkol roon lalo na’t may pinagdaraanan ito. “Hijo..” Yumukod siya nang magkita’t magkasalubong sila sa labas ng bahay ni Ginang Carmen. Naghihintay na rito ang van para umalis. “Ma, sinusundo ko po si Stephanie may lakad ho kasi kami ngayon,” diretso niyang wika niya matapos lingunin ang nakabukas na main door. Naghihintay roon ang nakatayong katulong na magsasara ng pintuan. “Ganoon ba? Nasa itaas siya, akyatin mo na lang. Ikaw na ang bahala sa kaniya, ha,” turan nito nang magpaalam na sa kaniya upang umalis. “Sige po, maraming salamat.” Nakangiti itong tumango saka humakbang papasok ng sasakyan. Sinundan na lamang niya ng tingin ang papalabas na s

Lumipas ang isang oras matapos na i-report ang mga pangyayari ay lumabas sila ng police station. Hawak-hawak ang kamay, inalalayan ni William ang kaniyang asawa patungo sa nakaparadang kotse, hanggang sa makapasok ito. Naging panatag ang loob ni Trisha hanggang sa makauwi sila ng bahay. Kararating pa lang nilang dalawa, boses na agad ng nag-aalalang si Gng. Carmen ang kanilang narinig mula sa main door.“Kumusta ang anak ko?” kaagad nitong tanong nang si William ang una nitong nakita. “Stephanie, anak. Jusko, buti at walang nangyaring masama sa iyo. Masyado mo akong pinag-alala. Kumusta, hija, may masakit ba sa iyo?” aligagang dagdag nito nang suriin ang anak kung may natamong sugat sa katawan. Umiling si Trisha at mahina ang boses na sumagot, “Wala po, mamá. Ayos lang naman po ako.” Kaagad itong bumaling sa kaniya. Napayuko si William. Na-guilt siya nang kaunti sapagkat hindi niya nagawang iiwas si Trisha sa panganib. Hindi pa naman iyon maganda sa karamdaman ng kaniyang asawa la

Naglalakad si Trisha nang mapadaan siya sa music room. Huminto siya nang marinig ang tila tunog ng piano sa loob. Pumasok siya at nakita ang mamá niya na nakaupo sa harap ng piano–tumutugtog. Iniwan niyang nakabukas ang pintuan at dahan-dahang lumapit sa kaniyang ina. Iminulat nito ang mga mata nang marinig ang mga yabag ng kaniyang paa. “Anak, hija..” Naupo siya sa upuang nasa tabi ng piano bench nang lingunin siya nito’t senyasan. “Bakit mag-isa lang po kayo rito?” tanong niya nang igala ang mga mata sa tahimik at malawak na kabuuan ng silid. Sumilay ang mapait na ngiti sa labi ng kaniyang ina na para bang may ipinahihiwatig. Napasunod siya ng tingin nang hawakan siya nito sa dalawang kamay. Gumapang ang mata niya sa music sheet na nasa harapan ng ginang. “Naalala ko lang si Genevieve. Halos araw-araw siya rito no’ng teenager pa lamang siya,” mahina pero may kabigatan ang boses nitong turan. Nagbaba siya ng tingin nang marinig muli ang pangalang iyon. Ang babaeng minsan

Napabuntong-hininga si William habang nakatayo’t iniinom ang alak away from the crowd. Wala roon sa party ang laman ng isip niya. Habang ang ama niya ay nakikipag-usap sa ilang mga kaibigan at kakilala roon, kitang-kita niya ang pagdating ng mag-amang Bartolome. Naging mahigpit ang pagkakahawak niya sa wine glass habang nakapako ang mga mata sa dalawa. Nilapitan kaagad ito ng kaniyang ama nang mapansin. Walang balak si William na harapin ang mga ito. Kasalukuyang pinagmamasdan lamang niya ang mga bisita mula sa distansya. Ilang sandali pa'y nahuli niya si Bert na tila may hinahanap. Sigurado si William na kung hindi man siya ay si Trisha ang hinahanap ng galá nitong mga mata. Napa-smirk siya at muling uminom ng alak. Napatingin ito sa gawi niya at gaya ng kaniyang inaasahan, tumalim bigla ang mga mata nito habang hawak din nito sa kanang kamay ang sariling wine glass na kulang na lang ay basagin sa pagkakahawak nang mahigpit. Tinapunan niya rin ito ng masamang tingin bago lumakad.

Alas diyes na nang gabi nang marinig ni Trisha ang mga halinghing mula sa kabilang kwarto na naraanan niya sa hallway sa katabi ng silid ni William. Bumaba siya kanina at kasalukuyan nang pabalik na ng kwarto ng kaniyang asawa nang mapahinto siya. Alam niyang boses iyon nina Bert at ng kakambal na kapatid ni William na si Clarisse. Sa mga naririnig niya ay para bang may ginagawang kababalaghan ang mga ito sa loob. Nilingon niya ang pintuan na bahagyang nakabukas, wari'y hindi naisara nang maayos sa pagmamadali. Napakunot ang noo niya nang ilapit ang tenga sa siwang. Habang tumatagal ay mas lalong lumilinaw ang mga kataga sa kaniyang pandinig na ikinalakas ng kabog ng kaniyang dibdib.“Yan.. ganyan nga, shit..” boses iyon ni Bert na halatang nasasarapan. “Ikaw ang pinakamasarap na babae sa lahat ng natikman ko..”Napatakip si Trisha ng bibig. Tama nga ang hinala niya may ginagawa ang dalawa.“Wala rin namang nag-inform sa akin na nasa godbrother ko pala ang sarap na hinahanap ko..” m