บททั้งหมดของ The Boss and His Secretary : บทที่ 41 - บทที่ 50

“Anong ginagawa mo rito?” Lumingon ako sa paligid bago tipid na sumagot, “Para sa trabaho.” Nakita ko ang pagbabago sa kaniyang mukha. “Hindi ka dapat magtagal dito.” Napakunot-noo ako. “Bakit hindi?” Saka may pumasok sa isipan ko. “Hindi ba dapat kasama mo ngayon ang lalaki mo na ipinagpalit sa amin, bakit hindi ka bumubuntot sa kaniya ngayon?” lakas-loob kong wika. Hindi ko alam kung bakit iyon ang kusang lumabas sa bibig ko kahit hindi ko naman iniisip. Seryoso siyang tumitig sa ‘kin. “Ano ang gusto mong ipahiwatig?” “Ano nga ba sa tingin mo?” taas-noo kong sagot. Hindi ko alam kung saan patungo ang usapan namin. At kung bakit nais kong buklatin ang nakaraang pahina sa buhay namin. Gusto ko ng kasagutan na hanggang ngayon ay inaasam ng utak ko. “Hindi ito ang oras at lugar para pag-usapan ito, Trisha,” mariin niyang wika. “Bakit, saan mo ba gustong pag-usapan–sa gubat, sa ilog, sa bundok?” pilosopo kong sunud-sunod na katanungan na nagpainit ng kaniyang pisngi. “Ba

Lumipas pa ang mga araw at linggo, unti-unti namang nagawan ng paraan ni William ang problema sa kompanya. May iilang entrepreneurs din ang nag-invest at nakipag-partnership sa kaniya subalit hindi pa rin iyon sapat. Malaki ang nawala sa kompanya. Nagulat na lamang ako sa biglaang ginawang paghuli kina Mama at Shaina. Ayon pa sa natanggap kong impormasyon, ang perang nakuha ng aking ina ay umabot sa ilang bilyones na siyang ginamit niya sa kaniyang proyekto. Gayundin si Shaina na ipinasok niya sa kaniyang bank account. Hindi ko alam kung paano nila nagawa iyon. Halos hindi pa ako makapaniwala kaya't personal kong tinungo ang aking ina kung saang station siya ngayon nakakulong. Pansamantala silang naroroon habang inaasikaso pa ang kasong isasampa sa kanila. Nang marating ko ang estasyon, kaagad kong hinanap ang nagngangalang Celeste. Hindi nanlulumo, ni nalulungkot na mukha ang aking naabutan, kung hindi palaban at may katapangan na mukha ng aking ina. Wala siyang make-up pero hin

Katahimikan ang nanaig sa pagitan namin ni William. Habang inihahatid niya ako pauwi, hindi ko na muling narinig pa ang kaniyang boses. Ayaw ko ring magsalita dahil blangko ang utak ko. Ayokong makarinig ng mga salitang makasasakit sa akin. Batid ko na hindi maganda ang pakiramdam niya ngayon. Lalo pa't nagkaharap sila ni Bert. Nadagdagan lang ang problema niya’t mga pasanin. Siguro nga, masamang tao ang tingin niya ngayon sa akin. Lihim na lamang akong napabuntong-hininga. Pinagbuksan ako ng kaniyang tauhan. Naghintay pa ako nang ilang saglit bago tuluyang bumaba. Wala pa ring imik si William, ni ayaw niyang lumingon sa gawi ko. Diretso lamang sa daan ang kaniyang paningin. Nakaramdam ako ng panlulumo. Hindi ko na lamang pinahalata. Tuluyan kong isinara ang pintuan. Humakbang ako hanggang sa gate ng aming bahay. Hindi ako sinundan ni anino ni William. Talagang masama ang kaniyang loob sa ‘kin. Wala akong ginawa kung hindi ang hayaan na muna siya. Hayaan na mag-isip at bigyang

Kaagad na umiwas siya ng tingin sa akin. Napayuko ako at napatingin na lamang sa pinto. Hindi ko alam kung dapat ba akong pumasok gayong abala siya sa pakikipag-usap sa panauhin niya kung sino man ito. “Miss Brenzuela?” Napalingon ako sa lalaking nakatayo rin sa tabi ko. Hindi ko napansin ang paglapit niya. “Sir Diego…” banggit ko sa pangalan niya. “Pinatatawag ka rin ba ni Sir William?” Tumango ako. Isa pang manager ang lumapit sa amin. Pati si Ms. Santillan ay dumating na rin. “Anong kailangan niya sa ‘tin lahat?” Nagkibit-balikat si Sir Diego. “Maybe about the rules and regulations na naman, or sa current sales report, tara,” wika ni Ms. Santillan. Siya ang naunang pumasok na sinundan naman namin kaagad. Nanlaki ang mga mata ng mga kasama ko nang makita nila ang babaeng bisita ni William. Kaagad na yumuko ang mga ito at bumati. Napakunot ang noo ko sa ginawa nila. Tumama ang mapanuring tingin ng babae sa akin nang mapansin niyang hindi man lang ako kumibo sa kani

Tanghali na nang ako’y makapasok sa trabaho. Nagmamadali akong nagtungo sa elevator, ngunit nang makarating ako at habang naghihintay na magbukas iyon. Tumambad sa akin ang nakatayong si Angelina. Tinaasan niya ako ng kilay nang magtama ang aming paningin. Napaatras ako nang humakbang siya palapit sa ‘kin. Tahimik lamang ako na nakipagtitigan sa kaniya. “Ang kapal talaga ng mukha mo, ano–na agawin sa akin ang lalaking mahal ko?” Wala akong laban sa napakapula niyang nguso na kulang na lang ay ubusin niya ang buong lipstick sa kaniyang labi. “You know what.” Tinapunan niya ng tingin ang I.D ko. “Hindi ikaw ang sisira sa relasyon naming dalawa ni William..” mariin niyang dagdag. Napahinto ang ilan at nakiusyoso na rin sa amin. Lakas-loob akong sumagot, “Hindi naman talaga ako, dahil ikaw ‘yon, Angelina.” Pinanlakihan niya ako ng mata. “Sinong may sabi sa ‘yong kausapin ako ng ganyan? Bastos ka! Wala kang karapatan dahil isa ka lang empleyado!” Sarkastiko akong natawa. “Ba