บททั้งหมดของ เมื่อฝาแฝดครบเดือน อดีตสามีถึงกับน้ำตาไหล: บทที่ 71 - บทที่ 80

และครั้งที่แล้ว เธอก็บอกเขาแบบนั้น ว่าเธอหลงลืมเรื่องราวบางอย่างไปจริงๆเขาเหมือนคนที่เพิ่งคว้าเจอแสงแห่งความหวัง รีบสาวเท้าเข้ามา แล้วจับไหล่ฉันไว้แน่น "อีอี เธอความจำเสื่อมจริง ๆ ใช่ไหม?"หากเธอความจำเสื่อมจริงๆ ลืมไปหมดแล้วว่าเขาเป็นสามี เป็นคนที่เธอเคยรักที่สุด ก็ไม่น่าแปลกใจที่เธอถึงได้ตัดสินใจหย่าอย่างเด็ดขาดขนาดนั้นถึงได้ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาแม้แต่น้อยเมื่อเห็นข่าวว่าเขาเปิดห้องกับซูอวี้โหร่ว ซ้ำยังคิดแต่จะช่วยเขาแก้ข่าวให้ภาพลักษณ์เขาดูดีฉันขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมาถามอะไรแบบนี้กะทันหันฉันไม่รู้ว่าทำไมก่อนหน้านี้ไม่ว่าฉันจะพูดว่าความจำเสื่อมอย่างไร เขาก็ไม่เชื่อ แต่ตอนนี้กลับทำราวกับคาดหวังให้ฉันบอกว่าความจำเสื่อมจริงๆแต่ฉันไม่สนใจจะรู้หรอก เพราะสิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือหย่าให้จบ "ฉันไม่ได้ความจำเสื่อมหรอก ที่พูดแบบนั้นแค่อยากลองดู ว่าคุณจะใส่ใจฉันมากขึ้นบ้างไหม ใครจะคิดล่ะ ว่าคุณจะไม่สนแม้กระทั่งความเป็นความตายของฉัน สนแต่ให้ฉันไปขอโทษซูอวี่โหรวของคุณน่ะสิ""แถมตอนที่ฉันกับซูอวี่โหรวตกน้ำ คุณเลือกช่วยเธอและปล่อยให้ฉันตาย ฉันก็เลยตัดใจจากคุณ"เมื่อได้ยินแบบ

ผู้ช่วยหวังมองดูท่าทีบ้าคลั่งของเธออย่างสงสาร จึงเดินเข้าไปปลอบ "คุณหนูโหรวระวังหน่อยนะครับ อย่าทำร้ายตัวเอง ครั้งนี้ไม่สำเร็จก็ยังมีครั้งหน้า"พอเขาพูดประโยคนี้ ซูอวี่โหรวก็ยิ่งระเบิดอารมณ์หนักกว่าเดิม!"ครั้งหน้าเหรอ? แกคิดว่าฉันยังมีโอกาสมีครั้งหน้าอีกเหรอ? มีไหม!"เสิ่นเหยียนฉือเป็นคนที่ไม่ยอมให้ตัวเองทำผิดพลาดซ้ำสองมาตั้งแต่เด็ก หลังจากนี้ เธอจะไม่มีโอกาสที่จะฉวยโอกาสตอนเขาเมาแล้วมีอะไรกับเขาได้อีกแล้ว!ถ้าไม่เกิดเรื่องอะไรกับเขา ไม่ทำลายเส้นแบ่งนี้ เธอจะก้าวไปข้างหน้ากับเขาได้อย่างไร?แม้ว่าเขาจะดีกับเธอมาก ตามใจและให้ท้ายเธอทุกอย่าง และเรื่องในครั้งนี้ถึงแม้เธอจะทำได้ไม่สมบูรณ์แบบนัก เขาก็ไม่ได้โทษเธอเลยแต่สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่แค่ความดีของเขา! เธอต้องการตัวเขา ต้องการเป็นผู้หญิงของเขา เป็นคุณนายเสิ่น!เมื่อนึกถึงอุปสรรคที่ยากจะก้าวข้ามระหว่างพวกเขา เธอก็หงุดหงิดจนอยากฆ่าคน!โดยเฉพาะอย่างยิ่งอยากฆ่าตัวเองในอดีต ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นเธอคิดอะไรไม่เข้าท่า ไม่ว่าจะเป็นใคร สถานการณ์ก็คงไม่เป็นแบบนี้!ผู้ช่วยหวังอยากจะบอกว่ายังมีโอกาส แต่เขาก็รู้ถึงนิสัยของเสิ่นเหยียนฉือผู้

เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างซูอวี่โหรวที่อยู่ข้างๆ ก็กุมท้องไว้และทำท่าทางเจ็บปวด "พี่เหยียนฉือคะ หนูปวดท้องจังเลย..."อาการปวดท้องของเธอทำให้เสิ่นเหยียนฉือลืมทุกอย่างไปในทันทีเขารีบอุ้มซูอวี่โหรวขึ้นมาขณะที่กำลังจะรีบจากไป ก็ไม่รู้ทำไมถึงนึกถึงฉันขึ้นมาอย่างกะทันหัน "เฉียวอี ถ้เธออยากได้ใบหย่าอย่างราบรื่น เธอก็ควรอยู่ให้ห่างจากเขา!""รอฉันกลับไป จะคุยรายละเอียดกับเธออีกที!ฎ พูดจบเขาก็รีบอุ้มซูอวี่โหรวจากไปอย่างเร่งรีบฉันกลอกตาใส่เขาไอ้สารเลวนี่!ยังจะให้รอเขาอีกเหรอ!เมื่อก่อนฉันนี่มันตาบอดจริงๆ!กู้เหยาจือมองการกระทำของเสิ่นเหยียนฉือที่ต้องการให้ฉันอยู่ห่างจากผู้ชายคนอื่น แต่กลับสนใจผู้หญิงคนอื่นมากถึงขนาดกล้าอุ้มผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าฉันซึ่งเป็นภรรยา ดูแล้วยากจะวิจารณ์ หลังจากดึงสายตากลับมา เขาก็มองมาที่ฉัน "ไม่ต้องกลัวเขาหรอกครับ ตอนนี้เป็นสังคมที่มีกฎหมายคุ้มครอง""ค่ะ"พอถูกเสิ่นเหยียนฉือมาก่อกวนแบบนี้ ความตึงเครียดของฉันเมื่อครู่ก็หายไปหมดศาสตราจารย์กู้บอกว่า นี่ก็ถือเป็นเรื่องดีอย่างหนึ่งถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง ก็ถือเป็นเรื่องดีจริงๆอย่างไรก็ตาม พอมาถึงหน้าบ้านอาจ

อาจารย์เป็นคนที่รักการปลูกดอกไม้เป็นพิเศษ ภายในบ้านสไตล์ตะวันตกสองชั้นเต็มไปด้วยดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ทำให้คนที่ก้าวเข้ามารู้สึกเหมือนหลุดไปอีกมิติหนึ่ง ราวกับว่าที่นี่ไม่ใช่ฤดูหนาวที่หนาวเย็น แต่เป็นฤดูใบไม้ผลิที่ดอกไม้บานสะพรั่งหลังจากอาจารย์เข้าบ้านไปแล้ว ก็ไปรดน้ำต้นไม้ของท่าน ราวกับว่าเราสองคนไม่ได้เดินตามเข้าไป"อาจารย์คะ..." ฉันเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้มเก้อๆอาจารย์แค่นเสียงเย็นชาและไม่พูดอะไรด้วยความหน้าหนาที่ยึดมั่นว่าการไม่ไล่ฉันออกไปก็คือการให้อภัย ฉันจึงเดินเข้าไปอีกก้าว ยิ้มเอาใจยิ่งกว่าเดิม "อาจารย์คะ ให้หนูช่วยรดน้ำดอกไม้ไหมคะ!""อาจารย์ก็รู้ว่าหนูเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการรดน้ำดอกไม้นะคะ!"อาจารย์แค่นเสียงเย็นชาอีกครั้ง ไม่สนใจฉัน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธฉันฉันรีบฉวยโอกาสรับบัวรดน้ำจากมือท่านทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มประจบสอพลอของฉัน คราวนี้อาจารย์ไม่ได้แค่แค่นเสียงเย็นชา แต่เป็นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา แล้วหันไปดึงกู้เหยาจือไปดื่มชาทำท่าทางเหมือนไม่อยากสนใจฉันเลยท่าทางที่หยิ่งผยองแต่ก็ดูน่ารักนั้น...ตอนที่เสิ่นเหยียนฉือจากไป เขาบอกให้ฉันรอเขาแล้วจะกลับมาคุยรายละเอียด

"ผลที่ตามมาไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะรับไหว?" ซูอวี่โหรวเอามือปิดปาก หัวเราะเบาๆในดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามราวกับว่าฉันเป็นแค่แมลงที่เธอสามารถบีบให้ตายได้อย่างง่ายดาย ไม่คู่ควรที่เธอจะต้องเสียเวลาสนใจเลยหลังจากหัวเราะเสร็จ เธอก็ส่งสายตาให้กับลูกน้องที่ภักดีที่สุดของเธอชายผมทองคนนั้นก็ยุยงให้คนอื่นๆ กรูเข้ามาล้อมฉันกับอาจารย์ทันที"พี่สาวครับ อาจารย์ฉีอายุมากขนาดนี้ ถ้าโดนชนเบาๆ ก็อาจจะต้องนอนติดเตียงไปครึ่งปีเลยนะครับ?""ค่ารักษาพยาบาล ผมจ่ายได้ไม่อั้นเลยครับ""ถ้าพี่สาวไม่รู้จักเจียมตัวจริงๆ ผมก็ไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนพี่สาวเล็กๆ น้อยๆ ก่อนหรอกนะครับ"แววตาของฉันดุดันขึ้นมาในทันที!ถึงแม้จะต้องตายพร้อมกัน ฉันก็จะไม่ยอมให้เธอมีโอกาสทำร้ายอาจารย์ฉันได้แม้แต่น้อย!"ซูอวี่โหรว ในเมื่อเธออยากตายขนาดนี้ ฉันก็จะสนองให้!"พูดจบ โดยไม่รอให้ซูอวี่โหรวพูดอะไรอีก ฉันก็หัวเราะเยาะ แล้วมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังล้อมพวกเรา "เป็นอะไรไป? พวกคุณยังไม่รู้กันอีกเหรอว่าฉันกับเสิ่นเหยียนฉือเซ็นสัญญาหย่าแล้ว และจะได้รับใบหย่าตอนสิ้นเดือนนี้แล้ว?"คนที่กรูกันเข้ามาล้อมพวกเราต่างตกตะลึงไม่คิดเ