Lahat ng Kabanata ng The Mafia's Marked Nanny: Kabanata 101 - Kabanata 110

Tahimik ang maliit na silid ng lumang outpost. Isang lamparang halos maubos ang langis ang nagbibigay lamang ng mahina at nanginginig na liwanag sa paligid. Sa kabila ng lamig ng disyerto, may kakaibang init na namamagitan sa dalawang taong tahimik na umuupo sa magkabilaang gilid ng kama na hinihigaan ni Alliyah—mahimbing na natutulog, kumapit pa ang maliliit na kamay sa stuffed camel na parang ayaw niya itong bitawan.Nakahalukipkip si Gray, nakaupo sa isang kahoy na bangko, habang si Rio naman ay nakaluhod sa harap niya, hawak ang bulak at maliit na bote ng antiseptic. May ilang gasgas si Gray sa braso at balikat—hindi malala, pero sobrag nagdurugo.At doon nagsisimula ang problema ni Rio.Tahimik niyang pinupunasan ang sugat, maingat, para hindi masaktan si Gray. Pero hindi niya maiwasang mapansin kung gaano kalapit ang mukha nila. Kung paanong sa bawat pihit ng ulo niya, naaamoy niya ang natural na halimuyak nito. Kung paano sumasayaw ang liwanag ng lampara sa balat nitong may bah

Ang biyahe palabas ng disyerto ay parang mahabang bangungot na hindi nagigising sina Gray at Rio. Halos wala na silang lakas matapos ang matinding dehydration at gutom. Si Alliyah ay nakahandusay sa likod ng buggy ni Karim, bahagyang nanginginig pero lumalaban pa rin ang mahinang paghinga.Hindi sila tinrato bilang bisita.Bilang bihag sila mula sa oras na dumikit ang mga anino ni Karim sa kanila.Tatlong sasakyan ang humiwalay mula sa main road, paakyat sa isang kalyeng walang marka, walang direksyon, at walang mapa. Ito ang lugar na sadyang iniiwasan kahit ng mga sindikatong takot kay Zayed. Lugar na hindi nasasakop ng radar, hindi naaabot ng drone, at hindi pinapasok ng sinumang may matinong pag-iisip.Ang teritoryo ni Karim.Makailang beses sumilip si Gray sa likod habang nangingibabaw ang pag-aalala para kay Alliyah. Sa tuwing gumagalaw ang sasakyan, dumudulas ang maliit na katawan ng bata sa tarp, at bawat pag-ungol nito ay parang patalim na dumudulas sa dibdib niya.Si Rio nama

Lumubog ang katahimikan sa pagitan nila; hindi na iyon basta katahimikan ng takot mula kay Karim. Iba ito. Mabigat. Mapait. Parang singaw ng sugat na matagal nang tinakpan pero hindi kailanman gumaling.Nakahawak si Rio sa tagiliran habang nakaupo sa malamig na sahig. Samantalang si Gray, kahit nakagapos na ulit, ay nakatayo nang diretso, nakasandal sa poste. Hindi niya pinapansin ang sakit sa mga braso. Hindi niya iniinda ang punit sa balat niya.Pero hindi rin siya gumagalaw.Para bang anumang galaw ay magpapabagsak sa pader na pilit niyang tinatayo.“Gray…” bulong ni Rio, hindi sigurado kung paano magsisimula.Hindi siya sinagot, pero ramdam ni Rio na nakikinig ito.Kaya huminga siya nang malalim, pilit nilulunok ang kirot sa dibdib.“Hinanap ka nila Mama Evie at Papa Russell.”Marahang kumurap si Gray. Walang ibang reaksyon. Walang emosyon. Pero ang biglang paghigpit ng panga niya ay sapat na para malaman ni Rio na tama ang puntong tinamaan niya.Suminghap si Gray, mababaw at maik

Nang isara muli ang pinto ng silid ni Alliyah, halos hindi gumagalaw si Gray. Hindi siya agad naglakad. Hindi rin niya tinanggal ang tingin niya sa huling bahaging tinulugan ni Alliyah—parang ayaw niyang kumurap, baka mawala ulit.Huminga siya nang malalim, mabigat, pagkatapos ay dahan-dahang itinuwid ang likod. Nilakasan niya ang loob, itinago ang panginginig ng mga kamay, at saka tumalikod.Paglabas niya sa pasilyo, dalawang bantay ang humarang. Tahimik lang silang naglakad kasama niya, walang imik, walang sigaw. Pero ramdam niya ang mga matang umaaligid. Walang tiwala. Walang bakas ng awa.Nang ibalik siya sa warehouse, bumungad sa kanya si Rio—nakaupo sa sahig habang nakasandal sa pader at hawak ang t-shirt niya na parang pinipiga.Napagawi agad ang tingin ni Rio sa mukha ni Gray.“May nangyari ba?” tanong niya sa diretsong tono at walang pasikot-sikot.Umiling si Gray, pero ang mata niya ay hindi nagsisinungaling. May nakita si Rio doon—hindi galit, hindi tapang, kundi bigat.“Si

Tumigil ang mapait na tawa ni Karim. Huminga ito nang malalim, parang sinadyang ibalik ang katahimikan para marinig nila ang susunod niyang sasabihin.“Mas mahalaga kay Zayed ang encrypted file na iyon,” aniya, malamig, “higit pa sa kung ano o sa kung sino pa man ‘yan.”Parang sumabog ang isang bagay sa dibdib ni Gray.Ramdam niyang nag-init ang dugo niya sa galit na hindi niya kayang itago.“Nagsisinungaling ka!” sigaw niya, hindi nag-atubili, hindi iniisip kung may balik iyon.Nag-angat ng kilay si Karim, bahagyang napangisi.“Talaga ba? Nagagalit ka kaagad nang hindi mo man lang sinuri kung ano ang totoo?”Pero hindi nakinig si Gray.Hindi niya kailangang makinig.Alam niya ang nakita niya.Alam niya ang nararamdaman niya.Hindi iyon kathang-isip.Hindi iyon obserbasyon lang.Hindi iyon ilusyon.Nakita niya mismo.Kung paano tumigas ang boses ni Zayed sa mga allies niya pero lumalambot kapag si Alliyah ang kausap. At higit sa lahat—Kung paano niya mismo narinig, paulit-ulit:“Prot