Semua Bab The Mafia's Marked Nanny: Bab 131 - Bab 140

Umuusok pa ang paligid nang masilip ni Gray ang liwanag mula sa bitak ng kisame— isang malutong na sinag na tumatama sa mukha niya habang pilit niyang inaangat ang sementong nakadagan sa kanya. Bawat pagbuga niya ng hangin ay may halong dugo at alikabok. Ramdam niya ang pulso sa sentido.Ang mga daliri niyang nanginginig, unti-unting dumulas sa gilid ng bato. Pinilit niyang huminga nang malalim, kahit hapdi ang humahagod sa tadyang niya. Minsan pa siyang humugot ng lakas—hindi dahil kaya niya, kundi dahil kailangan.At sa isang mariing pag-angat, gumalaw ang slab.Nag-crack ang gilid.Huminga si Gray—isang mahaba at napakalalim na paghinga.At itinaas niya ang semento hanggang sa tuluyang gumulong iyon sa tabi, nagbagsakan ang mga piraso ng alikabok mula sa impact.Tumayo siya, mabagal, paika-ika, parang sinulid na napipigtas ang bawat hibla. Nanginginig ang tuhod niya. Pero nakatayo siya.At sa distansya—nakatayo si Zayed. Parang estatwa sa gitna ng wasak na corridor, nakasulyap lama

Mabigat ang bawat hakbang ni Rio habang binubuhat si Alliyah palabas ng compound. Ramdam niya ang pag-uga ng lupa sa bawat putok ng baril at pagsabog sa likuran nila, ngunit hindi niya binitawan ang babae. May dalawang backup sa magkabilang gilid, pumuporma ng proteksiyon habang umaatras sila.“Clear sa kanan!” sigaw ni Theo.“Left secured!” sigaw naman ni Collin.Pero alam ni Rio na hindi iyon totoo. Masyadong malaki ang lugar. Masyadong marami ang kalaban. At kahit napapatumba nila ang bawat humahabol ay may paparating pa rin na bagong alon ng mga tauhan ni Zayed.At sa gitna ng lahat ng iyon ay may isang tao lang ang sumisigaw sa utak niya.Si Gray.“Rio, nakalabas na ba kayo?” boses ni Nikolai mula sa comms, medyo putol-putol ang linya dahil naaapektuhan ng pagkasira ng compound ang signal.“Malapit na...” sagot ni Rio habang hinihingal. “Nik, kumusta ang lagay ni Gray?”May ilang segundo ng katahimikan bago nagsalita si Nikolai. Rinig ang pagtipa niya sa mga keyboard, ang pag-adj

Madilim.’Yon ang unang bagay na naramdaman ni Gray—isang malalim, makapal, nakakabinging dilim na parang inilibing siya nang buhay. Walang tunog, walang galaw, pero may kung anong humihila sa kanya paangat. Parang may mga kamay na pilit na pinagigising ang matagal nang natutulog niyang diwa.Hanggang sa may pumasok na liwanag.Mahapdi. Matalim. Nakakabulag.Napasinghap siya nang bumukas ang mga mata, halos mapasigaw dahil sa sobrang kirot. Naninikip ang dibdib niya, parang may nakausling mga karayom sa baga niya. Sinubukan niyang bumangon pero hindi niya magawa—may mga strap na nakahawak sa mga braso niya. At saka niya napansin ang paligid.Isang kwarto. Puting-puti. Amoy alkohol.At saka ang mga aparato—mga tubo sa dibdib niya, sensors sa sentido, dalawang IV line sa magkabilang braso, at isang makapal na benda sa tagiliran. Ang dibdib niya ay may malalalim na galos na mukhang bagong-galing lang. Halos hindi niya maramdaman ang kaliwang binti niya.“Ano ’to...” bulong niya, garalgal

“Sigurado ka na ba sa desisyon mong iyan?” tanong ni Evie kay Gray habang nakayuko ito.Tahimik ang silid. Ang ilaw ay mahina, sapat lang para makita ang anyo ni Rio na nakahiga sa kama— payat pa rin, maputla, halos hindi gumagalaw maliban sa marahang pag-angat at pagbaba ng dibdib. Ang tunog ng monitor ang tanging pumupuno sa espasyo, paulit-ulit, walang emosyon, parang hindi nito alam kung gaano kabigat ang bawat segundo para sa babaeng nakaupo sa gilid ng kama.Hindi sumagot si Gray.Hindi niya kailangang magsalita. Ang tingin niya pa lang kay Rio ay sapat nang sagot.Anim na buwan.Anim na buwan muli ang lumipas mula nang magising siya sa coma—anim na buwang umaasang sa bawat pagpasok niya sa kwartong ito, sa bawat paghawak niya sa kamay ni Rio, ay magigising na ito. Anim na buwang paulit-ulit siyang tinatalo ng katahimikan.“Hindi pa rin siya nagigising,” muling sabi ni Evie, mas mahina na ang tono ngayon. “Pero stable siya. May progreso. Hindi lang natin alam kung kailan.”Bahag

Tahimik ang sementeryo sa umagang iyon—mas tahimik kaysa karaniwan. Walang ibang bisita, walang yabag ng sapatos sa graba, walang tunog ng dasal na binibigkas sa mahinang tinig. Tanging hangin lang ang gumagalaw, dahan-dahang hinihipan ang mga dahon ng matatandang puno na matagal nang naging saksi sa mga pagkawala at paglimot.Dumating si Rio gaya ng lagi niyang ginagawa.Parehong oras. Parehong daan. Parehong bigat sa dibdib.May dala siyang simpleng bungkos ng puting liryo—hindi marangya, hindi rin espesyal sa paningin ng iba. Ngunit para sa kanya, iyon ang bulaklak na pinakamalapit sa katahimikan. Walang sigaw ng kulay. Walang matinding bango. Isang paalala ng isang taong hindi kailanman humingi ng atensyon pero iniwan ang pinakamalalim na bakas.Si Gray.Kung tutuusin, wala na sanang dahilan para patuloy siyang bumalik dito. Sampung taon na ang lumipas. Maraming tao ang nagsabi sa kanya na sapat na ang panahon, na dapat ay natutunan na niyang bitawan. May ilan pang nagsabi na baka