All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 321 - Chapter 330

เมื่ออธิการบดีหลินกลับออกไปแล้ว ในห้องให้คำปรึกษาก็เหลือเพียงซูย่างและหรงอวี้เท่านั้นซูย่างก้มหน้าอ่านเอกสาร บรรยากาศกลายเป็นชวนอึดอัดขึ้นมาทันที"อาจารย์ซูไม่คิดสนใจคนไข้หน่อยเหรอครับ?" หรงอวี้เลิกคิ้วถามซูย่างเก็บเอกสารเข้าลิ้นชัก ขณะตอบกลับเสียงเรียบ "งั้นคุณหรงมีปัญหาอะไรเหรอคะ?"หรงอวี้เอาแต่จ้องมองซูย่างเขม็ง "อกหักครับ ทุกวันเจ็บปวดเจียนตาย ผมควรทำไงดี?""คุณหรงคะ ไม่ทราบว่าเคยมีใครบอกคุณไหมว่า อาการอกหักเป็นปรากฏการณ์ทางจิตใจตามปกติ ไม่ใช่ปัญหาทางจิตค่ะ แต่ถ้าคุณรู้สึกว่ารับมือกับความทรมานนั้นไม่ไหว ก็ขอแนะนำให้คุณใช้วิธีระบายความรู้สึก หรือไม่ก็เปลี่ยนความคิดของตัวเองดีกว่าค่ะ" ซูย่างกล่าวอย่างใจเย็นหรงอวี้มองซูย่างอย่างนึกสนุก เขาชอบมองท่าทางที่ดูมีความมั่นใจและกระตือรือร้นของซูย่าง แบบนี้แหละ... ถึงค่อยสมเป็นเธอหน่อย"แล้ววิธีระบายความรู้สึกกับเปลี่ยนความคิดมันคืออะไรเหรอครับ?" เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้พลางถามซูย่างตอบเสียงเรียบ "ก็ตรงตามชื่อเลยค่ะ การระบายความรู้สึกคือการหาคนปรับทุกข์ หาญาติสนิทมิตรสหายเพื่อบอกเล่าความในใจ ส่วนการเปลี่ยนความคิด คือการเปลี่ยนความโศกเศ

หรงอวี้เดินไล่ตามมา เพื่อยื่นถุงขนมให้เธอ "อย่าลืมนี่ด้วยสิ"หลังส่งขนมให้เธอแล้ว หรงอวี้ก็กลับไปนั่งบนรถยนต์ด้วยความอึดอัดใจ ก่อนจะขับออกไปในที่สุดเย็นวันต่อมาหลังเลิกงาน หรงอินก็มาดักรอซูย่าง "พี่ซูย่างคะ วันนี้หลังเลิกงานพี่ว่างไหม?""จะไปไหนเหรอ?" ซูย่างถามด้วยความประหลาดใจหรงอินไม่ตอบ แต่กลับลากแขนเธอขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้ามหาวิทยาลัย วันนี้คนที่มารับหรงอินไม่ใช่หรงอวี้ ซึ่งนั่นก็ทำให้ซูย่างถึงกับลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกรถเบนท์ลีย์สีดำมุ่งหน้าสู่ย่านชานเมือง ยิ่งห่างไกลจากตัวเมืองออกไปมากเท่าไหร่ ซูย่างก็เริ่มสังหรณ์ใจแปลก ๆ มากเท่านั้น แต่หรงอินกลับดูตื่นเต้นดีใจเป็นพิเศษ ถึงขั้นนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวบนรถเมื่อรถจอดสนิท ก็พบว่าปลายทางเป็นเนินเขาลูกหนึ่ง หรงอินลากเธอลงจากรถ "พี่ซูย่าง ที่นี่ตอนพระอาทิตย์ตกดินสวยมากเลยนะ"เธอชี้มือไปทางเส้นขอบฟ้า ซูย่างจึงมองตามไปแสงสุดท้ายของดวงตะวันสาดส่อง พวงแก้มของเธอถูกย้อมด้วยแสงสว่างยามเย็น นัยน์ตาเป็นประกายสะท้อนแสงสีชมพูเรืองรอง ดูอ่อนโยนจับใจซูย่างยืนอยู่บนยอดเขา แม้ที่นี่จะไม่สูงนัก แต่ก็ยังมองเห็นเมืองหนานเฉิงซึ่งอยู่ทางด้า

"สวยจ้ะ" ซูย่างพูดจบก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ ได้แต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ จนกระทั่งมาถึงบ้านของซูเมี่ยนรถเบนท์ลีย์ยังคงแล่นต่อไปบนท้องถนน หรงอินมองดูพี่ชายด้วยความกังวลใจ "พี่คะ พี่ซูย่างโกรธหนูหรือเปล่าเนี่ย?"เมื่อกี้สีหน้าของซูย่างดูเรียบเฉยไร้อารมณ์ ไม่ได้พูดคุยกับเธอสักคำหรงอวี้ลูบศีรษะปลอบโยนน้องสาวด้วยความนุ่มนวล "พี่ซูย่างเขาไม่โกรธเธอหรอก อย่างมากก็แค่ไม่อยากเจอหน้าพี่มากกว่า"แววตาของเขายิ่งมองเศร้า ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยหรงอินมองออกว่าพี่ชายกำลังผิดหวัง แต่สถานการณ์ตอนนี้มันเกินกว่าที่เธอจะควบคุมได้ เธอหลงคิดว่าหลังพาพี่ซูย่างไปดูดอกไม้ไฟแล้ว พี่ซูย่างจะยอมให้อภัยพี่ชายเธอ แต่เธอกลับคิดตื้นเขินเกินไปก่อนหน้านี้ พี่ซูย่างคงรู้สึกน้อยใจมากทีเดียว จึงโกรธเคืองกันถึงขั้นนี้ หรงอินตบแขนหรงอวี้เบา ๆ ขณะทำปากยื่นด้วยความแง่งอน "พี่คะ รีบไปง้อพี่ซูย่างกลับมาให้ได้เลยนะ!"เธอสัมผัสได้ถึงความหม่นหมองของพี่ชายในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา และสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจของซูย่างยามที่ได้ใกล้ชิดกัน เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าทั้งสองคนรักกันจะตาย แต่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะเมื่อซู

หรงอวี้เผยยิ้มขมขื่น “ทำไมต้องเลิกด้วยล่ะครับ?”ซูย่างหัวเราะออกมาเบา ๆ เพียงครั้งเดียวแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อเธอนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบรูปถ่ายที่ทำให้เธอรู้สึกหวาดวิตกใบนั้นออกมาจากกระเป๋า ทุกครั้งที่มองรูปนี้ ความรู้สึกเย็นยะเยือกน่าขนลุกมักจะแล่นพล่านไปทั่วสันหลังก่อนหน้านี้เธอไม่เคยสงสัยในชีวิตของตัวเองเลยแม้แต่น้อย แต่รูปใบนี้บอกชัดเจนว่าเธอหลงลืมบางสิ่งไป และต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมากอย่างแน่นอนไม่เพียงเท่านั้น ทั้งพี่ชายและหรงอวี้จะต้องรู้เรื่องนี้แน่เธอวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะแล้วค่อย ๆ เลื่อนมันไปตรงหน้าหรงอวี้พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “หรงอวี้ คุณเคยเห็นรูปใบนี้ไหมคะ?”ทันทีที่หรงอวี้หยิบรูปขึ้นมาดู รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็เลือนหายไปทันควัน แววตาที่ดูลึกลับราวกับปีศาจพลันเย็นชาขึ้นมา “ใครให้รูปนี้กับคุณ?”คิ้วที่เคยขมวดมุ่นของซูย่างคลายออก ประกายตาฉายแววเฉลียวฉลาดขึ้นมาทันที ไม่ต้องรอให้เขาตอบ เพียงแค่เห็นปฏิกิริยานี้ของเขาเธอก็รู้แล้วว่าหรงอวี้ต้องรู้ที่มาของรูปนี้แน่ ๆเธอนิ่งคิดแล้วถามหยั่งเชิง “หรงอวี้ คุณรู้จักรูปใบนี้จริง ๆ ด้วย?”ดวงตาอันคมปลาบของหรงอวี้ดุจดั่งทะเลสาป

แววตาของซูย่างฉายความรำคาญออกมาอย่างปิดไม่มิด “คุณกับฝู่เฉินซีนัดแนะกันมาหรือเปล่า? เขาออกไปปุ๊บ คุณก็เข้ามาปั๊บ”กู้อวี่หนิงก้มหน้ายิ้มกริ่ม ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นดวงตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชา “ฉันตามเขามาน่ะสิ เมื่อวานฉันเห็นกับตาว่าเขาพยายามส่งข้อความอะไรให้คุณบ้างในมือถือ แล้ววันนี้พอเขาเลิกงานตอนบ่ายสองครึ่ง เขาก็รีบไปซื้อขนมหวานนั่นมา”ซูย่างหัวเราะเยาะ “แล้วคุณต้องการจะสื่ออะไร?”สีหน้าของกู้อวี่หนิงเปลี่ยนเป็นดุดันอย่างฉับพลัน “อยู่ห่างจากเขาซะ ทางที่ดีชาตินี้ก็ไม่ต้องมาข้องแวะกันอีก ซูย่าง อย่าหน้าด้านให้มันมากนัก เลิกกันไปแล้วยังจะคิดมาแย่งสามีคนอื่นอีกเหรอ”ซูย่างเกือบจะสาดน้ำในแก้วใส่หน้ากู้อวี่หนิง แต่เธอก็ยับยั้งชั่งใจไว้ได้ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “กู้อวี่หนิง คำพูดนี้หลุดออกมาจากปากคุณมันน่าตลกสิ้นดี คนที่ควรจะถูกด่าว่าหน้าด้านน่าจะเป็นคุณมากกว่านะ คนที่กลับประเทศมาแล้วแย่งสามีคนอื่นหน้าตาเฉยก็อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้นี่ไง”กู้อวี่หนิงโกรธจัดจนขอบตาแดงก่ำ “ซูย่าง อย่ามากล่าวหากันพล่อย ๆ นะ! เฉินซีไม่เคยรักคุณเลย คนที่เขารักมาตลอดคือฉันคนเดียว ไม่ว่ายังไงคุณต่างหากที่เป็นคนเ