ดาบสังหาร (Sword of Annihilation) のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

.....เมืองเริ่มกลับมาเป็นปกติ ร้านค้าหลาย ๆ ร้านกลับมาเปิดดังเดิม เลี่ยหยางและเยว่หลิงหลังกินโจ๊กร้อนในตลาดช่วงเช้าตรู่กันไปแล้ว คุณชายไป๋ยังอยากเดินหาของกินเพิ่มอีก ทำไมมันกินเยอะขนาดนี้ ตัวก็ผอม ๆ ลีน ๆ ท้องเจ้าหมอนี่ต้องมีทาเถี่ย(สัตว์ในตำนานยุคโบราณ)อยู่จริง ๆ นั่นแหละคุณชายไป๋หยุดที่ร้านขายฮู่ปิ่ง(พิซซ่าโบราณ) มันเป็นแป้งอบแบนโรยงาด้านบน เยว่หลิงนอกจากจะซื้อแล้วยังขอเข้าไปดูว่าเขาทำยังไงอีกด้วยพอออกมาเขาก็เดินไปซื้อเจียวจื่อ ซึ่งเป็นซาลาเปาห่อไส้ รสชาติที่กัดลงไปนั้นมีเครื่องเทศจากด่านแดน(เอเชียกลาง)อยู่ด้วย มันดูแปลกใหม่กว่าซาลาเปาที่อื่นจริง ๆ สมแล้วที่เป็นเมืองแห่งเส้นทางสายไหมสำคัญที่มีหลากหลายชาติพันธุ์อยู่ที่นี่ผลไม้ก็เช่นกัน ลูกอินทผาลัมแห้ง หรือแม้แต่อแปริคอตเชื่อมก็มี แต่ราคาแพงพอสมควร ซึ่งไม่เป็นปัญหากับคุณชายกระเป๋าหนักสกุลไป๋เลยแม้แต่น้อย เขากินทุกอย่างที่เขาอยากกิน ทั้งคู่เดินตลาดกันจนถึงเกือบเที่ยง "กลับที่พักกันเถอะหลิงหลิง เจ้าเดินกินมานานแล้วนะ ข้าเดินจนเมื่อยแล้ว"แล้วเลี่ยหยางก็แอบเห็นใครสักคนกำลังวิ่งหลบเข้าไปในมุมตึก เขาคือนักฆ่ากลุ่มเจ๊แพะตุ๋นนั่นเองเล

.....เช้าวันนี้เลี่ยหยางชวนเยว่หลิงไปไหว้ศาลเจ้าเทพแห่งดาวดาวซึ่งอยู่ทางทิศเหนือของนครฉางอัน ศาลแห่งนี้สูงสง่า ประตูไม้ทาสีดำสนิท สลักลายกลุ่มดาวนับพัน เสมือนจักรวาลทั้งปวงถูกรวมไว้ในบานประตูเดียว ภายในศาลเจ้า เงียบสงัด มีเพียงกลิ่นธูปลอยคลุ้งขึ้นสู่ท้องฟ้า บนเพดานมีการวาดดาวฤกษ์เป็นจุดแสงทองคำ เมื่อจุดตะเกียงน้ำมันยามค่ำคืน จะระยิบระยับราวกับท้องฟ้าแท้จริงผู้คนเชื่อว่า หากมากราบไหว้จะได้รับการปกปักคุ้มครองจากเทพเจ้าแห่งดวงดาว ให้เดินทางปลอดภัย และชะตาชีวิตรุ่งเรืองทั้งสองประนมมือไหว้ แล้วเดินชมรอบ ๆ เลี่ยหยางชวยเยว่หลิงเขียนป้ายคำอธิษฐานแขวนไว้ในศาลเจ้า(ฉีหย่วนไผ๋)เหมือนคนอื่น ๆ ที่เขียนหอยแขวนไว้มากมายหลายพันชิ้น เยว่หลิงไม่ได้สนใจแต่ไม่อยากขัดเลี่ยอยางจึงนำแผ่นไม้หอมมาเขียนคำอธิษฐานโดยเลี่ยหยางไปเชื่อนักพรตในศาลเจ้าจ่ายเงินซื้อหยดหมึกผสมน้ำฟ้า(หมึกพิเศษผสมแร่เงิน) ซึ่งจะทำให้แสงจันทร์สะท้อนเป็นประกายเงิน คล้ายป้ายเรืองแสงยามราตรีได้ เสร็จแล้วทั้งคู่ก็นำไปแขวนไว้ที่เสาศิลาแกะสลักรูปดาว"เราใช้หมึกพิเศษ พอตกกลางคืนเมื่อแสงตะเกียงและแสงดาวตกกระทบ ป้ายพวกเราจะสะท้อนแสงวิบวับราวกับ

......เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งคู่ก้าวย่างเดินออกจากประตูเมืองทางตะวันออก พอพ้นมาได้นิดเดียวเยว่หลิงก็หันหน้ามามองเลี่ยหยาง "กว่างโจวไปทางไหน?"เลี่ยหยางเกาหัวแกร่กๆ "ก็ต้องลงใต้ ถ้าจะเดินทางบนบกจากตรงนี้ก็ต้องไปลั่วหยางก่อน แล้วผ่านลงไปเรื่อยๆถึงเมืองฉางซา เลยไปอีกก็ถึงกว่างโจวละ""แต่...ถ้าเจ้าอยากไปทางน้ำเราอาจต้องอ้อมหน่อยไปทางตะวันออกเพื่อขึ้นเรือที่ท่าเรือหางโจวแล้วจึงลงใต้"เยว่หลิงมองหน้าอย่างเฉยชา เลี่ยหยางคิดในใจ "ให้ตรูตัดสินใจแทนอีกแล้วชิมิ""ถ้าเจ้าอยากกินซุปน้ำแกงและอาหารดอกโบตั๋น (ใช้ดอกไม้ในอาหาร) รวมถึงงานเลี้ยงรื่นเริงที่เสิร์ฟอาหารเยอะๆ 10-20 อย่าง ก็ลั่วหยาง""แต่...ถ้าเจ้าอยากกินปลามังกรน้ำใสตุ๋น, เนื้อหมูตงพอ และชาหลงจิ่ง และเจอพวกนักกลอนกวีเยอะๆ ก็ต้องหางโจว"เลี่ยอยางเอามือแตะที่ท้องบางๆของเยว่หลิง "ถามทาเถี่ย(สัตว์ในตำนานยุคโบราณ)ในท้องเจ้าดูว่ามันอยากกินอะไร?"เยว่หลิงมองหน้าอย่างเฉยชาเช่นเดิม เลี่ยหยางถอนหายใจแรง"งั้นก็ไปลั่วหยาง! เฮฮาดี ข้าเกลียดพวกกวีตุ๊งติ้ง" ว่าแล้วเลี่ยหยางก็เดินนำเลย โดยมีเยว่หลิงเดินตามหลังต้อยๆ.....เดินทางมาสักพักทั้งคู่ก็มาถึงที่ราบกว้า

....คุกใต้สำนักฮั่วซานนั้นอยู่ลึกและเย็นชื้น กำแพงหินหนาทึบแผ่ไอความชื้นออกมา เยว่หลิงนั่งพิงผนังหิน ใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ ราวกับรูปสลักน้ำแข็ง เขามิได้ดิ้นรน มิได้เอ่ยคำถาม เพียงทอดสายตามองเลี่ยหยางเลี่ยหยางตรงกันข้าม เขายิ้มแสยะยิ้มเดินวนไปวนมา แล้วก็หันกลับมามองคุณชายเย็นชา“หลิงหลิง… นั่งนิ่งทั้งวันไม่เมื่อยบ้างรึ? ให้ข้ากดนวดบ่าให้มั้ย?”เยว่หลิงพยักหน้า เลี่ยหยางจึงมานั่งข้างๆแล้วยกมือขึ้นลูบต้นแขนเยว่หลิงอย่างเอาใจ“สบายไหมขอรับคุณชาย ข้าทำหน้าที่ภรรยา ส่วนท่านก็แค่นั่งหล่อไปเรื่อยๆ” เยว่หลิงหลับด้วยความฟิน"หลิงหลิง…” เสียงเขาแผ่วลง แต่แฝงความจริงจัง “ข้าสงสัยว่า ผู้หญิงที่ข้าเห็นใต้บ่อน้ำร้าง อาจเป็นเหตุผลที่พวกมันยังไม่ฆ่าเราทันที”เยว่หลิงหันตามสายตาเลี่ยหยางช้า ๆ ไม่มีคำพูด มีเพียงการรับฟังเหมือนโลกนี้ไม่เหลือสิ่งอื่นสำคัญนอกจากคนตรงหน้า“คนในนั้นมันกินศพมนุษย์!”แววตาของเยว่หลิงสั่นไหววูบหนึ่ง ริมฝีปากชมพูอ่อนโค้งขึ้นน้อยจนแทบไม่เห็น แสดงว่าเขารับทราบแล้วทันใดนั้น เสียงกรงเหล็กดัง อาจารย์อาก้าวเข้ามาในเงามืด อยู่หน้าห้องขังพร้อมศิษย์อีก 2 คน กลิ่นหอมดอกเหมยอวลอบอวล แต่ส

....เจ้าสำนักฮั่วซานยืนกลางลานพิธี ศิษย์ทั้งหมดรีบถอยห่าง ไปอยู่ตามขอบ มือนางถือกระบี่มั่น ดวงตาแดงก่ำ ทุกลมหายใจมีปราณบ้าคลั่งไหลเวียนไปทั่วร่างเธอมองไปที่ไป๋เยว่หลิง ยืนตรง มือขวาจับกระบี่แน่น ปลายชี้ลงพื้น ปราณรอบตัววูบวาบตามชีพจร เสียงโลหะกระทบสายลมดัง ซู่ซ่า เหมือนลมภูผาพัดผ่านเยว่หลิงตอบรับการต่อสู้ เขาใช้มือขวาจับกระบี่ชี้ลง พลังปราณมากมายโพยพุ่งออกมา จนเสือนไปทั่งสำนัก แม้แต่ต้นสนก็โยกดั่งมีลมพายุก็ไม่ปานพลังปราณของทั้งคู่รวมกันแล้วรุนแรงมาก ศิษย์ฮั่วซานทุกคนยืนไม่ได้ต้องคุกเข่าลงกับพื้น ดู 2 ยอดนักกระบี่ปะทะกัน รวมถึงเลี่ยหยางด้วย เขาหลบมายืนดูเท่านั้น ทั้งคู่จ้องกันตาไม่กระพริบ ในห้วงจิตทั้งคู่เริ่มปะทะกันหลายกระบวนท่าไปแล้ว(กระบวนท่าที่ 1 ในห้วงจิต)นางฟาดกระบี่ลงพื้น ส่งลมไฟและแรงตัดอากาศ เยว่หลิงยืนใช้มือซ้ายประคองกระบี่เล็กน้อย แค่เบี่ยงตัวและปลายกระบี่รับแรง(กระบวนท่าที่ 2 ในห้วงจิต)นางหมุนตัวฟาดกระบี่เป็นวงกว้าง แรงลมไฟกระจาย เยว่หลิงก้าวเท้าขวาไปข้างหน้า เท้าซ้ายถอยเล็กน้อย ใช้จังหวะลื่นไหลของร่างกาย ปล่อยปราณตัดแรงปะทะ ทุกแรงโจมตีถูกกระจายไป ทำให้เขาแทบไม่รับบ