All Chapters of ดาบสังหาร (Sword of Annihilation): Chapter 31 - Chapter 40

....เมืองลั่วหยางหลังเหตุการณ์เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและฝุ่นควันลอยฟุ้ง ร่องรอยของพื้นดินแตกเป็นรอยยาว ขอบหลุมขนาดใหญ่กว้างยาวหลายสิบวา เกิดขึ้นกลางเมืองเหมือนกลืนกินบ้านเรือนหลายหลังเข้าไป พื้นถนนแตกกระจาย หินกรวดและอิฐปูนกระเด็นกระจัดกระจายเต็มไปหมดบ้านเรือนหลายหลังพังลงเป็นซากไม้และปูน บางหลังเหลือเพียงเสาไม้และเศษหลังคา เสียงลมพัดผ่านซากตึกส่งเสียงครืนคล้ายเสียงร่ำไห้ของเมือง เสียงตะโกนเรียกหาครอบครัวและสัตว์เลี้ยงยังดังก้องไปทั่ว ท่ามกลางซากปรักหักพัง ทารบางส่วนพวกเขาพากันช่วยกันลำเลียงผู้บาดเจ็บ บ้างก้มหน้าก้มตากวาดซากหิน บ้างยืนจ้องหลุมขนาดใหญ่ด้วยแววตาสั่นพร่า บางคนพูดกระซิบด้วยความหวาดกลัว “นี่…เทพสวรรค์หรือมักรทองทะยานสู่สวรรค์กันแน่?”หลุมใหญ่นั้นด้านล่างว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย ราวกับว่าไม่เคยมีสุสานโบราณหรืออาวุธเทพพวกนั้นอยู่ที่นั้น เป็นแค่หลุมดินลึกๆธรรมดาเท่านั้นเองพวกเจ้าหน้าที่ประจำเมืองออกตรวจสภาพความเสียหาย พวกเขาช่วยกันตรวจสอบซากต่างๆ รวมถึงศพที่ยังติดอยู่ในอาคารเล่านั้น ครั้งนี้ถือว่าเป็นหายนะครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดลั่วหยาง เพราะนอกจากเกิดภัยพิบัติที่แปลกประหลาดแล้ว

....จอมยุทธทุกคนตกใจ คุณชายไป๋คนนี้วิชาตัวเบาสูงส่งเหลือเกิน ยมฑูตโลหิตยิ้มดีใจ ในที่สุดข้าก็ได้เจอผู้ที่คู่ควรแก่ข้าแล้ว แล้วเสียงก็อึกทึก หัวหน้าพรรคฝ่ายธรรมะต่างตะโกนหาคุณชายไป๋ แต่เขาไม่สนใจพลิกอ่านตำรานั้นอย่างรวดเร็ว "นี่ของปลอม...""หลิงหลิงมือเจ้า!" ที่นิ้วมือมีสีเขียว คัมภีร์มีพิษ!แต่นั่นไม่ใช้ปัญหาสำหรับคุณชายไป๋ เขาเอาเข็มออกมาแทงตามจุดต่างๆของร่างกายอย่างรวดเร็ว เข็มหนึ่งเจาะฝ่ามือ และยกฝ่ามือไปทางภูติขวา ซัดพลังปราณปล่อยพิษใส่ภูติขวาโดนพิษนั้นจนใบหน้ากลายเป็นสีเขียวดิ้นทุรนทุรายเจ็บปวดด้วยพิษของตนเอง และตายในเวลาถัดมาทุกคนตะลึง ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก คุณชายชุดขาวคนนี้....ข้าว่าแล้วเขาต้องไม่ธรรมดา หัวหน้าสำนักกระบี่ขาวนึกในใจ"หลิงหลิง กลับมานี่ เร็วๆ" เลี่ยหยางตะโกนเรียกจากด้านหลังสุดแต่ไป๋เยว่หลิงไม่ไป เขามองไปทั่วห้องโถง และมองผุ้คุมกฎทั้ง 4 แล้วจึงตะโกนหาเลี่ยหยาง"เลี่ยหยาง หมุนแท่งโลหิตกลางห้อง"เลี่ยหยางรีบแทรกเข้ามาหมุน ส่วนเยว่หลิงกระโดดขึ้นไปเหยียบหัวผู้คุมกฎทั้ง 4 แรงๆจนพื้นมีแรงกระแทกใช่แล้วผู้คุมกฎทั้ง 4 ยืนตรงตำแหน่งกลไกไว้นั่นเองแล้วประตูห้องลับที

.....เยว่หลิงและเลี่ยหยางเดินข้ามป่าและภูเขา แล้วก็เพราะเยว่หลิงชวนวิ่งเล่นออกนอกเส้นทาง ในที่สุดทั้งคู่ก็หลงอยุ่ในป่างตามลำพัง 2 คนจนได้ แต่ก็ไม่ได้แย่ไปเสียหมด เดินไปเดินมาเจอบึงน้ำใสถูกปกคลุมด้วยหิมะบางๆ แม้อากาศจะหนาว แต่ด้วยความเหนื่อยเหงื่อไคลไหลจนตัวเหม็นทั้งคู่จึงอดไม่ได้ที่จะลงไปอาบน้ำในบึงนั้น (จริงๆแล้วอากาศหนาว น้ำในสระ,บึง,ทะเลจะอุ่นกว่าบนบก)เยว่หลิงถอดชุดขาวสะอาดของตนออก วางไว้บนก้อนหินใกล้บึง ใบหน้าเรียบเย็นแต่แฝงความสงบ น้ำใสไหลลูบไล้ผิวพรรณเขา เส้นผมดำยาวลอยละล่องตามกระแสน้ำเลี่ยหยางยืนก็ถอดเสื้อลงอาบด้วยกัน แม้ร่างกายจะเปลือบเปล่าแต่เดี๋ยวนี้ทั้งคู่ไม่ค่อยจะเคอะเขินกันแล้ว “หลิงหลิง… น้ำเย็นจนหน้าซีดเลย อย่าอาบนานล้ะ”“ข้าสบายดี… อย่ามาวุ่นวายกับข้า”เลี่ยหยางหัวเราะในลำคอ เข้ามาใกล้ๆ และใช้มือตักน้ำใสไหลลูบไล้ร่างกายเยว่หลิง เยว่หลิงมีแก้มแดงนิดๆด้วยควมเขินอายสายตาซุกซนของเลี่ยหยาง“เจ้า… มองอะไรข้า?”เลี่ยหยางย่นจมูกเล็กน้อย มือกุมผ้าเช็ดน้ำหนักเบา “ข้าก็มองไปเรื่อยแหละ… อะไรน่ามอง ข้าก็มอง”ทั้งคู่หยอกล้อกันไปมา ท่ามกลางความเงียบสงบของป่า หิมะบางๆ ร่วงลงมาเป็

.....หุบเขาเทียนกวง อยู่ท่ามกลางภูเขาสูงชัน สองฝั่งเขาสูงเสียดฟ้า ดุจกำแพงธรรมชาติ กั้นลมและเสียงจากโลกภายนอกกลางหุบเขาเป็น ลานประลองวงกลมขนาดใหญ่ พื้นหินสีขาวอมเทา แกะสลักเป็นลวดลาย มังกรพยัคฆ์คู่ สัญลักษณ์แห่งความแข็งแกร่งและความสมดุลน้ำใสจากลำธารเล็ก ๆ ไหลผ่านลานด้านข้าง สะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยับราวกับดวงดาวด้านเหนือของลาน มีแท่นหินสูงชื่อแท่นประจักษ์ฟ้า เป็นที่ประทับของปรมาจารย์ยุทธภพที่ตัดสินการประลองมุมหนึ่งของแท่นมีต้นพลัมขาวเก่าแก่ ทิ้งดอกสีขาวราวปุยเมฆ เป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์และความยุติธรรมวันนี้เป็นงานประลองทุก 10 ปีที่เหล่าจอมยุทธมากมายเดินทางมารวมตัวกันที่นี่"หลิงหลิง เจ้าดูนั่นสิ สำนักดังๆทั้งนั้นเลย" เลี่ยหยางตื่นเต้นมาก เขาไม่เคยเจอจอมยุทธมากมายขนาดนี้ในคราเดียวสักที แต่เยว่หลิงนั้นกลับยืนนิ่งด้วยใบหน้าเย็นชา"ดูนั่นสิ ไม่ผิดแน่ คุณชายชุดขาวหน้าตาหล่อราวเทพเซียนแบบนี้ เขาคือราชบุตรเขยไป๋เยว่หลิง" "เขาได้ยินข่าวลือว่าวิชากระบี่จันทรานั่นฟันตำหนักขาดครึ่งได้เชียวนะ!" เริ่มมีเสียงซุบซิบและหลายสายตามองมาทางคุณชายชุดขาวเลี่ยหยางงอน ไม่มีใครพูดถึงเขาเลย เขารีบ

.....หลังจากนั้นก็มีจอมยุทธคู่อื่นๆขึ้นไปประลองฝีมือกันบนลานต่อสู้อีกหลายคู่ ส่วนไป๋เยว่หลิงก้กลับมาที่ร้านน้ำชาร้านเดิมนั่งจืบชาพักเหนื่อยอย่างใจเย็น ส่วนเลี่ยหยางก็กินขนมอย่างเอร็ดอร่อยชมการต่อสู้อยู่ข้างๆ มีจอมยุทธหญิงหลายคนเข้ามาคุยคุณชายไป๋ เลี่ยหยางเอามือจับเยว่หลิงไว้ไม่ปล่อย แม้จะมองไปางลานประลอง แต่เขาก็แอบชำเลืองมองมาเป็นระยะๆทุกครั้งที่มีคนเข้ามาพูดคุยกับเยว่หลิง ซึ่งเยว่หลิงก็รู้ จึงไม่ค่อยพูด นั่นทำให้บทสนทนาไม่ยาว จอมยุทธเหล่านั้นก็ลาจากไปแล้วก็มีชายชราชุดยาวสีขาวประดับลวดลายสวยงาม สายตาเยือกเย็นและสง่างามมาหยุดตรงหน้าเยว่หลิงและเลี่ยหยาง เขาคือปรมาจารย์ผู้เป็นประธานงานประลองนี้นี่เอง เลี่ยหยางรีบวางขนมและลุกขึ้นโค้งคำนับ แต่เยว่หลิงยังคงนั่งจิบชาอยู่เช่นเดิม เลี่ยหยางพยายามสะกิดแต่เยว่หลิงก็ทำไม่สนใจ"ไม่เป็นไร ชายแก่เช่นข้าแค่มาทักเด็กหนุ่มรุ่นใหม่ที่มีพรสวรรค์เท่านั้นเอง" เขามองเยว่หลิงด้วยแววตาเป็นมิตร"กี่คน?" เยว่หลิงมองที่ปรมาจารย์ และเอ่ยปากถาม ปรมาจารย์ทำหน้ายิ้มและงงกับคำถาม"เมื่อกี้ท่านฆ่าไปกี่คน?" "ข้าได้กลิ่นเลือดจากท่าน"ใบหน้าชายชราเปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็