All Chapters of เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Chapter 61 - Chapter 70

......ผ่านไป 7 วัน ชายวาดรูปก็กลับมารับเด็กน้อยที่บ้านหลินเซียน แต่เด็กน้อยยังนั่งกินข้าวอยู่ วันนี้หลินเซียนทำปลาย่างให้เขากิน ชายวาดรูปจึงนั่งยิ้มและรอจนเด็กน้อยกินเสร็จเขามองหลินเซียน แล้วพูดว่า"ยินดีด้วย อีกแค่ 6 วันพลังปราณท่านก็จะกลับมาแล้ว"หลินเซียนตกใจกับคำพูดของชายวาดรูป เพราะตลอดที่ผ่านมา 9 ปี 8 เดือน(รวมที่เดินทางมาที่นี่อีก 3 เดือน) ทุกคนเห็นเขาเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่มีใครมองออกเลยว่าเขาเป็นเซียน แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้าน(แม่ทัพสวรรค์และขุนพลปีศาจ) ซึ่งคู่นี้พวกเขามีพลังยิ่งใหญ่เหลือประมาณแค่ไหนหลินเซียนก็ประจักษ์แล้วแต่....ชายผู้นี้เป็นใครกันแน่? ทำไมข้าไม่รู้สึกเลยว่าเขาเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่ เขาดูธรรมดามาก ใช้ชีวิตวาดรูปไปวันๆ ไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไปยังไม่ทันคิดต่อไปมากนัก เด็กน้อยก็วางชามข้าวลง เพราะกินอิ่มแล้ว เขาแบมือไปทางชายวาดรูปชายวาดรูปร้องอ้อ! แล้วหยิบจานเข็มทิศเก่าๆอันหนึ่งออกมามอบให้หลินเซียน"นี่เป็นจานหมุนแห่งโชคชะตา""เป็นของดูต่างหน้าลูกหลานของข้า"พอบอกว่าเป็นของดูต่างหน้า หลินเซียนก็ส่ายหน้าไม่รับทันที แต่กลับเป็นเด็กน้อยที่หยิบจานหมุนนั้นม

.....แคว้นชิวเป็นแคว้นใหญ่ที่มั่งคั่ง โดยเฉพาะเมืองหลวง เมืองนี้นอกจากจะมีแต่คนรวยๆแล้วยังถูกขนานนามว่า “นครใบไม้ร่วง” เพราะต้นไม้ที่นี่จะผลัดใบทิ้งหมดในฤดูร้อนแล้วบานดอกไม้ทั้งต้นแลดูสวยงามตามถนนหนทางไปทั่วทั้งเมืองส่วนชื่อ "ชิว" มาจากตำนานโบราณที่ว่ามีเซียนผู้หนึ่งฝึกฝนจนบรรลุเซียนจนก้าวขึ้นสู่แดนสวรรค์ได้ ทำให้ราชวงศ์ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติ์แก่เซียนผู้นั้น แต่เป็นเรื่องน่าแปลกที่แคว้นนี้กลับแทบไม่มีสำนักเซียนอยู่เลย เหล่าเซียนที่คอยช่วยเหลือราชสำนักมักมาจากแคว้นอื่น มีข่าวลือซุบซิบว่าราชสำนักได้ใช้เงินและสิทธิพิเศษจำนวนมากเพื่อซื้อตัวเซียนเก่งๆมาอาศัยอยู่ที่แคว้นลมจากขุนเขาตะวันตกพัดพาเสียงระฆังศาลาเต๋ามาแผ่วเบา เสมือนเตือนใจผู้คนถึงความไม่เที่ยงของสรรพสิ่งกลางเมืองคือ “หอชิวหลิง” หอคอยสูงลิ่วที่ว่ากันว่าปลายยอดสัมผัสหมู่เมฆ ลือกันว่าที่นี่เก็บงำความลับของเต๋าไว้ภายในหลินเซียนและหลินเยว่ใช้เวลาเกิดทาง 1 เดือนเต็มกว่าจะมาถึงเมืองหลวงแห่งนี้ เหตุที่เดินทางล่าช้า เพราะทั้งคู่เงินหมด ไม่มีค่าที่พัก หลินเยว่จึงเขียนอักษรขาย ส่วนหลินเซียนก็ขายยาสมุนไพรที่เขาทำเอง ตามเมืองและหมู่บ้า

(2 เดือนผ่านไป).....ณ กระท่อมกลางป่าที่หลินเซียนอยู่ ด้านนอก...ค่ายกลชั้นกลางมีเสียงดังวุ่นวาย หลินเซียนใช้จิตปราณเพ่งดูพบว่ามีกองทหาร ขันที ข้าราชบริพาร รวมถึงหานซิ่ว หลงวนเวียนอยู่ที่เส้นทางนั้น มีเกี้ยวหนึ่งถูกแบกหามกลางป่าอย่างดี หลินเซียนมองเข้าไปเขาคือองค์รัชทายาทที่ตัดสินประหารหลินเยว่นั่นเอง ทหารและขันทีต่างตะโกนเรียกชื่อหลินเซียนไปทั่ว "ท่านเซียนได้โปรดออกมาเถิดๆ"หลินเซียนสถบ "หึ! กลางป่าเขายังนั่งเกี้ยวเท้าไม่ยอมติดดิน สูงล้ำมากงั้นก็อยู่ที่นั่นแหละ อีก 1 เดือนข้าค่อยดูพวกเจ้าใหม่"เรื่องนี้หลินเซียนไม่บอกหลินเยว่ เขาโกหกว่าเสียงดังด้านนอกเป็นพวกสัตว์ป่าย้ายถิ่นฤดูผสมพันธุ์ ซึ่งหลินเยว่มันไม่ได้โง่ แต่ก็ยอมแกล้งโง่นั่งจิบชาชมวิวเขียนอักษรเล่นไปไม่สนใจครบ 1 เดือนหลินเซียนเพ่งจิตไปดูใหม่ เห็นทหาร ขันที และข้าราชบริพารแทบไม่เหลือสภาพสวยงามเรียบร้อยของคนอยู่วังหลวงแล้ว เนื้อตัวมอมแมม หน้าตาอิดโรยเต็มที องค์รัชทายาทเองก็เลิกนั่งเกี้ยว ลงเดินเองแล้ว พวกเขาไม่ยอมถอยกลับ ยังคงมีเสียงเรียกหาหลินเซียนอยู่ แต่ก็เบาลงกว่าแต่ก่อนตามเรี่ยวแรงที่เหลือไม่มากหลินเซียนทำตามที่ตนพูดไว้ เขา

......แผ่นหมุนโชคชะตามันไม่ได้ถูกทำลายไปด้วย มันลอยคว้างอยู่กลางอากาศ แล้วเข็มทิศเหล็กเก่าๆนั่น มันก็หมุนถอยหลังครบรอบวงกลมฝุ่นผงต่างๆลอยกลับเข้ามารวมกลายเป็นร่างหลินเซียนอีกครั้ง มันฝืนกฎแห่งกาลอันยิ่งใหญ่ เวลาถูกย้อนเฉพาะร่างหลินเซียนกลับคืนมาได้อย่างเหลือเชื่อ นี่คืออาวุธสวรรค์ที่ฝืนกฎศักดิ์สิทธิ์แห่งกาลเวลาได้!แต่ก็เป็นร่างที่หมดสภาพก่อนที่จะกลายเป็นฝุ่นผง หลินเซียนไม่เหลือพลังอะไรแล้วอีก สภาพเขาย่ำแย่มากด้านบนท้องฟ้าเปลี่ยนสี มีสำแสงสายฟ้าขนาดมหีมา ราวกับว่าคือลำตัวมังกรขนาดยักษ์ก็ไม่ปาน มันมีสีน้ำเงิน เสียงเปี๊ยะๆของไฟฟ้ากระทบกันที่ดังก้องฟ้านั่นช่างขนลุกขนพองยิ่งนักหลินเซียนเงยหน้ามองแล้วแสยะปากยิ้ม พร้อมหัวเราะเจื่อนๆ"เจ้าคือเส้นสุดท้ายแล้วใช่ไหม?""มาสิ! มาเลย! รีบลงมาสังหารข้า!" เขาตะโกนสุดเสียงขึ้นฟ้าท้าทาย จนเลือดพุ่งออกปาก แต่วินาทีนี้หลินเซียนราวกับคนบ้า เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้วเขาปล่อยพลังปราณทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ แต่.....เหลือแค่อย่างเดียว และสุดแสนจะธรรมดาที่สุด นั่นคือ "ปราณน้ำพิสุทธิ์""น้ำพิสุทธิ์" นี้เกิดมาจากทุกอารมณ์และการปฏิบัติของเขา มันเป็นจิตใจกตัญญู คุณ

...ในหุบเขาแห่งหนึ่ง ธรรมชาติสวยงามและสงบ ปราศจากมนุษย์อยู่อาศัยสายน้ำใสเย็น หลินเซียนผมสีขาวยาสลวยในอาภรณ์สีขาวเรียบง่าย เขานั่งขัดสมาธิอยู่กลางลำธารที่น้ำไหลเอื่อยๆ โดยลอยอยู่บนผิวน้ำ ลมหายใจของเขาเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงน้ำหลินเซียนนั่งอยู่แบบนั้น 7 วัน 7 คืนไม่ไหวติง ในห้วงจิตของเขาๆรู้สึกราวกับน้ำในลำธารนั้นหยุดนิ่งไม่ได้ไหลอีกแล้วในรุ่งเช้าวันที่ 8 ก็มีดอกบัวสีชมพูอ่อนผุดขึ้นมาจากน้ำตรงหน้าเขา หลินเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนกลีบบัวนั้นจะค่อยๆบานและส่องแสง แล้วก็มีร่างของเด็กหญิงน้อยบริสุทธิ์อยู่ข้างในดอกบัวนั้นเด็กน้อยมีดอกบัวจิ๋วอยู่ที่ข้างหู เธอมีรอยยิ้มอ่อนโยนยิ่งกว่าละอองน้ำ“เซียน....ท่านกำลังมองสายน้ำงั้นหรือ?” เสียงเธอแผ่วบางจนแทบไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงหรือสายลมหลินเซียนลืมตาขึ้นช้าๆ มองที่เด็กหญิงตัวน้อย“ข้าต้องการเข้าใจสัจธรรมของเต๋าแห่งสายน้ำ หากน้ำสามารถนิ่งได้ ข้าก็อาจสัมผัสเต๋าได้เช่นกัน”เด็กหญิงยิ้มบาง“แต่ถ้าน้ำไม่ไหล ก็ไม่ใช่น้ำ ถ้าบัวไม่ผลิบาน ก็ไม่ใช่บัว สิ่งที่เป็นเต๋า มิได้อยู่ที่นิ่งหรือไหล แต่อยู่ที่การ เป็นสิ่งนั้นโดยไม่ขัดแย้งกับสิ่งอื่น”หลินเซียนน