All Chapters of เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Chapter 51 - Chapter 60

....หลินเซียนขึ้นมาถึงผิวน้ำแข็ง เขาตกใจมีเซียนมากมายหลายพันคนยืนรอบทะเลสาป มองไปมุมหนึ่งเห็นชายชราสวมชุดมังกรสีทองและมีกองทหารจำนวนมากคุ้มครองเขา ไม่ผิดแน่เขาคือฮ่องเต้แคว้นจูนี่เองพอเขาขึ้นมาเสียงก็ดังกระหึ่ม "คาราวะท่านบรรพาจารย์!!"หลินเซียนงง แล้วก็มีชายผู้เฒ่าคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา เป็นชายผมขาวโพลน เคราสีขาวยาวถึงอก ใส่เสืื้อผ้าหนาหลายชั้นมาก มีศิษย์ 2 คนช่วยกันพยุงเขาเดินเข้ามาหาหลินเซียน"แค่กๆ ท่านอาจารย์ข้าเองจางซาน""จางซาน! ทำไมเจ้าเปลี่ยนไปขนาดนี้!"นี่หากใครไม่รู้มาก่อนคงนึกว่าหลินเซียนเป็นหลานเป็นเหลนของผู้เฒ่าจางซานแน่ๆ เพราะเขายังหน้าเป็นเด็กอายุ 18-19 ปีอยู่เลย แถมหล่อเหลาน่าหลงไหลอยู่เช่นเดิม "ท่านลงไปใต้นั้น 150 ปีแล้ว แค่กๆ""150 ปี!!""ใช่ขอรับ ที่พวกเรารู้มารวมกันวันนี้เพราะทั้งเทือกเขาสั่นสะเทือนรุนแรง สัตว์น้ำและสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำทุกชนิดต่างกระโดดโลดเต้น เส้นปราณวิญญาณมากมายหลายหมื่นเส้นต่างพุ่งมาที่ทะเลสาปน้ำแข็งแห่งนี้ และเกิดเกล็ดน้ำค้างหิมะที่สวยงามมากตกทั้งเมือง""แค่กๆ ข้ารู้เลยว่าต้องเป็นท่านอาจารย์แน่ๆ"จางซานค่อยๆคุกเข่าลงต่อหน้าหลินเซียน "แค่กๆ ข

....ณ หลังเขาแห่งหนึ่ง ที่นี่เคยปกคลุมทุ่งนาที่เขียวขจีด้วยต้นกล้าอ่อน เสียงไก่ขันและสุนัขเห่าเป็นจังหวะ เด็กๆ วิ่งเล่นไล่จับกันบนทางดิน เสียงควายไถนาสลับกับเสียงนกเกาะคันนา ที่นี่เคยมีหมู่บ้านอยู่อาศัยกลมกลืนกับธรรมชาติเวลาจะผ่านมาถึงราวๆ 170 - 180 ปีแล้วปัจจุบันกลายเป็นเมืองเล็กๆเมืองหนึ่ง เวลาที่ยาวนานเกินกว่าจะเป็นที่จดจำได้ของมนุษย์ปกติ ข่าวลือเรื่องที่มีคนตายทั้งหมู่บ้านค่อยๆสูญหายไปกับกาลเวลา จึงมีผู้คนใหม่ค่อยๆมาตั้งรกรากอาศัยจนเติบโตกลายเป็นเมืองเล็กๆอย่างไรก็ดีหลุมศพของหลันหลินนั้นยังอยู่ แม้จะเก่าโทรมไปมากแต่ก็ยังอยู่ราวกับรอวันที่พี่หลินเซียนของเธอจะกลับมาหาอีกครั้งในมือหลินเซียนมีเมล็ดดอกไม้,ขนมเคลือบน้ำตาล และหนังสือนิทานเล่มหนึ่ง เขาโรยเมล็ดดอกไม้นั้นรอบหลุมศพ แล้วให้เสี่ยวหมิงช่วยเร่งให้ดอกไม้เหล่านั้นเติบโตจนบานดอกสวยงามรอบหลุมศพ หลังจากนั้นเขาจึงวางขนมเคลือบน้ำตาลลง และคลี่อ่านหนังสือนิทานหน้าหลุมศพหลันหลินอยู่นาน มีสายลมพัดเย็นอยู่ตลอดเวลา ราวกับมีเด็กน้อยหลันหลินมานอนหนุนตักพี่หลินเซียนอนฟังนิทานดั่งแต่ก่อนเก่าเมื่ออ่านนิทานจบแล้วหลินเซียนใช้หินก้อนหนึ่งมาสลักช

....3 เดือนสำหรับเซียนหยวนอิงที่อายุยืนเป็นพันๆปีนั้นเหมือนแค่ไม่กี่ชั่วยาม หลินเซียนพาแม่นางหลิวเซี่ยงมาที่หุบเขาเงามาร สถานที่ต้องห้ามที่เขาเคยมาเก็บพลังหยินเพื่อพัฒนาทักษะน้ำยมโลกของเขา หลินเซ๊ยนไม่อนุญาตให้ปีศาจเสือเข้าไปหานางได้ แต่ให้เอาอาหารมาส่งนางทุกวันผ่านเขาได้วันนี้ปีศาจเสือในร่างชายหนุ่มก็มาอีกแล้ว แต่คราวนี้มีชายแก่คนหนึ่งตามมาด้วย เขาคือบิดาของปีศาจเสือ จอมปีศาจพยัคฆ์ขาว แม้แปลงร่างเป็นมนุษย์ แต่อกใหญ่ กล้ามแขนเป็นมัดๆ ท่าทางดุดันนั้น ไม่ได้ลดบารมีราชาพยัคฆ์ลงได้เลย หากเป็นมนุษยืเขาคงเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่ไหนสักที่ในสนามรบเป็นแน่แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าหลินเซียน เขาก็ตบหัวลูกชายแรงมาก"โอ๊ย! ท่านพ่อ ตบหัวข้าทำไม เจ็บนะ!""เจ้าโง่ นี่เซียนหยวนอิง!"จอมปีศาจเสือขาวรีบมาโค้งคำนับหลินเซียน "ขอบคุณท่านเซียนมากขอรับ ที่ไม่สังหารลูกชายข้า""ไอ้นี่มันยังเด็กอยู่ไม่รู้อะไร แถมนิสัยดื้อรั้น หากเขาทำอะไรไม่ดีต่อท่าน ข้าต้องขออภัยแทนลูกด้วย" หลินเซียนหันหน้ามองเสือหนุ่มและกล่าวสั่งสอน “หัวใจของพ่อแม่ ลูกไม่เข้าใจ!”"มารเฒ่า! ข้าอยากพบนางสักนิดนึง ไม่ได้เลยเหรอวะ!!" พูดไปหยกๆแท้ๆ

......ชายชุดดำผมหงอกนั้นยืนตรงหน้าหลินเซียนด้วยรอยยิ้มบางๆ ทำไมเขาช่างทรงพลังเหลือเกิน บนโลกนี้มีเซียนระดับนี้อยู่ด้วยหรือ"เจ้าหนู!!!"แค่คำพูดนี้ทั้งผืนทะเลสั่นสะท้านกลายเป็นทะเลบ้าคลั่งและเกิดน้ำวนขนาดใหญ่ข้างใต้พวกเขาที่ลอยอยู่หลินเซียนเหงื่อแตก นี่มันพลังบ้าอะไรกัน ขะ...ข้า ไม่เคยเห็นเซียนที่ทำได้ขนาดนี้มาก่อน ขนาดข้าเป็นเซียนเชี่ยวชาญปราณธาตุน้ำแท้ๆ ข้ากลับกลัวจนตัวสั่นกับทะเลคลั่งที่เกิดขึ้นเพราะคำพูดแค่คำเดียวของเขาชายชุดดำแบมือออก "เอามา....""ทะ...ท่านต้องการสิ่งใดขอรับ?"ชายชุดดำจ้องหลินเซียนด้วยความไม่พอใจ"อย่าตอบคำถามข้า ด้วยคำถามของเจ้า!" เกิดเมฆดำฟ้าผ่ามากมายบนท้องฟ้า หลินเซียนโดนฟ้าผ่าไป 1 ครั้งเจ็บปวดอย่างมาก เสื้อผ้าเขาไหม้ไปบางส่วนหลินเซียนรู้ว่าสู้ไม่ได้ เขาตบกระเป๋าสมบัติให้เหล็กมารโกลาหลออกมาชายชุดดำยิ้มดีใจ ใช้ปราณดึงมันเข้ามาอยู่ในมือตัวเอง"ในที่สุด! ข้าก็ได้เจ้ามาสักที แสนปีเชียวนะที่ข้าตามหามาตลอด ฮ่าๆๆ"หลินเซียนคำนับ "งะ...งั้นขอขอตัวนะขอรับ" และเขารีบหันหลังจะเหาะหนี"เดี๋ยว...."หลินเซียนอึ้งไม่กล้าหันกลับมา หรือชายผู้นี้จะรู้ว่าทารกวิญญาณของข้ามันแ

(9 ปีกับอีก 8 เดือน ผ่านไป).....เหลืออีก 1 เดือนสุดท้าย หลินเซียนก็จะปลดล็อคพลังปราณตนเองกลับมากลายเป็นเซียนหยวนอิงได้อีกครั้งหนึ่ง แต่...หลินเซียนรู้สึกตัวว่าเขาคงไม่สามารถบรรลุเป็นหยวนอิงขั้นกลางได้อย่างที่ชายผมขาวพูดแน่นอน เพราะวันๆเขานั่งอยู่แค่ลำธาร อ่านหนังสือ เรียนหลอมยาและค่ายกล ชีวิตมีแค่นี้เอง เขาไม่ได้ฝึกฝนอะไรเพิ่ม เขาก็แอบทำใจแล้วว่าคำพูดชายผมขาวผู้นั้นคงผิดพลาดเสียแล้ว แต่เขาก็ไม่โกรธ กลับรู้สึกดีที่ได้พักผ่อนจิตใจและมีเวลาเรียนสิ่งที่ตนเองตั้งใจ โดยไม่มีอะไรมารบกวนได้นานตั้ง 10 ปีวันนี้หลินเซียนก็ยังคงมานั่งอยู่ข้างเด็กชายที่ก้อนหินข้างลำธารเหมือนเดิมเป็นประจำ เขาทำแบบนี้ทุกวันมาตลอด 9 ปี เขาก็ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกผูกพันกับเด็กชายตกปลาคนนี้มาก แม้ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยพูดคุยกับเด็กชายได้เลยแม้แต่คำเดียวก็ตามแต่อย่างไรก็ตามเด็กน้อยเองก็เปลี่ยนไป มองเขาเป็นมิตรมากขึ้น วันนี้หลินเซียนนำลูกชิ้นมาให้ เด็กน้อยหันมามองหน้าเขาอย่างเย็นชา แต่ก็ยื่นมือรับมากิน ซึ่งชายนักวาดรูปใช้จิตญาณตนแอบมองพวกเขาทั้งคู่อยู่ในบ้าน พลางแอบยิ้มและวาดภาพตู้ม!!เสียงระเบิดดังมาจากทางหน้าทางเ