Semua Bab เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path): Bab 71 - Bab 80

.....หลินเซียนซึมซับไอสีดำที่ออกมาจากผนังห้องนั้นอยู่หลายชั่วยาม ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้น และเดินออกมานอกห้องลับนั้น เห็นเด็กๆนั่งชันเข่าหิวข้าวและมองหน้าหลินเซียนแบบงอนๆ หลินเซียนหัวเราะแหะๆ เขาจึงทำอาหารให้เด็กๆกินกันวันต่อมาหลินเซียนเริ่มสอนหนังสือให้เด็กๆ ทั้งทำอาหารให้เด็กๆกิน และเข้าไปในห้องนั้นเพื่อซึมซับเต๋าแห่งปีศาจ เขาทำเช่นนี้ทุกวันๆ เป็นระยะเวลา 40 ปี จนเด็กๆเริ่มโตขึ้นบัดนี้พวกเขาไม่ใช่เด็กอีกต่อไปกลายเป็นวัยรุ่นแล้ว เด็กชายรูปร่างและหน้าตาราวๆวัยรุ่นอายุ 20-21 ปีแล้ว ส่วนเด็กหญิงปีศาจก็ดูอายุราวๆเด็ก 17-18 ปีเท่าๆหลินเซียน และพวกเขาบรรลุเป็นปีศาจระดับ 7 (เทียบเท่าเซียนขั้นแกนปราณขั้นต้น-กลาง)ได้แล้วทั้งคู่ด้วย เหตุเพราะหลินเซียนให้เขาสัมผัสปราณของหยดน้ำวิญญาณคร่ำครวญบรรพกาลทุกวัน และยังสอนปรัชญาความรู้เต๋าต่างๆให้มากมายด้วยหลินเซียนจึงเป็นทั้งผู้มีพระคุณและอาจารย์เด็กปีศาจทั้ง 2 คนนี้ ซึ่งทั้งคู่ก็พร้อมใจกันยกชามาคาราวะหลินเซียนเป็นอาจารย์ด้วยความสมัครใจ ซึ่งหลินเซียนก็รับไว้ด้วยใบหน้ามีความสุขที่น่าแปลกคือจิตเต๋าปีศาจที่ซึมซับทุกวันนั้นทำให้ร่างกายทารกวิญญาณปีศาจในจ

.....เวลาผ่านมา 7 วัน หลินเซียนกลับมาที่เผ่าเสือ เขาตกใจว่าทำไมที่นี่เวลาผ่านไปเพียง 7 วันเท่านั้น เพราะเขาอยู่ในแดนอเวจีนั้นยาวนานถึง 588 วัน(ราวๆ 1 ปี 7 เดือนกว่าๆ) ทำให้รู้ว่าเวลาในแดนอเวจีนั้นรวดเร็วกว่าเวลาบนโลกมนุษย์มากจอมปีศาจเสือขาวจึงสำทับเสริมเข้าไปอีกว่าแดนสวรรค์ก็เช่นกันแค่ 1 วันของที่นั่นจะเท่ากับเวลาบนโลกถึง 84 วันทีเดียว หลินเซียนก็ได้เปิดหูเปิดตาได้ความรู้ใหม่ว่า 3 พิภพนี้มีมิติเวลาที่ต่างกันเด็กปีศาจถามถึงน้องสาวเขา หลินเซียนบอกว่าตอนนี้เธอไม่เป็นไรแล้ว เขาพาเธอไปเข้าฌานอยู่น้ำพุที่ 2 ของแดนยมโลกซึ่งอยู่ใต้แม่น้ำหวังชวน(แม่น้ำแห่งการลืมเลือน) หลินเซียนบอกว่าเธอไม่เป็นไร พลังน้ำยมโลกที่เขาเคยมอบให้สอดประสานต้อนรับเธอเป็นอย่างดีหลิวเซี่ยงถามว่า "พวกท่านไม่ถูกให้ดื่มน้ำแกงลืมอดีตหรือ?"หลินเซียนตอบว่า "ที่นั่นไม่มียมฑูต ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย มีเพียงวิญญาณมนุษย์เดินตามเส้นทางแห่งความตายข้ามแม่น้ำไปเท่านั้น""แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าปลายทางนั้นจะไปที่แห่งใดหรอกนะ...." หลินเซียนกล่าว “แม่น้ำหวังชวนไร้ฝั่ง มีเพียงใจเท่านั้นที่เป็นเรือข้าม” “ชีวิตและความตายต่างเพียงหนึ่งลมหาย

......ณ เมืองๆหนึ่งในแคว้นจ้าว เมืองนี้มีอ๋องต่างแซ่เป็นผู้ปกครอง เหตุเพราะตอนเริ่มสร้างอาณาจักรบรรพบุรุษเป็นขุนพลทหารเคียงคู่องค์ปฐมกษัตริย์แคว้น ทำให้ได้ปูนบำเหน็จยกให้เป็นอ๋องและยกเมืองนี้ให้ปกครอง ปัจจุบันมรดกนี้ได้ตกทอดมาถึง "จงเจี้ยนอ๋อง" นั่นเองเนื่องจากเขาบิดาเขาเสียชีวิตเร็ว ทำให้เขาได้รับตำแหน่งอ๋องตั้งแต่ยังหนุ่มแน่น บารมีของอ๋องจงนั้นยิ่งใหญ่ ชาวบ้านหรือผู้ว่าเมื่อได้ยินชื่อแล้วก็ได้แต่ยำเกรง แต่อ๋องจงนั้นกลับแทบไม่เคยมีใครเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาเลยณ ตัวเมือง หลินเซียนได้มาเปิดโรงเรียนสอนหนังสือเล็กๆที่นี่ แต่เขาเปิดสอนวิชาฮวงจุ้ยและค่ายกลต่างๆ ดังนั้นผู้ที่จะมาเรียนได้จึงไม่ใช่เด็กเล็กต่างจากแคว้นจูที่เขาสอนติวสอบเข้าสำนักเซียนเสียงเปิดประตูดังครืด ผู้ที่เปิดมาเป็นเศรษฐีหนุ่มแต่งกายหรูหราหน้าตางั้นๆ หลินเซียนมองเขาแล้วคิดถึงไอ้อ้วนหลิวเซี่ยง มันประดับประดาสิ่งต่างๆมากมายเพื่อกลบปมด้อยรูปร่างหน้าตาตัวเอง"ท่านคืออาจารย์หลินใช่หรือไม่?" ชายหนุ่มพูดและมองใบหน้าหลินเซียน คนๆนี้ช่างดูเด็กเหลือเกิน จะมีความรู้สอนข้าได้จริงๆหรือนี่? แต่...ผมหงอกนั่นไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรมาผม

( "สงคราม" อีกหนึ่งความน่ารังเกียจที่สุดของมนุษย์ เกณฑ์คนมากมายมาตายเพียงเพื่อคนไม่กี่คนที่เรียกตนเองว่า "สูง" กว่าคนด้วยกัน ).....บัดนี้ ณ ทุ่งหญ้าแคว้นเป่ยเต็มไปด้วยฝูงอีแร้ง มันมากินซากศพมากมายที่นอนตาย มีควันไฟเหลืออยู่เล็กน้อยเป็นจุดๆ แม่ทัพผู้ปกป้องเมือง บัดนี้เหลือเพียงศรีษะให้แม่ทัพศัตรูชูขึ้นและโห่ร้องป่าวประกาศชัยชนะ กองทัพอันยิ่งใหญ่ของแคว้นฉินยกทัพใหญ่มาตีแคว้นเป่ย กองทัพนี้มีทั้งทหารม้าหุ้มเกราะเหล็กม้าทั้งตัว เครื่องยิงธนูใหญ่ที่มีมากกว่าปกติ แม้แต่ดาบพลทหารก็ทำมาจากเหล็กชั้นดี ฟันจนดาบฝ่ายตรงข้ามหักแตกได้เลยแม่ทัพที่นำมาได้รับฉายาว่าคือเทพสงครามผู้โหดเหี้ยม สลับพลทหารตีเมืองไม่หยุดทั้งกลางวันกลางคืน ตีไม่ได้ก็ปิดล้อมจนขาดอาหารตายทั้งเมือง วายาพิษในน้ำดื่ม ฯลฯ พอบุกเข้ามาได้ก็ฆ่า ข่มขืน ปล้นทรัพย์จนเมืองที่เคยเจริญเหลือแต่เศษซากแห่งหายนะ แม้แต่ลูกสาวเจ้าเมืองก็ถูกจับมาบังคับปรนเปรอกามแม่ทัพโหดผู้นี้แคว้นเป่ยใกล้จะแตกแล้ว! ฮ่องเต้ร้อนจนนั่งบัลลังค์ไม่ติด เดินวนไปวนมาหน้าสภาประชุมขุนนางในท้องพระโรง"แม่ทัพที่ปกป้องเมืองสิ้นชีพแล้ว!" เจ้าหน้าที่วิ่งเข้ามาตะโกนเสียงดัง"

....ณ ดินแดนที่ดำมืดแห่งหนึ่ง ประตูศิลาอันสูงตระหง่านสลักด้วยยันต์ปีศาจ, สัตว์อสูร และวิญญาณทรมานนับร้อยตัวดิ้นรนบนผิวหินตูม! ประตูหินใหญ่พังล้มโครมลงด้านใน พร้อมละอองน้ำมากมายที่กระจายไปทั่วประตูด้านหน้า ทุกคนด้านในต่างตกใจ ผู้ที่ย่างเท้าเข้ามาเป็นชายรูปร่างสูงผอม ผิวขาว ผมสีขาวโพลนยาวสลวย สวมใส่ชุดสีดำเรียบง่ายไม่มีลวดลาย ใบหน้านั้นยังอายุเพียง 18-19 ปีเท่านั้น ใบหน้าเฉยชาปราศจากรอยยิ้มใดๆ แต่เขามองสำรวจด้านในไปทั่วพลังหยินที่รุนแรงทำให้ต้นไม้ภายในสำนักใบร่วงทั้งต้นและแห้งเหี่ยวตายในทันที"เจ้าเป็นใคร?"ชายที่ออกมายืนนำหน้าสวมชุดขาวปักลายมังกร เขาเป็นเซียนระดับ 3 แกนปราณขั้นปลาย เบื้องหลังคือเซียนขั้นแกนปราณขั้นต้น-กลางอีก 20 กว่าคน และพื้นฐานปราณขั้นกลาง-ปลายอีกกว่า 100 คน หลินเซียนไม่ตอบ แต่เขามองชุดชายผู้นำ"ไม่ผิด ถึงเวลาจะผ่านมา 200 ปีแล้ว แต่...ข้าก็ยังจำชุดนี้ได้ดี...""จะ...เจ้าก็มีพลังมืด เจ้ามีธุระอะไรกับพวกเรา?" ชายผู้นำมีอาการกลัว เขามองชายผู้นี้ไม่ชัดเจนว่าเป็นหยวนอิงขั้นต้นหรือแกนปราณขั้นปลายหลินเซียนมองเข้าไปด้านใน เห็นก้อนพลังวิญญาณมากมายลอยอยู่ เสียงโหยหวนของชา