บททั้งหมดของ ดอกรักของฟาร์ริก: บทที่ 261 - บทที่ 270

พรึบบบ!!! “รังเกียจกันขนาดนั้นเลยหรอฮะเฮียยยย~~”ซึ่งก็เป็นวินาทีเดียวกันกับที่เสียงอ้อนอวัยวะเบื้องล่างดังขึ้น ฟาร์ริกพยายามสะกดจิตตัวเองว่าเสียงกวนประสาทพวกนั้นเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาที่ไม่มีประโยชน์กับชีวิต จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบหน้ากากอนามัยจากโคดี้มาสวมปิดบังใบหน้าของตัวเองเอาไว้..ก่อนจะตวัดข

พรึบบบบ!!! พลันวินาทีที่เส้นความอดทนทั้งหมดของฟาร์ริกหมดลง..และกำลังจะลุกพรวดขึ้นจากโซฟาที่นั่งนับเวลาถอยหลังอยู่นั้น ฝ่ามือหนาของออสตินก็วางลงบนบ่ากว้างทำให้ฟาร์ริกได้สติ..และล้มเลิกความคิดชั่ววูบของตัวเองไปในทันที แต่ถึงอย่างนั้นสายตาคมกริบที่ตวัดมองไปยังจอมกวนประสาท..ก็ยังคงเต็มไปด้วยความเอือมระ

“พี่รักรักนะครับ” เสียงทุ้มนุ่นละมุนเอ่ยบอกรักท่ามกลางกลีบดอกไม้ที่โปรยปรายลงมาทั่วงานแต่ง ปลายนิ้วประดุจอิสตรีเกลี่ยหยดน้ำตาบริเวณหางตาของดอกรักออกอย่างนุ่มนวล สายตาที่สอดประสานกันในเวลานี้ล้วนเต็มไปด้วยความสุขที่เอ่อล้นออกมาจนปิดไม่มิด “รัก..ก็รักพี่ฟาร์ริกค่ะ” ดอกรักพยายามกลืนก้อนสะอึกลงลำคอ..ก

พรึบพรับๆๆๆ “พี่ฟาร์!..รักเหนื่อยแล้วนะคะ!”เสื้อผ้าที่หลุดรุ่ยไม่คงเหลือสภาพเดิมทำฮอร์โมนว่าที่คุณแม่ลุกโชติช่วง ใบหน้าหวานบูดบึ้งก่อนจะหันขวับไปแยกเขี้ยวปรามผู้เป็นสามีด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ฟาร์ริกก็สลดเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น..เพราะนาทีต่อมารอยยิ้มชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้น ก่อนฟาร์ริกจะใช้กำลังที่มาก

พรึบบบ!!! “อืมมม…เจ็บหรอครับ?”คนกลัวเมียเจ็บเคลื่อนริมฝีปากลงไปกระซิบถามอาการเมียรักชิดใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนละไม..และก่อนที่ผละใบหน้าออกก็ไม่ลืมที่จะทิ้งสัมผัสวาบหวิวให้ว่าที่คุณแม่คนสวยเสียวสะท้านเล่น “_\\\\\_มะ..ไม่คะ…รัก..แค่ไม่ชิน”ความอ่อนโยนมากกว่าทุกครั้งทำดอกรักไม่อาจปรับอารมณ์ได้