Semua Bab HER REPLACEMENT: REGRETS : Bab 111 - Bab 119

THIRD PERSON POV Naging palaisipan kay Luther ang sinabi ng asawa bago sila matulog. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon ang nararamdaman niya—parang may bumabagabag sa isipan niya na hindi niya maipaliwanag. Madaling araw na, ngunit hindi pa rin siya makatulog. Sinilip niya ang asawa. Mahimbing na itong natutulog. Dahan-dahan siyang lumapit at niyakap ito nang mahigpit. Tinitigan niya muna ito at bahagyang napangiti. Ang init ng katawan ni Karina ay nagbigay sa kanya ng kakaibang kapanatagan. Unti-unti, dinalaw siya ng antok—hanggang sa tuluyan na siyang nakatulog. “Good morning, Baba…” Naalimpungatan si Luther sa malambing ngunit may bahid ng lungkot ang boses nito. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata at agad na sumalubong sa kanya ang malungkot na mukha ni Karina. Namumugto ang mga mata nito. Para bang magdamag itong umiyak. Agad siyang napaupo—taranta. “A-anong nangyari, Love? Bakit ka umiiyak? May nangyari ba? May masakit ba sa’yo?” sunod-sunod niyang tano

LUTHER Dumeretso ako sa mansyon—magulo ang utak kakaisip kung nasaan ang asawa ko. Malakas ang kabog ng dibdib ko, at hindi ako mapakali. Natatakot ako na baka hindi ko na siya makitang muli. Sa totoo lang, hindi ko pa alam kung ano ang mararamdaman ko matapos marinig ang lahat mula sa in-law ko. Nasaktan ako, oo, pero hindi na katulad ng dati na halos gumuho ang mundo ko. Ngayon iba na ang nararamdaman ko. Pero wala naman na siguro akong dahilan upang magalit pa, dahil aksidente lang naman ang lahat. "Sir, susunduin niyo na po ba si Ma'am?" usal ni Ate Betty. "Nandito ba asawa ko?" Kinakabahan, natutuwa na tanong ko. "Opo, sir... Kanina pa po siya dumating, umiiyak po e.. Nag-away po ba kayo?" tanong ni Ate Betty. Huminga ako ng malalim. "May problema lang, pero hindi naman kami nag-away." Sagot ko na lang. Pumasok na ako sa loob ng bahay, pero hindi agad ako nagpakita sa asawa ko. Nasa sala sila ngayon, nag-uusap. Hindi naman malayo sa sala kung saan ako nakatay

THIRD PERSON POV Dali-dali nilang binuhat si Luther papunta sa kwarto. Mabuti na lamang at dumating si Kennedy, at siya na ang umalalay sa kaibigan. Labis ang pag-aalala ni Karina, natatakot siya na baka kung ano na ang nangyari rito, ngunit agad naman siyang pinakalma ni Mama Lucy. Pagdating sa kwarto, tinitigan ni Karina si Luther, at hindi niya maiwasang umiyak. Kahit masama ang loob niya rito dahil sa mga kasinungalingan nito, nag-aalala pa rin siya at naaawa. Kumuha siya ng bimpo at maliit na palanggana na may maligamgam na tubig. Siya na ang nagprisintang maglinis ng katawan at sugat nito. "You don't have to worry. I am just disciplining him for what he did. I understand if gusto mo siyang iwan, Karina. Hindi kita pipigilan sa gusto mong mangyari," malumanay na sabi ng matanda. Hindi agad nagsalita si Karina at nagpatuloy lamang sa paglilinis ng sugat nito sa tuhod. Ngayon niya lang napansin kung gaano kalaki ang sugat. Napasinghap si Karina habang nilalagyan ng Betad

KARINA Seryoso ako sa nararamdaman ko kay Luther. Oo, mahal ko siya—at handa pa rin naman akong patawarin, kung handa rin siyang ayusin ang mga problema namin. I appreciate his efforts, pero hindi pa rin sapat. Hindi naman ako humihingi ng sobra. Gusto ko lang maramdaman niya kung gaano kasakit ang mapaglaruan at traydorin ng taong tinuring mong tahanan. I trusted him. I gave him my love and my trust, pero may mga lihim pa rin pala. I’m glad he told me the truth—kahit masakit—kaysa magmukha akong tanga, patuloy na naniniwala na maayos at totoo ang pagsasama namin… na legal at buo ang kasal namin. “Please… gawin mo ang dapat mong gawin, Luther. I already gave you a chance. Sana huwag mo akong biguin ulit,” sabi ko. Tumango siya ng paulit-ulit, saka marahan na hinaplos ang kamay ko. Agad ko naman binawi ang kamay ko at tumayo. Naglakad ako palayo sa kanya. “And can I have a favor?” Sabi ko. Agad naman siyang tumingin sa akin at tumayo. “Y-yes.." nag-aalalangan na sagot niy

Chapter 119 NANG malaman ni Luther na nakaalis na pala si Karina sa mansyon, agad niyang kinansela ang lahat ng meetings niya. Umalis siya ng kumpanya kahit masama ang pakiramdam at may iniindang injury mula sa aksidenteng nangyari noong gabing umalis siya sa mansyon. It was not intentional. May pusang bigla na lang tumawid sa harapan niya kaya pilit niya itong iniwasan. Dahil doon, nawalan siya ng kontrol sa manibela at bumangga sa poste. Mabuti na lang at hindi ganoon kalakas ang impact. Wala ring ibang sasakyan sa highway noong mga oras na iyon. Pero hindi pa rin siya nakaligtas—may mga galos siya sa katawan, at may injury sa isang braso at paa. Ngayon, kasama niya si Kennedy sa sasakyan. Hindi siya pinayagan nitong magmaneho dahil sa kondisyon niya. Halata rin ang galit sa mukha nito, lalo na’t inakala nitong sinadya ni Luther ang aksidente. “Kung nagpa-confine ka na lang sana sa ospital, baka nabantayan ka pa ng asawa mo,” galit na saad ni Kennedy. Mahigpit ang pagka