All Chapters of HER REPLACEMENT: REGRETS : Chapter 121 - Chapter 130

CHAPTER 122 KARINA NAHIGA lang ako sa kama—iniisip kung ano nga ba ang mangyayari sa buhay namin ngayon. Pinag-iisipan ko pa ang sinabi ni Papa. May saya sa puso ko dahil naging matapang si Luther na harapin ang mga magulang ko, at aminin ang mga kamalian na nagawa niya. At least, hindi ko na kailangan maipaliwanag pa sa kanila. Masakit, oo. Hindi ko pa rin kasi lubos matanggap na ginawa niyang peke ang lahat. Pakiramdam ko tuloy, peke lang din ang pinapakita niya sa akin. I don't want to doubt his feelings for me, pero masisi ba ako ng lahat? Totoo ang nararamdaman ko kay Luther, at nasasayangan ako sa pagsasama namin. Ngunit hindi rin ganun kadaling tanggapin na lang ang lahat.. May takot rin. Paano kung masayang na naman ang pagkakataon na binigay sa kanya? Ako na naman ang labis na masasaktan. Ayaw ko na sanang mag-isip ng sobra dahil na i-stress na ako talaga. Pero ang utak at isip ko ay nandun pa rin sa kanya. Siya pa rin ang iniisip at inaalala.. "Gusto ko ng magpa

CHAPTER 124 LUTHER Matapos kong magpagamot, nagmamadali akong pumunta sa kwarto kung nasaan ang asawa ko. Wala akong pakialam—basta asawa ko si Karina. Asawa ko siya. Pinigilan pa nga ako ni Kennedy, pero hindi ako nagpigil sa kanya. Galit na nga siya sa akin, pero bahala na. Gusto ko lang makita si Karina… kung kumusta na ang kalagayan niya. “Baka abutin ka niyan ng isang taon bago mo marating ang kwarto ni Karina,” ani Kennedy habang itinutulak ang wheelchair. “Upo na!” dagdag pa niya. Kahit halata ang inis sa boses niya, ngumiti lang ako at saka maingat na umupo sa wheelchair “Salamat, brother…” ani ko at nagsimula na siyang itulak ang wheelchair. Habang papalapit kami sa kwarto ni Karina, lalo namang bumibilis ang tibok ng puso ko. Kinakabahan, natatakot—pero higit sa lahat, sabik na sabik akong makita siya. Nakahinga ako nang maluwag nang malaman kong maayos na ang kalagayan ng mag-ina ko. Ipinaliwanag din ni Kennedy kung bakit biglang sumakit ang tiyan ni Karina—

CHAPTER 126 THIRD PERSON POV Karina slept soundly on Luther’s bed, her arms wrapped around him. Luther eventually fell asleep as well, holding her close. When morning came, they were still in the same position. Luther woke up first. For a moment, he simply stared at Karina, still unable to believe that they were finally together again. A quiet promise formed in his heart—bababawi siya sa lahat. Marahan niyang hinaplos ang pisngi ni Karina. He missed her so much that he couldn’t resist. He leaned down, kissed her forehead, and whispered, “Good morning, Love.” Unti-unting nagmulat ng mata si Karina, at bumungad sa kanya ang bahagyang mabalbas na mukha ni Luther. She smiled softly as she caressed his beard, gently playing with it. “Wag mong tatanggalin ang balbas mo, ah…” mahina niyang wika. Napangiti si Luther, bahagyang nagulat sa sinabi niya. “Okay, Love… as you wish,” sagot niya. "I think we fell asleep as soon as we lay in bed last night," Luther said and sm

CHAPTER 128 LUTHER “Ma, Pa, alam ko pong masyadong mabilis itong gagawin ko. Pero gusto ko pong pormal na hingin ang kamay ng anak ninyo. Gusto ko pong pormal na mag-propose sa kanya at iparamdam na totoo ang lahat ng ipinapakita ko sa kanya at totoo ang pagmamahal ko sa kanya,” seryoso kong sabi habang nakaluhod sa harapan nila. Sabay na nagkatinginan sina Mama Karen at Papa Alfred. “We have already given our permission, Luther. I hope this time, you won't hurt or betray my daughter again,” sagot ni Papa Alfred. “Salamat po, Pa, Ma,” masayang sabi ko. “So, kailan mo balak mag-propose?” tanong ni Papa. Bigla akong napaisip. Kailan nga ba ang birthday ni Karina? Mukhang hindi ko pa yata naipagdiriwang ang birthday niya. Nawala na rin iyon sa isip ko dahil sa mga nangyari. “Uhm… kailan nga po pala ang birthday ni Karina?” Napakamot ako sa ulo dahil hindi ko maalala kung kailan ang kaarawan ng mapapangasawa ko. I am such a fool. “Mahigit isang taon na kayong nagsama ni

CHAPTER 130 KARINA NAGHINTAY pa kami saglit sa labas ng clinic dahil may nauna pa sa akin. Luther was still here with me—waiting. He was so sweet while holding my hand tightly. Ang saya ko na nandito siya. I have seen pregnant moms without their partners, and it made me feel so lucky. Iniisip ko na lang na baka busy ang mga asawa o partner nila. Or maybe their boyfriends left them. I felt bad for them, but somehow, I felt proud of them for keeping their babies. I smiled at one of the pregnant moms. She looked so young. She looked so innocent, like she had no idea what kind of world she would face after giving birth. Pero hindi ko agad naisip ang sarili ko. Dahil alam ko na pareho lang din kami. “Mrs. Mendez, you’re next,” tawag sa akin ng nurse. “Okay, Nurse. Let’s go in,” sabi ko kay Luther. Hinila ko siya papasok sa loob ng clinic. “Are you okay?” tanong ko sa kanya. Tumango naman siya at ngumiti. “I’m fine, Love,” mahinahon niyang sagot. Agad na kaming lumapit