Semua Bab HER REPLACEMENT: REGRETS : Bab 141 - Bab 150

CHAPTER 141 KARINA Kinahapunan ay dumalaw ako sa shop. Ilang araw din kasi akong hindi nakapunta kaya kailangan ko na ring magpakita roon. Na-miss ko rin ang shop. Masaya kasi kapag may pinagkakaabalahan ka. Nakakawala ng iniisip at problema. Nang makita ko ang flower shop ay natuwa ako dahil malinis at maaliwalas na ito. Maayos na rin ang lahat, at ang gaganda pa ng mga bulaklak. Hindi lang basta bulaklak ang mga ito dahil halatang mataas ang kalidad. Hindi ko alam kung sino ang supplier na nakuha ni Luther. Sa kabilang banda naman ay abala ang mga staff sa coffee shop sa pagse-serve ng mga customer. Nandito rin sina Uno at Ariel. Marahil tapos na ang klase nila kaya naparito silang dalawa. Part-timer silang dalawa rito para may pagkakakitaan habang nag-aaral. Nang nasa pintuan na ako at handa nang pumasok ay may biglang bumangga sa akin na babae. She looked young and arrogant. May kasama rin siyang isang babae at isang lalaki, mukhang mga estudyante mula sa university. “S

CHAPTER 143 LUTHER HINDI ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Natatakot ako, kinakabahan, pinagpapawisan, at nanlalamig habang buhat ko ang asawa ko. She was trembling in so much pain, umiiyak na rin siya at halos hindi na makapagsalita sa sobrang sakit. Nandito na kami ngayon sa ospital at kasalukuyan siyang nasa delivery room. Dahil bawal akong pumasok, naghintay na lang ako rito sa labas. Hindi mapakali. Ilang minuto na akong nakatayo rito sa labas ngunit wala pa ring doktor na lumalabas mula sa delivery room. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Naiiyak na rin ako sa sobrang pag-aalala. “Anak, kumusta na?” tanong ni Mama Karen na kararating lang kasama si Papa Alfred. “Halos thirty minutes na kami rito pero wala pa ring lumalabas na doctor or nurse, Ma,” sagot ko habang nakatingin sa pintuan ng delivery room. “Everything will be alright, anak. Ganyan talaga ang mga babae kapag nanganganak. Iba-iba kasi ang pain tolerance nila. Alam kong kaya ni Karina ’to,” sabi ni Mama ka

CHAPTER 145 THIRD PERSON POV PARANG bombang sumabog ang dibdib ni Karina sa gulat at pag-aalala nang malaman niyang na-kidnap ang kanyang asawa. Kahit wala siyang sapat na pahinga, bumangon siya mula sa kama. Kahit masakit at mahapdi pa ang tahi sa kanyang pagkababae, naglakad siya palabas ng kwarto. Umiiyak na rin siya at hindi maintindihan ang sarili. Mabuti na lang at mabilis siyang napigilan ni Uno. “Ate, kalma lang po... Bawal po kayong mabinat. Huwag po kayong mag-alala dahil agad namang kumilos ang mga pulis,” kalmadong sabi ni Uno. “Kailan pa?” umiiyak na tanong ni Karina. “Actually, mga tatlong oras na, Ate... May nakapansin kasi kanina habang sinusuri ang monitor room ng isang manager dahil may nanakawan. Sakto namang si Kuya ang nakita nila. Mabilis namang tumawag ng mga pulis ang manager,” paliwanag ni Uno. "Nakilala na ba kung sino ang may pakana ng pag-kidnap ni Luther?" Hindi pa rin ito kumakalma kahit na sinabi na ni Uno na may mga pulis ng naghanap at nag-i

CHAPTER 147 KARINA I fell asleep and woke up nervous. Pagdilat ng mga mata ko ay ang asawa ko agad ang nasa isip ko. Nagmamadali akong bumangon at tinungo ang pintuan upang buksan ito at pumunta sa asawa ko—nang bigla akong natigilan. Naalala kong may anak na pala ako. Umikot ako at dahan-dahan na naglakad pabalik at dumeretso sa crib ni Precious. Pinagmasdan siya, tinitigan ng maayos. She was sleeping so peacefully. Napangiti ako dahil kahit papaano ay napawi nito ang sakit na nararamdaman ko. I almost forgot that I am now a Mother, and a wife. Alas-diyes na ng gabi at wala akong kasama ngayon. Baka umuwi na muna silang lahat. Inayos ko ang sarili ko, nagdadalawang-isip kung pupuntahan ko ba si Luther. Ayaw ko kasing iwan ang anak ko dito na mag-isa, baka may kudnapper pang hindi nahuhuli. Kukunin pa nila ang anak ko sa akin. And speaking of kidnappers, ano na kaya ang nangyari sa kanila? Kumukulo ang dugo kapah naalala ang mga itsura nila. Gusto ko silang saktan, hampa

CHAPTER 149 KARINA Days, weeks, and months passed by, but Luther still hadn’t awakened. The doctors continued checking on him. They said he had fallen into a coma, and they had no idea when he would wake up. But my hope remained strong. Hindi ako nawawalan ng pag-asa na magigising pa ang asawa ko. Matatag pa rin ang loob at paniniwala ko. After three months, we decided to bring Luther home so things would be easier for all of us. Kapag nasa bahay kasi siya, mas madali ko siyang mabantayan at maalagaan. “D-dada…” Nagulat ako sa sinabi ng anak ko. Precious was now eight months old. And her father was still in a coma. Precious had already started crawling and had become very playful and active. Kaya halos wala na rin akong sapat na pahinga kakabantay sa kanya at kay Daddy niya. But it was okay. Ang mahalaga, ligtas sila at nasa tabi ko. I would sacrifice everything for them. “Can you say it again, baby? Say, ‘Da-da,’” I softly said. Nasa tabi kami ngayon ni Luther, naka