All Chapters of ดวงใจของมาโปรด + ดวงใจอนันต์: Chapter 61 - Chapter 70

ชัยหัวเราะเก้อ ๆ แล้วขอตัวกลับ อันที่จริงมัวแต่ทำงานจนไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยเขาถือปิ่นโตเดินกลับมาบ้านพักของตัวเองที่อยู่ห่างจากเรือนหลังใหญ่แค่ราว ๆ สิบเมตรเท่านั้น บ้านพักของเขาเป็นบ้านชั้นเดียวสองห้องนอน มีห้องโถงกลางและครัวอยู่ด้านหลัง พ่อเลี้ยงมาโปรดสร้างให้เมื่อเขาตัดสินใจรับหน้าที่หัวหน้าคนงานแทนพ่อของตนแม้เขาจะเป็นคนที่ถูกพ่อเลี้ยงแต่งตั้งแต่คนงานในไร่ก็มีบางคนที่ไม่ชอบหน้าเขา แอบนินทาว่าเขาเป็นเด็กเส้นบ้างอะไรบ้าง แต่เมื่อทำงานอดทนกับทุกคำกล่าวหามาหลายปี ทุกคนก็ยอมรับในความสามารถของเขา และเพราะเหตุผลนี้ทำให้เขาไม่สนใจเรื่องมีครอบครัวจนปีนี้อายุยี่สิบเก้าแล้ว พ่อแม่ก็เริ่มบ่นให้เขาหาเมียได้เสียทีพูดเหมือนไปหาซื้อในร้านสะดวกซื้อก็ได้อย่างนั้นแหละเขาถอนหายใจเบา ๆ จัดอาหารใส่ชามเรียบร้อยก็เอาฝาชีครอบไว้ก่อนแล้วพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย เขาตัดผมสั้นมากเพราะเหงื่อออกง่ายทำให้ต้องสระผมทุกวัน

“พ่อกับแม่อยากให้เมย์ไปที่ไหนคะ”“ไร่รุ่งอรุณ รับรองความเป็นส่วนตัว ลูกจะไม่เจอคนมาวุ่นวายกับลูก”“ในประเทศไทยนี่เหรอคะ” เธอนึกว่าพ่อกับแม่จะส่งเธอไปอยู่เมืองนอกเสียอีก“ในไทยนี่แหละ อยู่ไม่ไกลกรุงเทพฯ พ่อกับแม่จะได้ไปเยี่ยมได้”“ถ้าแม่กับพ่อเลือกให้แล้ว...เมย์ก็เอาตามนั้นค่ะ”เมณิษาทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงนอนขนาดห้าฟุต หลังจากตัดสินใจทำตามที่พ่อกับแม่แนะนำ เธอก็ไปร้านทำผมเพื่อตัดผมสั้นประบ่าและเปลี่ยนเป็นผมดำตามธรรมชาติ เมื่อตัดสินใจจะหลบซ่อนตัวจากข่าวลือชั่ว ๆ นั่น เธอจึงอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง ถอดเครื่องประดับ ล้างเล็บ จัดเตรียมเสื้อผ้าแสนธรรมดาใส่กระเป๋าเดินทางใบย่อม และไม่ลืมเอาต้อง ‘บู้บี้’ ตุ๊กตาหมีเน่าที่เธอกอดมันมาตั้งแต่เด็กมาด้วยนี่ไม่ใช่ที่ ‘เกรซ’ เน็ตไอดอลชื่อดังมีข่าวฉาว ‘เกรซ’ เป็นชื่อเล่นที่เพื่อน ๆ เรียกในโรงเร

งานในไร่ยุ่งตลอดเวลา หัวหน้าคนงานอย่างเขาออกจากไร่ราว ๆ หกโมงเย็นแล้วตรงไปหาป้าอุ่นที่เรือนหลังใหญ่ของพ่อเลี้ยง“แขกของพ่อเลี้ยงยังไม่มาหรือครับ”“ยังค่ะ” ป้าอุ่นตอบแล้วยกปิ่นโตที่เตรียมไว้ให้ออกมา “แต่โทรมาบอกแล้วค่ะ ว่าจะติดต่อมาอีกที”“ยังไงล่ะเนี่ย หรือเปลี่ยนใจ”“ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”“ช่างเถอะ เขามาเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น วันนี้สองปิ่นโตเลยหรือครับ” ชัยแปลกใจที่เห็นปิ่นโตสองเถา“ก็อยู่สองคนไม่ใช่รึ”“เอ่อ...อ้อ...พนักงานใหม่ ไม่มีที่พักเลยต้องมาอยู่บ้านพักผมไปก่อน ป้ามีห้องเช่าแนะนำไหมครับ”“ไม่มีนะ แถวนี้มันไม่เหมือนแถวโรงงานจะได้มีห้องเช่าถูก ๆ เยอะแยะ เป็นผู้หญิงไม่ใช่เหรอ คงไม่มาทำอะไรชัยหรอก”“เอ้า! ทำไมพูดแบบนั้นล่

“เป็นผู้หญิงยังไงต้องให้ปลุกทุกวัน”ปากก็บ่นแต่มือก็เคาะประตูเรียกเช่นทุกเช้า กลายเป็นความเคยชินอย่างหนึ่งในทุกเช้าที่ชัยต้องไปเคาะประตูเพื่อนร่วมชายคาเดียวกัน“เมย์...สายแล้วนะ”ชัยแปลกใจที่ไม่เสียงขานรับ ปกติเธอจะตอบกลับเพื่อให้เขารู้ว่าตื่นแล้ว แต่เช้านี้เขาเรียกหลายทีแต่เธอยังเงียบอยู่“เป็นอะไรหรือเปล่า”เจ้าของร่างสูงใหญ่หมุนตัวเดินไปหยิบกุญแจสำรองในลิ้นชักโต๊ะแล้วเดินกลับมาไขกุญแจห้องของเมณิษา“เมย์ ผมเข้าไปนะ” เขาเรียกเธออีกครั้งแล้วเปิดประตูห้องเข้าไป ในห้องยังเปิดไฟหัวเตียงอยู่ โน้ตบุ๊คยังเปิดค้างไว้ คนตัวเล็กนอนขดตัวในผ้าห่มเห็นแต่ใบหน้าที่แดงก่ำ“ไม่สบายเหรอ” ชัยยื่นมือไปแตะหน้าผาก “ให้ตายสิ! ทำไมตัวร้อนขนาดนี้ เมย์ ๆ ได้ยินผมไหม”“ฮือ” เมณิษา

“ตำแบบนี้เหรอคะป้าอุ่น”“ตำแรง ๆ พริกยังไม่แหลกเลยหนูเมย์”“แต่กระเทียมมันกระเด็นออกมา ว้าย! ”“พริกเข้าตาหรือเปล่าหนูเมย์“เปล่าค่ะ มันกระเด็นออกจากครก ทำไมหัวหน้าชัยต้องชอบกินของยากแบบนี้ด้วยเนี่ย”ป้าอุ่นหัวเราะเอ็นดูหญิงสาวที่อุตส่าห์เข้าครัวมาให้นางสอนทำของโปรดของหัวหน้าชัย ความจริงก็ไม่เกินการคาดเดาว่าหนูเมย์คนน่ารักไม่เคยเข้าครัวและทำกับข้าวไม่เป็น“น้ำพริกตาแดง ไข่ต้ม ผักลวก ข้าวเหนียวร้อน ๆ หัวหน้ากินง่ายจริง ๆ แต่แค่ไข่ต้ม เมย์ยังต้มออกมาไม่สวยเลยค่ะ”เมณิษาถอนหายใจให้กับไข่ต้มของเธอ เธอปอกเปลือกไข่แต่เปลือกไข่ติดทำให้ผิวไม่เรียบขาดความสวยงาม ป้าอุ่นบอกไม่เป็นไร ไข่ไก่สดจึงออกมาเป็นแบบนี้ เธอตั้งใจทำกับข้าวมื้อพิเศษให้หัวหน้าชัยและจะได้พูดความจริงกับเขา รวมทั้งความรู้สึกที่เธอมีด้วย