Share

บทที่ 75

Penulis: Yaygoh
last update Terakhir Diperbarui: 2026-01-12 22:35:22

“เดี๋ยวตามไปคุยที่ห้อง”

เพิ่งจะออกจากห้องประชุมไม่ถึงสองก้าว ลุคคาที่รั้งอยู่ท้ายแถวสุดก็เอ่ยกับวรรณนรีที่เดินออกมาเป็นคนสุดท้าย เพราะมีตำแหน่งเล็กสุด จึงต้องให้ผู้ใหญ่เดินนำไปก่อน คเชนทร์ออกมาไล่เลี่ยกับวรรณนรี ทันได้ยินคำพูดของลุคคา แต่พอจะเดาออกว่าเขาไม่ได้พูดกับตน จึงเดินเลี่ยงออกไปเงียบๆ

“ค่ะ”

วรรณนรีพยักหน้ารับ เก็บอาการ ไม่เผยพิรุธใดๆ ทั้งสิ้น

เดินตามหลังลุคคาต้อยๆ

กระทั่งประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟปิดลง แรงกดดันที่แบกรับมาก็พลันคลายออกทันที

“ขอบคุณนะคะ”

วรรณนรีโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงลิงโลด กำลังจะพุ่งเข้าไปหาเขา ทว่า...

“ระวังหน่อย”

“อึก”

เสียงเย็นเยียบของลุคคาเบรกฝีเท้าเธอเอาไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง วางอารมณ์ไม่ถูกชั่วขณะ

ต่อเมื่อโดยสายตาเข้มงวดของเขากดดัน เธอจึงก้มหน้าลง พูดด้วยน้ำเสียงสำรวม

“ขอโทษค่ะ ฉันดีใจมากเกินไป”

“รายชื่อคนที่น่าสนใจ ส่งให้แล้ว”

เสียงแจ้งเตือนอีเมลในโทรศ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • เจ้านายคนนี้ห้ามรัก   บทที่ 76

    โปรเจกต์น้ำหอม 12 ราศี ดำเนินการตามแผนที่วางไว้อย่างราบรื่นภายใต้การดูแลของวรรณนรี ทีมงานทำงานอย่างเป็นระบบ แทบไม่ต้องแก้ไขรายละเอียดใหญ่ๆ ขั้นตอนการถ่ายทำเป็นไปตามกำหนด ตารางงานที่แน่นตลอดหลายวันเดินหน้าต่อเนื่องหนังโฆษณาทั้งสิบสองเรื่องค่อย ๆ เสร็จสมบูรณ์ทีละชิ้น จนผ่านพ้นไปแล้วครึ่งหนึ่ง...หกราศีแรกถูกถ่ายทำเสร็จเรียบร้อยโดยไม่มีปัญหาจนกระทั่งการถ่ายทำของราศีถัดไปเริ่มต้นขึ้น“ตรงนี้ขอเพิ่มแสงอีกนิดนะคะ แล้วพอตัวละครโผล่มา ค่อยโปรยดอกไม้ตามจังหวะนี้เลย”วรรณนรีพูดพลางชี้ไปที่มอนิเตอร์ ผู้กำกับพยักหน้ารับก่อนจะหันไปสั่งงานต่อ เสียงรอบกองยังคงดำเนินไปตามปกติทว่าจู่ๆ ทีมงานคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา“พี่ครับ ดอกไม้ที่ใช้ในฉากยังไม่มาส่งครับ”เสียงของทีมงานเหมือนไม่ได้ฟ้องวรรณนรี แต่รายงานให้กับหัวหน้าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เพียงแต่คนที่มีตำแหน่งสูงสุดในที่นี้คือวรรณนรีคำพูดนั้นเหมือนลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนที่ทุกสายตาจะมองมายังวรรณนรีอย่างพร้อมเพรียงทั่วทั้งห้องเงียบกริบดอกไม้...เสียงในหัวสั่งให้วรรณนรีกวาดตามองไปยังกลุ่มดอกไม้ที่วางอยู่หน้าเซต เป็นดอกไม้ที่เตรียมไว้ส

  • เจ้านายคนนี้ห้ามรัก   บทที่ 75

    “เดี๋ยวตามไปคุยที่ห้อง” เพิ่งจะออกจากห้องประชุมไม่ถึงสองก้าว ลุคคาที่รั้งอยู่ท้ายแถวสุดก็เอ่ยกับวรรณนรีที่เดินออกมาเป็นคนสุดท้าย เพราะมีตำแหน่งเล็กสุด จึงต้องให้ผู้ใหญ่เดินนำไปก่อน คเชนทร์ออกมาไล่เลี่ยกับวรรณนรี ทันได้ยินคำพูดของลุคคา แต่พอจะเดาออกว่าเขาไม่ได้พูดกับตน จึงเดินเลี่ยงออกไปเงียบๆ “ค่ะ” วรรณนรีพยักหน้ารับ เก็บอาการ ไม่เผยพิรุธใดๆ ทั้งสิ้น เดินตามหลังลุคคาต้อยๆ กระทั่งประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟปิดลง แรงกดดันที่แบกรับมาก็พลันคลายออกทันที “ขอบคุณนะคะ” วรรณนรีโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงลิงโลด กำลังจะพุ่งเข้าไปหาเขา ทว่า... “ระวังหน่อย” “อึก” เสียงเย็นเยียบของลุคคาเบรกฝีเท้าเธอเอาไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง วางอารมณ์ไม่ถูกชั่วขณะ ต่อเมื่อโดยสายตาเข้มงวดของเขากดดัน เธอจึงก้มหน้าลง พูดด้วยน้ำเสียงสำรวม “ขอโทษค่ะ ฉันดีใจมากเกินไป” “รายชื่อคนที่น่าสนใจ ส่งให้แล้ว” เสียงแจ้งเตือนอีเมลในโทรศ

  • เจ้านายคนนี้ห้ามรัก   บทที่ 74

    เสียงรถดังขึ้นที่หน้าบ้าน วรรณนรีจำได้ รีบวางงานในมือ วิ่งออกมาดู “กลับมาแล้วเหรอคะ” “อืม” “ไหนว่าจะกลับมาตอนบ่ายไงคะ ทำไมถึง” “ขับรถมาเหนื่อยๆ ถามอะไรเยอะแยะ” “คะ” เขาเดินโยนเสื้อคลุมให้เธอ แล้วเดินเข้าบ้านไปทั้งแบบนั้น วรรณนรีอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงดูหงุดหงิดขนาดนั้น ...หรือว่าเธอจะทำไม่ดีจริงๆ ช่างเถอะ เธอบอกตัวเอง จัดการอารมณ์ใหม่ แล้วรีบสาวเท้าตามเขาเข้าไปข้างใน “กินอะไรมาหรือยัง ฉันทำกุ้ง” “ไม่ล่ะ ง่วงนอน ไม่ไหว” พูดไม่ทันขาดคำเขาก็สวนกลับมาเลย วรรณนรีงงครั้งที่สอง สถานการณ์แบบนี้ก็ใช่ว่าจะเจอครั้งแรก แต่ก็ไม่เคยชินเสียที ทุกครั้งที่เขากลับจากงานเลี้ยงหรือประชุมดึก ลุคคามักจะเป็นแบบนี้ ไม่อยากพูด ไม่อยากอธิบาย ไม่ชอบคำถาม เธอก็แค่ดีใจที่เห็นเขากลับมา อยากถาม... อยากใส่ใจ... ตามประสาคนรักกันเท่านั้น แต่สำหรับเขา คำถามเหล่านั้นกลับคล้ายการไล่เลียงที่น่ารำคาญโดยไม่รู้ต

  • เจ้านายคนนี้ห้ามรัก   บทที่ 73

    “ยินดีด้วยนะวรรณนรี” “ยินดีด้วย โปรเจกต์ใหญ่เลยนะนั่น สิ้นปี โบนัสต้องเยอะแน่ๆ” “ฮ่าๆ ขอบคุณค่ะ ถ้าได้โบนัสจริงๆ ฉันจะเลี้ยงทุกคนเลย” “ได้แน่นอน” ริกะกับจิราพรเอิ๊กอ๊ากแต่เช้าเมื่อเห็นวรรณนรี ทั้งสามคนบังเอิญเจอกันที่ทางเข้าลิฟต์พอดี ภายนอกวรรณนรียิ้มสดใส คุยโต้ตอบเพื่อนร่วมงานที่มาร่วมแสดงความยินดีกับโปรเจกต์ใหม่เป็นระยะ ทว่าภายในกลับมีเรื่องกังวลที่หลายคนดูไม่ออก ลุคคา... ยังไม่กลับบ้าน เธอรู้ว่าเขาไปงานวันเกิดพี่ชายของเพื่อน ไม่ได้บอกว่าจะกลับเมื่อไหร่ แต่ที่ทำให้วรรณนรีร้อนใจคือโทรหาเขาไม่รับ แถมแชตก็ไม่อ่านอีก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า จนกระทั่งเที่ยงวัน เขาถึงยอมติดต่อมา บอกว่ากำลังขับรถกลับ จากนั้นก็เงียบไปเลย “วรรณนรี” “คะ?” “ว่าไงจ๊ะ รับมือไหวไหม” ริกะถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องประชุม เป็นการประชุมในทีม AE เพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็น และแชร์งานที่แต่ละคนรับผิดชอบอยู่

  • เจ้านายคนนี้ห้ามรัก   บทที่ 72

    “จะถอดเอง หรือว่า...” “คุณช่วยฉันถอด ได้ไหมคะ” เสียงออดอ้อนดังสวนขึ้นมากลบเสียงลากเลื้อยของลุคคาสนิท เขานิ่งไปชั่วครู่ ทว่ารอยยิ้มเจ้ากลับผุดขึ้นบนมุมปาก “หันหลัง” “อะอือ” วรรณนรีหันหน้าเข้ากำแพง ใจเต้นระรัว ตื่นเต้นแปลกๆ รอคอยสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นใจจดใจจ่อ กระโปรงถูกปลดลง ไหลลงมากองที่เท้า วรรณนรียกขา สะบัดออกทันที พร้อมกับที่ฝ่ามือหนาตะปบแก้มก้น บดคลึงสะโพกผ่านซับในเนื้อบางอย่างคันมือ “อื้อ~” ร่างบางโยกไหวตามแรงนวดเฟ้นคลึงคลำ ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อมีวัตถุแข็งขึงดุนดันเข้ามาจากทางด้านหลัง เธอกัดฟัน เสียงกลั้นหายใจกระท่อนกระแท่นสองสายดังสอดประสานกันตามจังหวะถูไถช่วงล่าง แก่นกายร้อนผ่าวขูดรั้งซับในบาง ใช้ร่องขาอ่อนปลุกเร้าอารมณ์ รูดเข้าออกช้าๆ วรรณนรีกัดฟันเสียวซ่าน~ เสียงครางหวามไหวดังต่อเนื่อง ขาสั่นระริก มือเกาะผนังแทบไม่อยู่ ความต้องการท่วมท้น น้ำหวานเยิ้มติดกางเกงชั้นในที่ถูกดึงลงมาโดยมือหนา ขาอ่อนถูกันไปมาอย่า

  • เจ้านายคนนี้ห้ามรัก   บทที่ 71

    “ดูเหมือนเพื่อนคุณจะมีเรื่องอยากคุยหรือเปล่า ยังมองพวกเราอยู่เลย” “หืม” วรรณนรีส่งสายตา ลุคคามองตาม แต่พอสบสายตากับโมรินทร์ เธอก็หมุนตัวเดินกลับไปทางโต๊ะตัวเองทันที “ไม่หรอกมั้ง” ลุคคาหันกลับมาบอกกับวรรณนรี ท่าทางไม่ใส่ใจ “รีบสั่งอาหารเถอะ ยังไม่ได้กินอะไรไม่ใช่เหรอ” “อืม” วรรณนรีดึงความสนใจกลับมาที่เมนู แม้จะเป็นร้านหรูแต่อาหารก็ไม่ต่างจากร้านทั่วไป ทว่าหน้าตาในรูปกลับดูอลังการ ดึงดูด น่าทานเป็นพิเศษ “กุ้งเผากับน้ำพริกเจ็ดอย่างนี่คือ ได้น้ำพริกเจ็ดแบบเลยเหรอ” “ใช่ อร่อยนะ สั่งมาสิ” วรรณนรีพยักหน้า หันไปหาพนักงานที่ยืนรออยู่ สั่งที่อยากกินไปหลายอย่าง พอสั่งเสร็จถึงรู้สึกตัว หันมายิ้มเจื่อนกับลุคคา “เอ่อ ถ้ากินไม่หมดนี่มีปรับไหมคะ” “หึ ปรับแน่นอน โทษฐานที่ไม่รู้จักประเมินตัวเอง” “ใจร้าย” วรรณนรีหน้ามุ่ยใส่ลุคคา ฟังทีแรกก็แอบตกใจ แต่พอฟังจนจบ คนที่จะปรับเธอไม่ใช่ร้านแต่เป็นเขาต่างหาก ถึงจะรู้ว่าพูดเล่น แต่ก็อดทำท่าทางแง่งอนใส่ไ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status