บทที่ 86

“บังอาจนัก!! ต่อหน้าข้า เจ้ายังกล้าข่มขู่เขาอีกรึ?” ชิงหว่านซินตวัดสายตาคม จ้องมองเฝิ่นกงกงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของอีกฝ่าย

เจียงอวี้เฉิงเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งส่งเสียงออดอ้อนซุกหน้าเข้าหาซอกคอของชิงหว่านซินมากขึ้นไปอีก “องค์หญิง ข้าเจ็บ...”

“เจ็บรึ? เจ้าถูกทำร้ายที่ใดบ้าง? เขาทำสิ่งใดกับเจ้า รีบบอกข้ามาเร็วเข้า!” ชิงหว่านซินหันกลับมาให้ความสนใจเขา พลางลูบเนื้อลูบตัวอีกฝ่ายอย่างสำรวจ

“ขะ... เขา...” เจียงอวี้เฉิงแสร้งอ้ำอึ้ง พลางเหลือบมองฮ่องเต้ชิงหยางอย่างลำบากใจ ฮ่องเต้ชิงหยางได้แต่หน้ามืดทะมึน เพราะอย่างไรเสีย เฝิ่นกงกงก็คือคนของเขา

ฮ่องเต้ชิงหยางกำหัตถ์แน่น ก่อนจะตรัสอนุญาต “พูดมาถะ…”

“เขาตั้งใจจะข่มเหงข้า!!” เจียงอวี้เฉิงไม่รอให้ฮ่องเต้ชิงหยางตรัสได้จบประโยค เขาก็รีบฟ้องขึ้นมาทันที “เพราะข้าถูกวางยาทำให้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ไม่อาจปฏิเสธขัดขืนเขาได้ เขาจึงถอดเสื้อผ้าของข้า หมายจะล่วงเกินข้า!!”

มุมโอษฐ์ของฮ่องเต้ชิงหยางกระตุกรัว ๆ

พี่เขยของข้าประเสริ