All Chapters of Uncensored รักต้องร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

“คิดจะมอมเหล้าพี่เหรอครับ”“ปละ เปล่านะคะ ลูกจันไม่ได้คิดแบบนั้น”แววตาของเธอมันสารภาพความจริงกับเขาจนหมดแล้ว แม้เด็กร้ายกาจอย่างเธอจะไม่ยอมรับความผิดก็ตาม“อยากมอม ก็มอมได้นะ แต่ต้องป้อนเหล้าพี่ด้วยปากของลูกจันเท่านั้น เอาไหมครับ”“ดื่มเองสิคะ”“ว่าจะแอบจูบลูกจันสักหน่อย”คนหล่อเลิกคิ้ว ใบหน้าเจ้าเล่ห์แต่หล่ออย่างร้ายกาจทำเธอหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ“ไม่ต้องแอบ พี่ก็จูบลูกจันค่ะ”“พี่เป็นแบบนั้นเหรอครับ”“ค่ะ พี่เจ้าเล่ห์ แล้วก็ร้ายกาจด้วย”ความในใจถูกถ่ายทอดออกมาเสียหมด แต่แทนที่เขาจะโกรธ กลับหัวเราะร่วนอารมณ์ดี มีความสุขที่ได้ต่อปากต่อคำกับเธอเหมือนเมื่อก่อน“งั้น...ขอจูบอีกครั้งสิครับ”พูดจบก็โน้มลงมาบดเบียดกลีบปากนุ่มนิ่มหอมกรุ่นอย่างเร่าร้อน จูบรสเหล้าราคาแพงทำเธอหัวหมุนเคว้ง ร่างกายเบาหวิว ล่องลอยจนรู้สึกว่าเท้าไม่แตะพื้นมือร้อนลูบไล้ต้นแขนเรียวในขณะที่ลิ้นทั้งสองยังคงเกี่ยวพันดูดดึงลึกซึ้ง สายเดี่ยวเส้นเล็กที่ผูกเป็นโบถูกดึงออกทำเสื้อตกลงมาเปิดเผยเนินอกอวบอิ่มตั้งเต้าตูมที่มีเพียงซิลิโคนชิ้นเล็กปิดบังปลายยอดเท่านั้นเสียงน้ำกระเพื่อมไหวรุนแรงเมื่อคนตัวโตขยับกายเข้าหาแล้วถอดเสื้อผ้

“ขลุ่ย ปล่อยก่อน เดี๋ยวใครมาเห็น”มัสลินผลักอกแกร่ง หันซ้ายหันขวากลัวคนมาเห็น แต่เพลงขลุ่ยกับรั้งเธอมาจูบเสียอย่างนั้น“อือ อย่าทำ”“ยังไม่อิ่มเลย อีกนิดนะ ไม่กลับไม่ได้เหรอ”หลังจากเมื่อคืนที่เขาโทรตามให้เธอเข้ามาหาที่ห้องในตอนดึก ก็จับเธอกินอย่างมูมมามแทบไม่ได้พัก จนเธอแทบจะตื่นกลับห้องไม่ไหว แต่ก็ต้องฝืนกายลุกขึ้นเพราะกลัวว่าหากกลับห้องไปแล้วเจอกับเพียงขิม ไม่รู้จะตอบคำถามอย่างไรดี“ไม่กลับได้ไง ป่านนี้ขิมอาจจะกลับเข้าห้องแล้วก็ได้”“ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเมื่อคืนขิมบอกว่าจะไปนอนห้องลูกจัน สองคนนั้นชอบตื่นสายจะตาย ป่านนี้ยังไม่ตื่นหรอกน่า”“แล้วถ้ากลับมาแล้วล่ะ จะทำยังไง”“ก็บอกว่าออกไปเดินเล่นไง”“ยังไม่รู้เลยว่าขิมกลับเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เกิดเข้ามาตั้งแต่ตีสามก็ถูกจับได้พอดีว่าโกหก ใครมันจะออกไปเดินเล่นริมชายหาดตอนตีสาม”“มัส เธอโดนเอาจนสมองเสื่อมแล้วหรือไง ขิมมันไม่ตื่นกลับห้องมานอนตอนตีสามหรอกน่า”“ก็ต้องทำให้ปลอดภัยไว้ก่อนสิ ใครจะไปประมาทเหมือนแก”“อืม ยอมรับว่าประมาท ไม่งั้น…”คนเจ้าเล่ห์ยักคิ้วมีเสน่ห์ ก่อนโน้มลงกระซิบประโยคถัดไป ทำเอาใบหน้าสาวร้อนผ่าวแดงเรื่อ“ไม่งั้น.

“อะไรนะ นี่พี่ชายเราทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ”ทอฝันร้องเสียงหลงเมื่อได้ฟังเรื่องราวของลูกชายจากปากลูกสาวทันทีที่กลับมาถึงกรุงเทพฯ ชิดจันทร์ไม่ได้กล่าวหาลอย ๆ เพราะคืนที่สองก็มีเสียงหัวเตียงของอีกห้องกระแทกผนังเป็นจังหวะลามกอยู่หลายชั่วโมง“ค่ะแม่ ลูกจันเห็นกับตา แต่พี่ยุตม์กลับไม่ยอมบอกเราว่ากำลังคบกับยัยขิมอยู่ ยังทำตัวลอยไปลอยมา แอบออกไปนอนคอนโดบ่อย ๆ ด้วยนี่คะ ลูกจันกลัวว่าเพื่อนจะโดนหลอกให้เสียตัวฟรี ๆ”คนเป็นแม่ถอนหายใจ ตั้งแต่ที่ลูกชายคนโตอกหัก ก็ไม่เห็นจะจริงจังกับความสัมพันธ์ครั้งไหนอีก ขนาดมีผู้หญิงดี ๆ มาชอบก็ยังไม่ยอมเปิดใจ แต่ดันมาลักกินขโมยกินเพื่อนรักของน้องสาวโดยไม่ให้สถานะ แบบนี้เด็กสองคนจะมองหน้ากันอย่างไรติด นี่คือสิ่งที่เธอกังวล“ทำไมตายุตม์ทำแบบนี้ แม่ต้องคุยให้รู้เรื่อง ลูกจันขึ้นไปตามพี่เขาลงมาหาแม่ที”หลังจากที่กลับมาถึง ชยุตม์ก็แยกย้ายขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง ใจจริงอยากออกไปนอนกับเพื่อนน้องสาวด้วยซ้ำ แต่บังเอิญรายนั้นก็ต้องกลับบ้านเหมือนกันเลยรอดตัวไป“ตามใครครับแม่”คนต้นเรื่องในเสื้อผ้าสบาย ๆ เดินลงมาข้างล่างเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ทันได้ยินแม่กับน้องสาวคุยกันแว่ว ๆ จึง

“มัส หันมาคุยกันดี ๆ ก่อน”เพลงขลุ่ยขยับตัวเข้าหาร่างบอบบางที่พลิกกายหันหลังให้ทันทีที่เขายอมถอดถอนความใหญ่ยาวออกจากร่างกาย มือร้อนแตะเบา ๆ บนไหล่มนแต่เธอกลับสะบัดออก ทำเขาถอนหายใจพรืดแล้วกอดรั้งร่างบางแนบแน่นด้วยความเสียใจที่ทำรุนแรงกับเธอไป“มัส ฉันขอโทษ”“ออกไป”“มัส...”“ฉันบอกให้ออกไปไงขลุ่ย ก่อนที่ฉันจะเกลียดแกมากไปกว่านี้”คำว่าเกลียดทำเพลงขลุ่ยชะงัก แต่ก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ มัสลินจึงสะบัดตัวหนีลุกขึ้นใส่ชุดคลุมอาบน้ำแล้วลากเขาลงจากเตียง“ใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปซะ ฉันอยากอยู่คนเดียว”“ไม่ มัส ใจเย็นก่อน”“แกจะให้ฉันใจเย็นอะไร ดูที่แกทำกับฉันสิ เห็นฉันเป็นตัวอะไร ที่ระบายอารมณ์ของแกเหรอ หรือว่ายิ่งใกล้วันแต่งงานของลูกจัน แกยิ่งจะบ้า ออกไปนะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก”เธอโถมเข้าทุบตีอกแกร่ง เขาทำเพียงยกมือขึ้นปัดป้องเล็กน้อย“เจ็บ มัส”“ดี เจ็บให้ตายไปเลย จะได้รู้ว่าที่ผ่านมาฉันเจ็บมากแค่ไหน ไอ้คนเฮงซวย ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ ใส่เสื้อผ้า”เธอโยนเสื้อผ้าใส่หน้า เขาจึงยอมนุ่งกางเกงแต่โดยดี ถึงอย่างนั้นก็ไม่วายถือเสื้อเชิ้ตไว้ไม่ยอมใส่ หวังเจรจาขออยู่กับเธอจนถึงเช้าเพื่อหาโอกาสง้อเธออี

“ฉันท้อง”ดวงตาคมกริบเบิกกว้างมองผู้หญิงที่ตัวเองอ้างตัวเป็นศาลเตี้ยตัดสินโทษมาหลายต่อหลายครั้งด้วยความตกใจก่อนหลุบตามองหน้าท้องแบนราบของรินนาหัวใจดวงโตอุ่นวาบเมื่อรู้ว่ามีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองอยู่ในนั้น ความผูกพันเกิดขึ้นทันทีแม้ยังไม่ทันได้เห็นหน้าถึงเขาจะเป็นชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เปลี่ยนคู่นอนไม่เคยซ้ำ และไม่เคยคิดผูกมัดกับใครด้วยการแต่งงาน แต่แทบทุกครั้งที่ทำกับเธอเขาดันไม่คำนึงถึงการป้องกันแม้รู้ว่าเสี่ยงมีอีกหนึ่งชีวิตเกิดมาก็ตาม“คุณท้องจริง ๆ เหรอริน”“ใช่”“งั้นเรา...”“ฉันจะเอาเด็กออก”รินนาโพล่งแทรกทันที ไม่สนใจว่าเขาจะแสดงความรับผิดชอบต่อเรื่องนี้อย่างไร ตั้งใจให้เขาเข้าใจว่าเธอต้องการกำจัดเด็กในท้องทิ้ง หลังจากนั้นเธอก็จะหอบท้องหนีเขาไปให้ไกล ไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีกแต่คำพูดนั้นทำดวงตาคมกริบวาวโรจน์ มองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา คิดไม่ถึงว่าเธอจะใจร้ายขนาดนี้“คุณพูดอะไรออกมา รินนา”“ไม่ได้ยินเหรอ ฉันบอกว่าฉันจะเอาเด็กออก”“นี่คุณเป็นบ้าอะไร นั่นลูกของเรานะ”คนตัวโตกระชากแขนจนร่างบางเซถลาปะทะอกแกร่ง แต่เธอกลับเชิดหน้าขึ้น สายตาเด็ดเดี่ยวไม่กลัวเกรงเขาสักนิด“